Συμμαχία… υδρογόνου

H Ευρωπαϊκή Ένωση και οι Ηνωμένες Πολιτείες συμφώνησαν να συνεργαστούν στις
έρευνες για το υδρογόνο, χαρακτηρίζοντάς το κλειδί για ένα μέλλον χωρίς
ρύπανση. Την ίδια ώρα, η Ουάσιγκτον στρέφεται στην Υποσαχάρια Αφρική ως
εναλλακτική ενεργειακή πηγή απέναντι στο πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής.

«Το υδρογόνο είναι το κομβικό σημείο σε μια ενεργειακή επανάσταση – την
επανάσταση του υδρογόνου», δήλωσε ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ρομάνο
Πρόντι στις Βρυξέλλες. «Το απλό αυτό στοιχείο προσφέρει σημαντικές προοπτικές
για την αποθήκευση, μεταφορά και παραγωγή καθαρής ενέργειας σε ένα όχι και
τόσο μακρινό μέλλον». Ανάλογες δηλώσεις έκανε ο Αμερικανός υπουργός Ενέργειας,
Σπένσερ Εϊμπρααμ.

Συμφωνία

Οι δύο πλευρές κατέληξαν στη συμφωνία παρ’ όλο που διαφωνούν για τη μελλοντική
χρήση του υδρογόνου. H Ευρωπαϊκή Ένωση θεωρεί πως οι κυψέλες καυσίμων
υδρογόνου είναι ένας τρόπος να αξιοποιηθούν ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, όπως
είναι η ηλιακή και η αιολική ενέργεια. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, αντίθετα,
επιδιώκουν να παράγουν υδρογόνο από τα ορυκτά καύσιμα και την πυρηνική
ενέργεια. Το αμερικανικό υπουργείο Ενέργειας προτίθεται έτσι να δαπανήσει την
επόμενη δεκαετία ένα δισεκατομμύριο δολάρια για την εξαγωγή υδρογόνου από
κάρβουνο.

Μια 19μελής συμβουλευτική επιτροπή, που συγκροτήθηκε από την Κομισιόν και
αποτελείται από εκπροσώπους της Royal Dutch Shell, της Renault και της
DaimlerChrysler, συντάχθηκε με την αμερικανική προσέγγιση. Πολλοί υποστηρίζουν
έτσι, ότι τα αρχικά σχέδια των Ευρωπαίων για το υδρογόνο αλλοιώθηκαν σημαντικά
ύστερα από τις παρεμβάσεις της κυβέρνησης Μπους. Πριν από οκτώ μήνες, ο Πρόντι
παρουσίασε ένα σχέδιο που αποτελούσε ουσιαστικά την αντιστροφή του ηλεκτρικού
δικτύου: πολλά σπίτια και επιχειρήσεις θα παρήγαν περισσότερη ενέργεια απ’ όση
χρησιμοποιούσαν, και το πλεόνασμα θα διοχετευόταν μέσω του δικτύου για να
πωληθεί αλλού. Το στοιχείο αυτό λείπει από τη συμφωνία της Δευτέρας.

«Εκτυφλωτική παράλειψη»

«Πρόκειται για μια εκτυφλωτική παράλειψη από το ευρωπαϊκό σχέδιο», είπε ο
Τζέρεμι Ρίφκιν, συγγραφέας ενός βιβλίου που λέγεται «H οικονομία του
υδρογόνου» και σύμβουλος του Πρόντι. Παρά ταύτα, πρόσθεσε, η προσέγγιση των
Ευρωπαίων στο θέμα του υδρογόνου είναι πιο φωτισμένη από την προσέγγιση του
προέδρου Μπους.

Ο τελευταίος πρωταγωνιστεί ταυτόχρονα και σε έναν αγώνα για την εκμετάλλευση
του πετρελαίου που υπάρχει στην υποσαχάρια Αφρική. Έναν αγώνα, τονίζουν πολλές
οργανώσεις, που είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει νέες συγκρούσεις και
οικολογικές καταστροφές στην περιοχή.

Οι αφρικανικές χώρες διαθέτουν το 8% των παγκοσμίων αποθεμάτων πετρελαίου.
Όπως γράφει η χθεσινή Γκάρντιαν, την επόμενη δεκαετία υπολογίζεται ότι
θα εισρεύσουν κάπου 200 δισεκατομμύρια δολάρια στα θησαυροφυλάκια πολλών
αφρικανικών κυβερνήσεων, καθώς θα κατασκευάζονται καινούργιοι πετρελαιαγωγοί
σε όλο τον κόλπο της Γουινέας. Τα έσοδα αυτά θα είναι δέκα φορές μεγαλύτερα
από τη βοήθεια που δίνει κάθε χρόνο η Δύση στην Αφρική. Δεν υπάρχει όμως
κανένας έλεγχος για τους τρόπους αξιοποίησής τους.

Ο «πάτος του βαρελιού»

«Τα πετροδολάρια δεν βοήθησαν ποτέ τις αναπτυσσόμενες χώρες να μειώσουν τη
φτώχεια τους – σε μερικές περιπτώσεις μάλιστα οδήγησαν σε επιδείνωση των
προβλημάτων», σημειώνει ο Ίαν Γκάρι, συγγραφέας μιας νέας έκθεσης που
παρήγγειλε η αμερικανική υπηρεσία Catholic Relief Services και λέγεται «Ο
πάτος του βαρελιού». H Νιγηρία, για παράδειγμα, εισέπραξε τα τελευταία 25
χρόνια πάνω από 300 δισεκατομμύρια δολάρια από το πετρέλαιο. Αλλά το κατά
κεφαλήν εισόδημά της είναι μικρότερο από 1 δολάριο την ημέρα.

Το αργό πετρέλαιο

Σύμφωνα με τον Ντάνκαν Κλαρκ, πρόεδρο μιας ανεξάρτητης οργάνωσης που λέγεται
Global Pacific and Partners International, η γεωστρατηγική άποψη των Ηνωμένων
Πολιτειών είναι ότι το αργό πετρέλαιο είναι πάντα καλό, και το πετρέλαιο που
δεν προέρχεται από τον ΟΠΕΚ είναι ακόμα καλύτερο. Απώτερος στόχος της
Ουάσιγκτον είναι να απεξαρτηθεί από τη Σαουδική Αραβία. Για τον σκοπό αυτό, ο
πρόεδρος Μπους προτίθεται να επισκεφθεί τον ερχόμενο μήνα τη Σενεγάλη, τη
Νιγηρία και τη Νότια Αφρική, ενώ το Πεντάγωνο εξετάζει το ενδεχόμενο να
στείλει στρατεύματα για την προστασία πετρελαιοπηγών στην Αφρική, και
ιδιαίτερα στη Νιγηρία.