ΣE ΠPΩTO ENIKO Στον πηγαιμό για τη Θεσσαλονίκη…

Για το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος είπα να ανέβω Θεσσαλονίκη. Ήθελα να δω τα
φιλαράκια μου, να φάω τα βρώμικά μου, να περπατήσω στα παλιά λημέρια και κάπου
ανάμεσα να ξορκίσω κάτι παλιούς έρωτες… Για να μην κρυβόμαστε, ήθελα να με
ποτίσει λιγάκι κι αυτό το απροσδιόριστο άρωμα της Συνόδου. (Μα τώρα, που έφυγα
από την πόλη βρήκε κι αυτή να γίνει!)

Το «ήθελα» είναι όμως μια μεγάλη κουβέντα. Για να φτάσεις στην Κυρία του
Βορρά, όχι μέσω… Σπάτων, μία είναι η λύση: η Εθνική Οδός. Κι όμως, σαν βγεις
στον πηγαιμό για τη Θεσσαλονίκη να εύχεσαι να’ ναι… φαρδύς ο δρόμος.

Ακόμη και για τη Lara Kroft σε προσομοίωση οδήγησης θα ‘ταν επίτευγμα η
διέλευση από τις Συμπληγάδες των έργων. Χιλιάδες απειλητικά βέλη χαράσσουν μία
νέα παρα-Εθνική, μία στενή και ελικοειδή διαδρομή, που θα στερούσε το δίπλωμα
οδήγησης από πολλούς εξεταζόμενους δικυκλιστές. Στην Εθνική Οδό καταρρίπτεται
κάθε μύθος που θέλει τις νταλίκες να απουσιάζουν τα εορταστικά τριήμερα. Είναι
εκεί και εξουσιάζουν το οδόστρωμα. Τα αυτοκίνητα κινούνται σημειωτόν. Αθήνα –
Άγιος Κωνσταντίνος 3,5 ώρες! Παίρνει και βραδιάζει και η οδήγηση γίνεται με
σύμμαχο τον φυσικό φωτισμό. Είναι θέμα τύχης. Αν έχει, όπως προχθές,
πανσέληνο, τότε αρκεί η ευχή «φεγγαράκι μου λαμπρό φέγγε μου να οδηγώ»…
Θεσσαλονίκη πια. H μέρα έφυγε.

Τα φιλαράκια κουράστηκαν να περιμένουν, τα στέκια έκλεισαν κι ό,τι απέμεινε
είναι η εικόνα εκείνων των λουλουδιών που επιμένουν να θυμίζουν το δυστύχημα
στα Τέμπη…