EΣY: εξετάσεις… σε ιδιώτες!

Χρυσές δουλειές κάνουν τα ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα και οι κλινικές που
διαθέτουν αξονικούς ή μαγνητικούς τομογράφους. Πολλά δημόσια νοσοκομεία δεν
είναι εξοπλισμένα, άλλα διαθέτουν μεγάλες λίστες αναμονής και τα περισσότερα
δεν διαθέτουν αρκετό προσωπικό ώστε να λειτουργούν τα μηχανήματα υψηλής
τεχνολογίας και το απόγευμα.

H περίπτωση του Νοσοκομείου Χαλκίδας είναι χαρακτηριστική για τα τραγελαφικά
που συμβαίνουν στο ΕΣΥ. Τηλεφωνήσαμε την περασμένη εβδομάδα για να ρωτήσουμε
αν το νοσοκομείο διαθέτει αξονικό ή μαγνητικό και η τηλεφωνήτρια, ακαριαίως,
μας παρέπεμψε στον αριθμό 89535, δίχως περαιτέρω διευκρινίσεις. Και όταν τον
καλέσαμε, ακούσαμε τον αυτόματο τηλεφωνητή να μας ενημερώνει ότι έχουμε
επικοινωνήσει με το Ιατρικό Διαγνωστικό Κέντρο Ακτινοδιάγνωση Χαλκίδας και πως
είμαστε σε γραμμή προτεραιότητας!

Σε ανάλογο τηλεφώνημα προς άλλα νοσοκομεία, όπως αυτά των Θηβών και του
Καρπενησίου, οι τηλεφωνητές μάς είπαν με ευδιάκριτη πίκρα στη φωνή ότι μόνο σε
ιδιώτες μπορούμε να εξετασθούμε.

Τα στοιχεία του υπουργείου Υγείας ουσιαστικά εξηγούν τα πώς και τα γιατί.
Σύμφωνα με την (ελλιπή) καταγραφή που έχει στην ιστοσελίδα του στο Ίντερνετ,
σε 114 δημόσια νοσοκομεία της χώρας υπάρχουν 58 αξονικοί και 10 μαγνητικοί
τομογράφοι (προχείρως από το ρεπορτάζ διαπιστώσαμε πως, μεταξύ των άλλων, δεν
συμπεριλαμβάνονται στον κατάλογο οι αξονικοί των Νοσοκομείων Λαμίας, Άμφισσας,
Πύργου και Κερκύρας).

Τα ακριβή στοιχεία είναι ότι σε όλη τη χώρα λειτουργούν σήμερα 217 αξονικοί
και 93 μαγνητικοί τομογράφοι, εκ των οποίων οι 73 αξονικοί και οι 22
μαγνητικοί σε δημόσια νοσοκομεία και οι λοιποί σε ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα
και κλινικές (στα στοιχεία για τα δημόσια νοσοκομεία συμπεριλαμβάνονται και οι
τομογράφοι του IKA, καθώς και όσοι βρίσκονται στα στρατιωτικά νοσοκομεία).
Προχωρούν, επίσης, οι διαγωνισμοί για την αγορά αξονικού τομογράφου στα
Νοσοκομεία Αλεξάνδρας, Χαλκιδικής, Άργους, Σύρου και Γ. Γεννηματά στη
Θεσσαλονίκη, ενώ στο στάδιο της αξιολόγησης των προσφορών βρίσκονται οι
μαγνητικοί του Ευαγγελισμού και του Νοσοκομείου Ρόδου.

Και υπέργηρα!

Οι ελλείψεις σε μηχανήματα δεν είναι, βεβαίως, το μοναδικό πρόβλημα του
τεχνολογικού εξοπλισμού των νοσοκομείων. H παλαιότητα είναι ένα άλλο «δεινό»
των νοσοκομείων, το οποίο είναι απίθανο να βρει λύση στο άμεσο μέλλον, αφού τα
μισά και πλέον μηχανήματα των δημοσίων νοσοκομείων έχουν «φάει» προ πολλού τα
«ψωμιά» τους.

H πλήρης καταγραφή των απεικονιστικών μηχανημάτων, τα οποία διαθέτουν 12
νοσοκομεία της Αθήνας, αποκαλύπτει πολλά για το «σύγχρονον» του εξοπλισμού
τους.

Από τα 139 απεικονιστικά μηχανήματα (αγγειογράφους, μαστογράφους, πάσης φύσεως
ακτινολογικά και ακτινοσκοπικά, γ-κάμερες, μαγνητικούς τομογράφους,
υπερηχογράφους και αξονικούς τομογράφους) που διαθέτουν όλα μαζί, τα 78
(ποσοστό 56,1%) έχουν ηλικία άνω των 10 ετών και τα 18 (ποσοστό 12,9%)
«έκλεισαν» αισίως τα 10 τους χρόνια.

Από τα υπόλοιπα, τα 27 (ποσοστό 19,5%) είναι οκταετίας και μόλις 16 (11,5%)
πενταετίας. Και αυτό, τη στιγμή που η διάρκεια ζωής κάθε μηχανήματος
κυμαίνεται από 7 έως 10 χρόνια – η ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας δεν
επιτρέπει ύστερα από αυτό το χρονικό διάστημα την αναβάθμισή τους, με συνέπεια
να «χαλάει» η ποιότητα των εξετάσεων.

Τα στοιχεία αφορούν τον Ευαγγελισμό, το Λαϊκό, το Ιπποκράτειο, το Συγγρού, το
Πατησίων, το Ελπίς, το Παμμακάριστος, το Παίδων Αγλαΐα Κυριακού, το Παίδων
Αγία Σοφία, το Αγία Ελένη, το Έλενας και το Αλεξάνδρα.

Πλήρωσε 2.600 ευρώ αφού «ο όγκος δεν μπορούσε να περιμένει»

Ένας όγκος στον μαστό, ένα ιναδένωμα όπως είπαν οι γιατροί, οδήγησε την
23χρονη Έλενα Μακρή στον Άγιο Σάββα. Ο όγκος δεν ήταν κακοήθης, αλλά μεγάλωνε
συνεχώς και η χειρουργική αφαίρεσή του ήταν επιβεβλημένη.

«H πρώτη μου σκέψη ήταν η Κλινική Μαστού του Αγίου Σάββα» λέει. «Όμως μου
είπαν ότι έπρεπε να περιμένω 5-6 μήνες, ενώ ο γιατρός μου επέμενε ότι έπρεπε
να χειρουργηθώ αμέσως. Έτσι, δεν είχα άλλη επιλογή από το να στραφώ σε ένα
ιδιωτικό θεραπευτήριο». Στο λογιστήριο του θεραπευτηρίου την ενημέρωσαν ότι η
επέμβαση θα κόστιζε 1.300 ευρώ «χωρίς την αμοιβή του γιατρού, η οποία ήταν
άλλα τόσα. Δεν είχα όμως άλλη επιλογή» θυμάται.

Σε ανάλογη θέση βρίσκονται καθημερινά εκατοντάδες ασθενείς, οι οποίοι
επιλέγουν τον δημόσιο τομέα της υγείας για να χειρουργηθούν, αλλά με έκπληξη
μαθαίνουν πως θα περιμένουν καιρό μέχρι να έρθει η σειρά τους – ενίοτε και
μέχρι 8 ή 12 μήνες, ανάλογα με το νοσοκομείο και την κλινική. Κι αυτό γιατί
υπάσχει σοβαρή έλλειψη σε αναισθησιολόγους και παραϊατρικό προσωπικό.

Σύμφωνα με την Ελληνική Αναισθησιολογική Εταιρεία, από τις 950 θέσεις
αναισθησιολόγων που προβλέπονται για τα δημόσια νοσοκομεία είναι κενές
τουλάχιστον οι 150. H δε έλλειψη παραϊατρικού προσωπικού έχει ως συνέπεια να
μη λειτουργούν όλα τα χειρουργικά τραπέζια ή να μη λειτουργούν όλες τις ημέρες
της εβδομάδας σε νοσοκομεία όπως το Λαϊκό, το Ιπποκράτειο, ο Ερυθρός Σταυρός
κ.ά. Ακόμα και σε νοσοκομεία όπως το KAT, όπου όλα τα χειρουργεία λειτουργούν
και μάλιστα σε δύο βάρδιες, οι λίστες δεν μειώνονται, διότι τα χειρουργικά
κρεβάτια δεν επαρκούν ώστε να γίνονται τακτικότερα χειρουργεία απ’ όλες τις
κλινικές.

Αναμονή 5 μήνες για ακτινοθεραπεία

«Υπέργηρα» είναι τα περισσότερα ακτινοθεραπευτικά μηχανήματα των δημόσιων
νοσοκομείων, αλλά ακόμα και όταν αγοράζονται καινούργια, περνούν χρόνια μέχρι
να εγκατασταθούν και να λειτουργήσουν.

Σύμφωνα με καταγραφή της Ελληνικής Εταιρείας Ακτινοθεραπευτικής Ογκολογίας,
στα δημόσια νοσοκομεία της χώρας λειτουργούν σήμερα 22 γραμμικοί επιταχυντές,
αλλά μόνο σε έξι νοσοκομεία είναι τελευταίας τεχνολογίας. «Οι υπόλοιποι
γραμμικοί επιταχυντές έχουν ηλικία 10 ετών και άνω και είναι καιρός να αρχίσει
η αναβάθμισή τους» αναφέρει στα «NEA» ο κ. Παναγιώτης Παντελάκος, πρόεδρος της
Εταιρείας και επιστημονικός υπεύθυνος του Ακτινοθεραπευτικού Τμήματος στο
Νοσοκομείο Αττικόν, στο Χαϊδάρι.

Ουσιαστικά, το βάρος της ακτινοθεραπείας για χιλιάδες καρκινοπαθείς σε όλη τη
χώρα σηκώνουν τρία νοσοκομεία: τα δύο ογκολογικά της Αττικής (ο Άγιος Σάββας
που έχει αναμονή έως 5 μήνες και το Μεταξά) και το Παπαγεωργίου στη
Θεσσαλονίκη. Στο τρίτο ογκολογικό νοσοκομείο, το Θεαγένειο στη Θεσσαλονίκη, η
διαδικασία εγκατάστασης τού ενός από τους δύο καινούργιους γραμμικούς
επιταχυντές άρχισε μόλις τον Φεβρουάριο – και αυτό τη στιγμή που τα μηχανήματα
αγοράστηκαν πριν από 4 χρόνια και έκτοτε παρέμεναν στα κουτιά τους!