ΣE ΠPΩTO ENIKO Mη φοβάσαι Kιάρα

Πάνε δυο χρόνια που ο φίλος μου γύρισε από ένα θλιβερό καθήκον, αποκαμωμένος
και περίλυπος. Κρατώντας στο χέρι του το λουράκι με την ταυτότητα της Νέρας,
μου διηγήθηκε πώς έγινε η τελευταία πράξη της μικρής της ζωής. Όσην ώρα το
μαύρο λυκόσκυλο δεχόταν τη χαριστική βολή από τη σύριγγα του γιατρού, το
κρατούσε στην αγκαλιά του και το χάιδευε. H ευθανασία, είπαν, ήταν απαραίτητη
γιατί το Κάλα-αζάρ είχε φτάσει στα μη περαιτέρω. Την ίδια τύχη είχε πέρυσι και
ο Άρης, το τρυφερό ημίαιμο που έπαιζε με τις γάτες και έστρωνε στο κυνήγι έναν
λειράτο κόκορα στην αυλή ενός ευτυχισμένου κτήματος. H αφορμή να θυμηθώ όλα
αυτά είναι η Κιάρα, το φουντωτό ολόλευκο σαμογέν που μέχρι πρότινος ξεσήκωνε
τον Χολαργό με τα καμώματά της και τώρα σέρνεται και δεν κάνει κέφι για
τίποτα. Δέχεται παθητικά τα χάδια εκεί που πρώτα τα απαιτούσε, και δεν
σηκώνεται πια να χορέψει κυνηγώντας την ουρά της κάθε που ο ανιψιός μου ακούει
ροκ από το CD. Ούτε στα πόδια του μπλέκεται όταν παίζει με τους φίλους του
μπάλα όπως έκανε παλιά, ούτε τον αποπαίρνει με θυμωμένα γαβγίσματα κάθε που
φεύγει για το σχολείο. Παραιτήθηκε από όλες τις τζαναμπετιές της σα να γέρασε
μέσα σε μια μέρα. Και τώρα που τη σκέφτομαι στον ανοίκειο χώρο της κλινικής
για σκύλους να παλεύει με το Κάλα-αζάρ και τη μοναξιά της, κύματα στενοχώριας
με κυκλώνουν. Αυτό είναι το κακό με τα σκυλιά. Δεν αμφιβάλλουν για την αγάπη
σου μόνον όσο βρίσκεσαι δίπλα τους, και εμείς, ως άνθρωποι, είναι αδύνατον να
είμαστε πανταχού παρόντες.