Προς το Yπουργείο Παιδείας – Eνταύθα

ΑΓΑΠΗΤΟ μου υπουργείο,

Πρώτον, τα σχολεία τέλειωσαν. Δεύτερον, είμαι ένα παιδί. Ένα πολύ κουρασμένο
παιδί. Όλο το χρόνο, κεφάλι δεν σήκωσα από τα μαθήματα. Έγραφα, έσβηνα,
διόρθωνα, διάβαζα, αποστήθιζα. Ξαναέγραφα, ξαναέσβηνα, ξαναδιόρθωνα,
ξαναδιάβαζα, ξαναποστήθιζα. Άσχετο που τα μισά, από τώρα τα έχω ξεχάσει.

EIMAI ένα πολύ κουρασμένο παιδί. Έσβηνα μια – μια τις μέρες στο
ημερολόγιο της κουζίνας. Άλλες δέκα. Εννιά. Πέντε. Τέσσερις. Τρεις. Δύο. Άλλη
μία. Μέχρι σήμερα. Μέχρι τώρα. Μέχρι τις διακοπές. Που ξεκινάνε τώρα και
τελειώνουν – πότε;

Πότε, αγαπητό μου υπουργείο; Πότε ξανανοίγουν τα σχολεία; Γιατί κανένας σας
δεν ξέρει; Γιατί κανένας δεν μας λέει; Οι μπαμπάδες και οι μαμάδες ρωτάνε ο
ένας τον άλλον. Οι δάσκαλοι κοιτάζονται μεταξύ τους. Στο σχολείο μου δεν
ξέρουν τίποτα. Οι ειδήσεις δεν μας λένε τίποτα.

BEBAIA, κάποιος κουμπάρος της μαμάς που εργάζεται στο υπουργείο, στο
ισόγειο, μας είπε ότι θα ανοίξουν κανονικά στις 11 Σεπτεμβρίου. Όμως, κάποια
εξαδέλφη του πατέρα της συμμαθήτριάς μου που εργάζεται στον πρώτο είπε για 1η
Σεπτεμβρίου. Άλλος πάλι, κολλητός του τμηματάρχη χαμήλωσε τη φωνή του, κοίταξε
δεξιά – αριστερά μην τον βλέπει κανείς και μας ψιθύρισε ότι μάλλον πάμε για 25
Αυγούστου.

EXEI να κάνει, λέει, με τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Για τους Ολυμπιακούς,
εμείς πρέπει να βράσουμε στο ζουμί μας. Καλοί – χρυσοί, τιμή μας και κορόνα
μας και πάνω από το κεφάλι μας. Αλλά μην τρελαθούμε κιόλας. Για το αρχαίο
πνεύμα αθάνατο, αγνέ πατέρα – μη γίνει καμιά πλάκα και αρχίσουμε σχολείο μέσα
στο ντάλα καλοκαίρι.

O ΜΠΑΜΠΑΣ είχε κανονίσει για Σκόπελο από τις 20 μέχρι τις 30. Πάμε; Δεν
πάμε; Ιδέα δεν έχουμε. Κάθεται τώρα ο καημένος με το ακουστικό μετέωρο. Να το
επιβεβαιώσει; Να το ακυρώσει; Κανείς δεν ξέρει. Όλοι ψάχνονται. Όλοι ρωτάνε ο
ένας τον άλλον. Ο κουμπάρος της μαμάς της εξαδέλφης του πατέρα της
συμμαθήτριας. Έτσι τη βγάζουμε. Ποιος είπε τι σε ποιον. Πότε το είπε. Γιατί το
είπε. Τι ύφος είχε την ώρα που το είπε.

ΑΓΑΠΗΤΟ MOY υπουργείο, είμαι ένα πολύ κουρασμένο παιδί. Έχω έναν πολύ
κουρασμένο μπαμπά και μια πολύ κουρασμένη μαμά. Κάθε χειμώνα φτύνουμε αίμα.
Σπίτι – σχολείο – σπίτι. Σπίτι – μαγαζί – σπίτι. Σπίτι – γραφείο – σπίτι.
Σπίτι – λαϊκή – σπίτι.

Ένα καλοκαιράκι περιμένουμε. Μια ανάσα. Αν είναι να μας τη βγάζετε ξινή –
τουλάχιστον να το ξέρουμε. Όχι να βράζουμε στο ζουμί μας. Να μας το πείτε.
Αρχίζουμε 25. Αρχίζουμε 1η. Αρχίζουμε στις 11.

Να μας το πείτε. Επίσημα. Οριστικά. Τελεσίδικα. Εδώ βγάζετε εγκυκλίους, για
ό,τι θυμάστε χαίρεστε. Τώρα σας χάλασε το φωτοτυπικό;

KAI, ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ, περιμένουμε εμείς. Και περιμένουν οι ξενοδόχοι που σε
έναν ρημαδοαύγουστο έχουν ακουμπήσει όλες τις ελπίδες του. Και περιμένει το
ταβερνάκι δίπλα στο ξενοδοχείο. Και η καφετέρια απέναντι. Και τα μαγαζάκια. Κι
όλες αυτές οι εξοντωμένες οικογένειες που λαχταράνε ένα καλοκαιράκι. Και δεν
ξέρουν αν το έχουν και για πόσο το έχουν.

ΑΓΑΠΗΤΟ MOY υπουργείο, είμαι ένα κουρασμένο παιδί με δυο κουρασμένους
γονείς. Δεν έχουμε αντοχή για τέτοιες πλακίτσες. Γι’ αυτό σε παρακαλώ πολύ,
λυπήσου μας. Κατάλαβέ μας. Κι επιτέλους, πες μας.

Πότε στην ευχή, ανοίγουν τα σχολεία;