«ENOΠΛH ΠOΛITIKH BIA»

Ευάγγελος Πισσίας: Θεωρώ ότι η 17N είναι μια οργάνωση ένοπλης πολιτικής βίας με επαναστατικά χαρακτηριστικά

Όπως μια σπίθα μπορεί να ανάψει φωτιά σε έναν κάμπο, έτσι και μια επίθεση της
17N – κατά τη λογική των μελών της – θα έδινε ενδεχομένως το έναυσμα της
γενίκευσης της επαναστατικής βίας, με στόχο το γκρέμισμα, την απονομιμοποίηση
του καθεστώτος.

H άποψη ανήκει στον καθηγητή των TEI Ευάγγελο Πισσία, ο οποίος εξετάστηκε ως
μάρτυρας υπεράσπισης των κατηγορουμένων για τη 17N, επιχειρώντας μια
εμπεριστατωμένη ανάλυση για την πολιτική βία ή την ένοπλη πολιτική βία, όπως ο
ίδιος τόνισε. «Ο όρος της τρομοκρατίας αναφέρεται σε κάτι πολύ συγκεκριμένο.
Προσωπικά, θεωρώ πιο κατάλληλο τον όρο της ένοπλης πολιτικής βίας» πρόσθεσε.

Ο μάρτυρας επέμεινε ιδιαίτερα στην αναζήτηση του νοήματος και όχι των κινήτρων
και των σκοπών των ανθρώπων που δρουν στους κόλπους οργανώσεων σαν τη 17N. «Οι
κοινωνιολόγοι εκεί εστιάζουν. Και το δικαστήριο θα πρέπει, κατά τη γνώμη μου,
να δει πώς συγκροτούνται οι προσωπικότητες εκείνων που κάνουν την υπέρβαση και
φτάνουν στην υιοθέτηση της ένοπλης βίας. Να δει πώς νοηματοδοτούν τις πράξεις
τους», επεσήμανε.

«Ήταν σύμβολα»

Οι δολοφονίες δεν έγιναν από αντεκδίκηση, σύμφωνα με τη θέση του κ. Πισσία,
που εξήγησε στη συνέχεια τι ακριβώς εννοεί: «Αν ψάξει κανείς να βρει γιατί
εκτελέστηκε ο ένας και ο άλλος, δεν θα βρει απάντηση. Αυτοί οι άνθρωποι (τα
θύματα) συμβολίζουν συγκεκριμένους ρόλους. Συμβολίζουν την οικονομική,
κοινωνική και πολιτική εξουσία και ως τέτοιοι μετατρέπονται σε στόχο, καθώς
έχει προηγηθεί η απαξίωση του κράτους, του συστήματος γενικότερα. Ο σκοπός
είναι άλλος».

Εισαγγελέας: Λύνεται έτσι κάποιο πρόβλημα;

Μάρτυρας: Οι εκτελέσεις και άλλες βίαιες ενέργειες εγγράφονται σε ένα
γενικότερο σχέδιο αποσταθεροποίησης ενός καθεστώτος. Τα αποτελέσματα σπάνια
είναι σημαντικά, εκτός αν το καθεστώς έχει τέτοια συγκεντρωτική μορφή, ώστε ο
στόχος – όπως για παράδειγμα η εκτέλεση του Παπαδόπουλου στη δικτατορία – να
δημιουργήσει ως γεγονός μια αλλαγή. Όταν πρόκειται για καθεστώτα πιο
νομιμοποιημένα, οι οργανώσεις επιδιώκουν μια δομική παρέμβαση, ώστε οι πολλές
σπίθες, σε συνθήκες κοινωνικοοικονομικής κρίσης, να προκαλέσουν μαζική βία, με
όρους γενικής επαναστατικής βίας.

Ο εφέτης N. Ζαΐρης ζήτησε από τον κ. Πισσία να χαρακτηρίσει τη 17N με δυο
λόγια. «Ίσως αιφνιδιάσει η απάντηση. Θεωρώ ότι είναι μια οργάνωση ένοπλης
πολιτικής βίας με επαναστατικά χαρακτηριστικά», είπε. Και στη συνέχεια
προσπάθησε να αναλύσει την προσωπικότητα του μέλους μιας οργάνωσης ένοπλης
βίας. «Πιστεύει ότι είναι φορέας δικαίου. Λειτουργεί βέβαια με τη
φυσικοδικαιική αντίληψη, αλλά ποια κράτη δεν υιοθετούν εν μέρει τουλάχιστον
μια τέτοια προσέγγιση;».

H μεγάλη αντίφαση

Το κρίσιμο ερώτημα, όπως το χαρακτήρισε ο πρόεδρος του δικαστηρίου, υποβλήθηκε
στον μάρτυρα από τον Δημ. Κουφοντίνα: Πώς θα χαρακτηρίζατε ένα μέλος μιας
ένοπλης οργάνωσης σε προσωπικό επίπεδο; Θα σας εξέπληττε αν πιάνατε τον καθένα
χωριστά και βλέπατε ότι οι απόψεις του προσεγγίζουν μάλλον τη μη βία; Ή να το
πω και αλλιώς. Πώς θα σχολιάζατε την αντίφαση να έχει ιδανικά, να σέβεται την
ανθρώπινη ζωή και να την αφαιρεί;

Μάρτυρας: Αυτή η αντίφαση δημιουργεί ένα εσωτερικό δράμα στους
ανθρώπους της Αριστεράς. Διότι διαχωρίζονται ανάμεσα σε αυτό που προσλαμβάνουν
και θέλουν να υπηρετήσουν ως σχέδιο δικαιοσύνης και απόδοσης δικαίου εν
ονόματι της κοινωνίας και στο ότι αυτό προϋποθέτει την αφαίρεση ανθρώπινης
ζωής.

Προηγουμένως, είχε εξεταστεί ως μάρτυρας υπεράσπισης και ο δημοσιογράφος Γ.
Σταματόπουλος, ο οποίος χαρακτήρισε τις ενέργειες της 17N «ακραίες πολιτικές παρεμβάσεις».

Συντονισμός: Σίλα Αλεξίου – Ρεπορτάζ: Μίνα Μουστάκα, Διονύσης Νασόπουλος

Εικονογράφηση: Σπύρος Ορνεράκης