ΓKPEKOPI ΠEK Mας άφησε ο «καλός ήρωας»

Οι Κάννες υποδέχονταν το 2000 τον «καλό» του Χόλιγουντ Γκρέγκορι Πεκ. Και η Ευρώπη, όπου γύρισε πολλές από τις ταινίες του, επίσης. Για τελευταία φορά…

Λίγες μόλις ημέρες αφότου ανακηρύχθηκε ως ο καλύτερος των καλών ηρώων του
σινεμά, ο Γκρέγκορι Πεκ ευχαριστημένος – όπως έλεγε πάντα τα τελευταία χρόνια
– από τη ζωή του και την (πλήρη δόξης) καριέρα του, άφησε την τελευταία του
πνοή. Στον ρόλο του δικηγόρου μιας μικρής πόλης, του Άτικους Φιντς στο «Σκιές
και σιωπή», που του χάρισε και το μοναδικό του Όσκαρ ερμηνείας το 1963, θα τον
θυμούνται ως τον «καλύτερο ήρωα» οι 1.500 ηθοποιοί, σκηνοθέτες και κριτικοί
του Χόλιγουντ – τουλάχιστον – που κατήρτισαν τις λίστες με τους 100
σπουδαιότερους κακούς και καλούς ήρωες του σινεμά του Αμερικανικού Ινστιτούτου
Κινηματογράφου (AFI).

Πέντε υποψηφιότητες για Όσκαρ σημάδεψαν την καριέρα του Γκρέγκορι Πεκ (ανάμεσά
τους και μία στη «Συμφωνία κυρίων» του Ελίας Καζάν, το 1948), ενώ οι…
ελληνικές μέρες του έγραψαν ιστορία στα περίφημα «Κανόνια του Ναβαρόνε» το
1961. Όμως το Όσκαρ ήρθε δύο χρόνια μετά, με τον Άτικους Φιντς, ρόλο που
ξανάπαιξε στο πειραματικό «Passage a l’acte» (1993), που «διέστειλε» τη σκηνή
του φαγητού από το θρυλικό φιλμ σε μια δεκάλεπτη ταινία μικρού μήκους!

Ακόμη και όταν έπαιζε σε θρίλερ – οι λάτρεις του είδους δεν τον ξεχνούν
στην πρώτη (και καλή…) «Προφητεία» αντιμέτωπο με τον Ντέμιαν – έπαιζε τον
ρόλο του «καλού» και αυτό τον χαρακτήρισε σε όλη του την καριέρα. Ίσως ο ρόλος
του «χασάπη της Λυών», δρος Γιόζεφ Μένγκελε, είναι ο μόνος ρόλος «κακού» που
γράφτηκε εξίσου ανεξίτηλα στην ιστορία.

Ακόμη, ο Γκρέγκορι Πεκ είχε το ιδιαίτερο προνόμιο να εμφανιστεί και στις δύο
εκδοχές μιας διάσημης ταινίας: πρωταγωνιστής στο αρχικό «Ακρωτήρι του Φόβου»
το 1962, στο καστ του ριμέικ του «Ακρωτηρίου» (με «κακό» τον Ρόμπερτ ντε Νίρο)
το 1991, μαζί με τον συμπρωταγωνιστή του από το πρώτο «Ακρωτήρι», Ρόμπερτ
Μίτσαμ.

Ένας ρόλος επίσης που τον χαρακτήρισε ήταν κι εκείνος του λυσσασμένου
καπετάνιου Αχάμπ στην ταινία «Μόμπι Ντικ» (1956). Με «Μόμπι Ντικ», τηλεοπτικής
παραγωγής έκλεισε και την καριέρα του, το 1998…

Οι τελευταίες «επίσημες» εμφανίσεις του ήταν στην Ευρώπη, όπου (σύμπτωση…)
είχε γυρίσει και τις περισσότερες από τις ταινίες του – σε μια καριέρα που
άρχισε με… «Μέρες δόξας», το 1944, και κάλυψε πάνω από πέντε δεκαετίες. Μετά
το Φεστιβάλ Βερολίνου εμφανίστηκε το 2000 στο Φεστιβάλ Καννών, όπου και
προεβλήθη το εύγλωττο ντοκιμαντέρ της Μπάρμπαρα Κοπλ «Μια συζήτηση με τον
Γκρέγκορι Πεκ», διαθήκη ζωής του «καλού ήρωα» του Χόλιγουντ.

Ο Έλντρεντ Γκρέγκορι Πεκ, για την ιστορία, γεννήθηκε στις 5 Απριλίου 1916 στην
Καλιφόρνια. Στα 5 του χώρισαν οι γονείς του και αναγκάστηκε να ζήσει με τη
γιαγιά του, που τον πήγαινε κάθε εβδομάδα (αργότερα και κάθε μέρα) στο σινεμά.
H πρώτη του εμφάνιση σε σκηνή ήταν σε ένα συνοικιακό θεατράκι στη Νέα Υόρκη,
όπου πήγε μετά τις σπουδές του (ιατρική) στο Μπέρκλεϊ και στη συνέχεια, μετά
την αποφοίτησή του, στο Μπρόντγουεϊ με το «Morning Star» της Έμιλιν Γουίλιαμς
το 1942 – δύο χρόνια προτού τον κερδίσει το Χόλιγουντ και οι «Μέρες δόξας».

Το 1989 το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου τού απένειμε το
βραβείο Καριέρας, το 1990 το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και το 1991 το Κέντρο
Τζων Κέννεντυ για την πολιτική και κοινωνική του δραστηριότητα και τους αγώνες
του.

Στην προσωπική του ζωή είχε το δράμα τής αυτοκτονίας του γιου του, Τζόναθαν
(από την πρώτη του σύζυγο), το 1975 – είχε άλλα δύο παιδιά από την πρώτη του
γυναίκα, τον Στέφεν και τον Κάρεϊ και δύο από τη Βερονίκ, τον Τόνι και την
Τσετσίλια.

Και μια λεπτομέρεια: Το Χόλιγουντ θα θυμάται τον Γκρέγκορι Πεκ, ως τον πρόεδρο
της Ακαδημίας ΚΙνηματογράφου που ανέβαλε την τελετή απονομής το 1968, λόγω της
δολοφονίας του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ…