«Δεν έχουν στερέψει οι δημιουργοί, έχει στερέψει η Eλλάδα μας»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
13 λεπτά  |
 |
|
Σταύρος Ξαρχάκος: «Ζούμε την απώλεια της γνώσης, αλλέως πώς και απόλυτη παρακμή…» |
Ο Σταύρος Ξαρχάκος δεν δίνει συνεντεύξεις. Δεν πιστεύει στις συνεντεύξεις. Με
αφορμή το πρόσφατο κείμενό του, που δημοσίευσαν «TA NEA» για τον διαγωνισμό
τραγουδιού της Eurovision, που έγινε, όπως έλεγε, «Geloiovision», ο συνθέτης
και ευρωβουλευτής δέχτηκε να απαντήσει σε μια σειρά ερωτήσεων για «TA NEA».
Και μίλησε – ή μάλλον έγραψε, σε ένα κείμενο ποταμό – για όλα όσα χρόνια τώρα
τον απασχολούν (κι ας μην τα μοιράζεται σε – δημόσιες – «συνεντεύξεις»). Αρχή
λοιπόν από την Γιουροβίζιον:
«H άνετη συμμετοχή μας στον διαγωνισμό τής Eurovision απέδειξε μια ευρύτερη
ελληνική γύμνια και ανευθυνότητα σε όλα τα επίπεδα της σύγχρονης ελληνικής μας
χασμωδίας, παρωδίας και φρικωδίας. Κυρίως στον χώρο της πολιτικής, που δίνει
τον τόνο για όλη την ευρω-ελληνική μας ΜΗΔΑΜΙΝΟΤΗΤΑ, την οποία τόσο
εξοργιστικά μετονομάζουμε σε υπερ-αξιότητα, για να ξεγελούμε εαυτούς και
αλλήλους. Το πρόβλημα, λοιπόν, είναι η ευρύτατη πολιτική ευθύνη για να
αποτρέπονται τέτοιες «εκπροσωπήσεις», οι οποίες μας απαξιώνουν εθνικά και μας
εκθέτουν ευρωπαϊκά, ακόμα και διεθνώς.
Γι’ αυτό δεν μπορώ να δεχθώ ότι το φιάσκο τής Eurovision έδειξε για μία ακόμα
φορά τις μουσικές μας αδυναμίες, αστοχίες ή επιπολαιότητες. Τα πράγματα δεν
είναι τόσο απλά, τόσο επιδερμικά. Δηλαδή: «άντε, ρε, και τι έγινε;…». Όχι,
δεν είναι έτσι, γιατί σε όλες αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να αναζητούνται οι
φταίχτες και να πληρώνουν το σπασμένο «μάρμαρο». Ακόμα κι αν είναι υψηλά
ιστάμενοι και μάλιστα αν είναι πολιτικά υπεύθυνοι.
Εγώ, όπως και πέρσι, έκανα το χρέος μου καταθέτοντας την άποψή μου,
χωρίς να ξέρω ότι η Ιταλία αποσύρθηκε από αυτό το φιάσκο, γεγονός που
δικαιώνει την έντονη διαμαρτυρία μου κατά της «μετάλλαξης» του πιθήκου από
Eurovision σε Americanovision και ύστερα σε Geloiovision.
Με μεγάλη έκπληξη διάβασα την ετεροχρονισμένη δήλωση του υπουργού
Πολιτισμού κ. Βενιζέλου για τον διαγωνισμό της Eurovision, στην οποία, λίγες
ημέρες μετά τις γνωστές εξελίξεις, ανέφερε ότι είναι κατά του διαγωνισμού λόγω
της διαφορετικής πολιτικής που ακολουθεί στο ζήτημα της πολιτιστικής και
γλωσσικής πολυμορφίας και ότι η προσπάθεια της Eurovision «αντιβαίνει στις
βασικές παραδοχές και τις βασικές επιλογές που κάνουμε για την ευρωπαϊκή
πολιτιστική ταυτότητα»… Δεν είναι δυνατόν, νομίζω, ένας πολιτικός, και
μάλιστα του υποτιθέμενου διαμετρήματος του υπουργού Πολιτισμού, να έρχεται
ετεροχρονισμένα να κάνει αυτές τις δηλώσεις. Μα, καλά, κατόπιν εορτής το
ανακάλυψε; Βέβαια, ο υπουργός Πολιτισμού συνηθίζει να κάνει «ετεροχρονισμένες»
δηλώσεις, όπως για παράδειγμα έγινε και με το μεγάλο ζήτημα της προστασίας των
αρχαιοτήτων στο Ιράκ. Πριν ακόμη λεηλατηθούν οι θησαυροί είχα απευθύνει
επιστολή προς τον προεδρεύοντα υπουργό Πολιτισμού τής E.E. κ. Βενιζέλο (στις
26.3.2003) ζητώντας του να συγκροτήσει ομάδα Πρεσβευτών Καλής Θέλησης, οι
οποίοι θα μετέβαιναν στο Ιράκ και θα συνομιλούσαν με τους στρατιωτικούς
επιτελείς για την προστασία των πολύτιμων αρχαιολογικών θησαυρών. Όχι μόνο δεν
έγινε αυτό, αλλά ούτε απάντηση πήρα – τι «εκσυγχρονιστικά» αβρός τρόπος, μα
την αλήθεια! Αφού, λεηλατήθηκαν οι θησαυροί (!), με μία ακόμη ετεροχρονισμένη
δήλωσή του ο κ. Βενιζέλος ζητούσε συνεργασία με τη Βρετανίδα υπουργό
Πολιτισμού για να βρουν τρόπους προστασίας (των λεηλατημένων πια) θησαυρών του
Ιράκ…
Μα, επιτέλους, είναι σοβαρές οι εκ των υστέρων βαρύγδουπες δηλώσεις και οι
ετεροχρονισμένες απαντήσεις που προέρχονται – υποτίθεται – από πολιτικούς
ευθύνης;
Σύμφωνα, όμως, με μια ρήση τής «Μήδειας» του Ευριπίδη – την οποία και
παραφράζω, για ευνόητους λόγους – «ο άνδρας που με την τέχνη του λόγου
καταφέρνει να σκεπάζει την αδικία θα πρέπει διπλά να τιμωρείται. Αλλιώς, το
κρίμα θά ‘ναι ελεύθερο. Μόνη ποινή η ισόβια φλυαρία» (!!).
Ο δρόμος της ελληνικής μουσικής πραγματικότητας προς μια άλλη πορεία (που
περνά από το τραχύ μονοπάτι της απόρριψης του μουσικού εκφυλισμού που μας
αλλοτριώνει και αλώνει) είναι μείζον θέμα πολιτικής ευθύνης.
Δεν έχουν στερέψει οι μουσικοί δημιουργοί μας, αλλά έχει στερέψει η Ελλάδα
μας. Το “λάλον ύδωρ” της Κασταλίας πηγής, το ύδωρ το αλλόμενον της Ορθοδοξίας
μας, το γάργαρο νεράκι των καθαρών πηγών των βουνών μας, της ζωντανής ψυχής
του μαχόμενου πνευματικά και δημιουργικά μουσικού και του εν γένει
καλλιτεχνικού δημιουργικού μας πολιτισμού. Αυτά όλα χάθηκαν γιατί εμείς,
απομακρυνόμενοι από τις πηγές των δημιουργικών ήχων μας, βουλιάξαμε μέσα σε
ένα άηχο και αποξηραμένο τοπίο, “περιμένοντας τους βαρβάρους νά ‘ρθουν”… Και
ήρθαν, και εμείς τώρα πια δεν ξέρουμε τι κάνουμε, μέσα στην παραζάλη των
βαρβαρικών ήχων και παραήχων που μας κατακλύζουν, μας ξεκουφαίνουν και μας
απογοητεύουν. Όλα γύρω μας είναι απογοητευτικά, μας αποδυναμώνουν χωρίς έλεος
και εμείς παραμένουμε άβουλα ανθρωπάκια, βουτηγμένα στη μικροαστική μας
μακαβριότητα και μακαριότητα.
Όμως η Μουσική είναι θέμα ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, αφού Τραγούδι και Μουσική
δημιουργούν ανατάσεις ψυχών για ψυχοπνευματική πλήρωση και ελευθερία.
Ζούμε ακόμη σε μια μεταμοντέρνα εποχή, όπου οι εκτελεστές αναδημιουργούν,
παραδημιουργούν και μεταδημιουργούν την παραγωγή των μουσικών ήχων. Όπως οι
σύγχρονοι μάνατζερ, που κλέβουν την παράσταση από τους δημιουργούς της
παραγωγής των προϊόντων. Και, στην προκειμένη περίπτωση, το προϊόν είναι η
μουσική δημιουργία που, βέβαια, γίνεται άκουσμα από τους μουσικούς που την
παίζουν, από τους εκτελεστές οι οποίοι, σε πολλές περιπτώσεις, την «εκτελούν».
Γιατί αυτοί που παίζουν για να παίζουν και τραγουδάνε για να τραγουδήσουν
βάζουν τον «αυτόματο πιλότο», όπως ακριβώς γίνεται σήμερα και στην πολιτική.
Βλέπετε, το πρόβλημα της πολιτικής είναι πρωταρχικής σημασίας στη
διακυβέρνηση, στην παρακυβέρνηση, στην υπερκυβέρνηση και στη θολοκουλτούρα που
όλες αυτές εκφράζουν. Γιατί κουλτούρα δεν είναι μόνο η τέχνη, αλλά όλες οι
θεωρητικές και πρακτικές συνιστώσες όλων των εκφράσεων του πολιτισμού.
Γι’ αυτό δεν νομίζω πως ζούμε “το τέλος των μεγάλων δημιουργών”. Γιατί αυτοί
θα επανέλθουν αναζωογονημένοι, μόλις τελειώσει η φάση της διεκπεραίωσής μας
από τον βιομηχανικό στον τεχνοκρατικό πολιτισμό ενός διαρκούς «κιτς»
μετασχηματισμού. Μέσα στη ροή του, οι πολλοί και ασήμαντοι δημιουργοί έχουν
κουράσει τους πολλούς της μάζας, τους καταναλωτές. Γιατί όλοι αυτοί καλούνται
κάθε τόσο να καταναλώνουν πρόσκαιρα πρότυπα που αλλάζουν αύριο, μέσα σε ένα
αέναο παιχνίδι υπερκαταναλωτισμού.
Πού βρίσκεται, επιτέλους, η αλήθεια; Στον κόσμο ή στις μετρήσεις που
μας σερβίρουν οι κάθε λογής απατεώνες και παραχαράκτες;
Νομίζω πως ήδη έχει αρχίσει μια αντίστροφη μέτρηση με αναζήτηση πραγματικών,
αυθεντικών προτύπων. Οι νέες τεχνολογίες έχουν αλλάξει τα δεδομένα του
σύγχρονου καταναλωτικού μας πολιτισμού. Στα χρόνια του βιομηχανικού
καπιταλισμού μετατρέψαμε τους φυσικούς πόρους σε ιδιόκτητα αγαθά. Σήμερα,
όμως, μετασχηματίζουμε τους πολιτισμικούς πόρους σε εμπορεύματα που
“απευθύνονται” στους καταναλωτές τους, ξεπουλώντας όλες τις πολιτιστικές
αξίες».
«Το λαϊκό τραγούδι έγινε μια αφόρητη “κιτσαρία”…»
Το γνήσιο λαϊκό τραγούδι παραποιήθηκε και έχει γίνει κακέκτυπο του
παρελθόντος, ενώ το ρεμπέτικο αναζητά μια νέα ταυτότητα. Ψάχνω τους άλλους
ρεμπέτες – τονίζει ο Σταύρος Ξαρχάκος – μιας νέας κοινωνικής άρνησης.
«Σήμερα δεν ακούμε λαϊκό τραγούδι γιατί δεν υπάρχει λαός με την ευρύτερη
έννοια της λειτουργίας του, της κοινής έκφρασης και της επικοινωνίας του. Ο
λαός είναι βαθιά αλλοτριωμένος. Το λαϊκό τραγούδι αρχίζει από τον δημιουργό
του και – περνώντας από το «λαϊκό εργαστήρι» της αναδημιουργίας – γίνεται
τραγούδι όλων. Σήμερα, όμως, όλα αυτά χάθηκαν. Ως κοινή λαϊκή έκφραση έγιναν
ωχρές απομιμήσεις ενός παρελθόντος που δεν λειτουργεί εδώ και χρόνια μέσα στα
πλαίσια των συνεχών μεταλλάξεων του αστικοποιημένου πολιτισμού μας, που έχει
απλωθεί και στις αγροτικές περιοχές, οι οποίες τώρα είναι ΑΝΟΙΧΤΕΣ και όχι
ΚΛΕΙΣΤΕΣ όπως κάποτε. Έτσι, το γνήσιο λαϊκό τραγούδι παραποιήθηκε για να γίνει
ένα κακέκτυπο του παρελθόντος, μια αφόρητη “κιτσαρία”…
Το ρεμπέτικο της πρώτης εποχής (αρχές του 20ού αιώνα) ήταν το τραγούδι με το
παράπονο των περιθωριακών και των απροσάρμοστων στον τότε αναπτυσσόμενο
πολιτισμό της βιομηχανικής παραγωγής και παραγωγικότητας. Όμως, το ρεμπέτικο
της μετέπειτα εποχής ήταν το τραγούδι της κριτικής των αξιών της
καπιταλιστικής και εξουσιαστικής κοινωνίας, την οποία οι ρεμπέτες την
περιφρονούσαν και την αντιμάχονταν με ευεξήγητο αρνητισμό και πάθος
τόσο αρνητικά όσο και παθητικά μέσα από την αίσθηση και την έκσταση της
«μαύρης», τόσο την εποχή του μεσοπολέμου όσο και στη
μεταπολεμική εποχή. Τότε ήταν που το ρεμπέτικο των μεγάλων εκφραστών του
πρόβαλε την αντίστασή του πολιτικά, μπορούμε να πούμε, μέσα στα πλαίσια της
αναπτυσσόμενης απόλυτης αλλοτρίωσης της ψυχής των Νεοελλήνων που είχε αρχίσει
να τους αδράχνει ο καταναλωτικός πολιτισμός. Το θέμα, όμως, είναι ότι οι
ρεμπέτες των επάλληλων αυτών κύκλων μάς τελείωσαν. Χωρίς να μπορούμε να τους
ξαναφέρουμε και χωρίς οι νέοι να οικειοποιούνται και να δανείζονται στοιχεία
από το ρεμπέτικο λόγο και ήχο. Μέσα σε αυτήν τη νέα πραγματικότητα ψάχνω τους
άλλους ρεμπέτες, μιας νέας κοινωνικής άρνησης, που δεν ξέρω ακόμη πώς θα εκφραστεί…».
Τα ένοχα μέσα ενημέρωσης
«Είναι καταστροφικός, ένοχος, αποπροσανατολιστικός ο ρόλος των MME. Με δυο
λέξεις, προάγουν και επιβάλλουν χυδαιότητα», γράφει στη συνέχεια ο Σταύρος
Ξαρχάκος.
«Σε μια επιστολή που ετοίμασα προς τον Πρωθυπουργό πριν από 3 χρόνια (και την
οποία τελικά δεν έστειλα, για προφανείς – από τα όσα είπα μέχρι τώρα – λόγους)
έγραφα μεταξύ άλλων πολιτικών και πολιτιστικών θεμάτων: «Θα πρέπει ακόμα να
θίξω τη μεγάλη αγωνία μου για την τέχνη και για την προστασία της από τη
χυδαία εκμετάλλευση που κάνουν τα ιδιωτικά, περισσότερο, αλλά και τα κρατικά
MME.
Επίσης, επιθυμώ να τονίσω την έλλειψη πολιτικής για τον πολιτισμό. Για τον
στρατηγικό σχεδιασμό παρουσίας της στην Ευρώπη και στον κόσμο, που πρέπει να
επαναπροσδιορίζεται πολιτικά και πολιτισμικά για μια επωφελή αξιοποίηση της
παγκοσμιοποίησης.
Ψάχνω, εκτός από την “όμορφη πόλη” και την “ωραία χώρα των ονείρων”, η οποία,
δυστυχώς, δεν υπάρχει ούτε ως Μουσική ούτε ως ηθική, παρά το γεγονός ότι
δεσμευθήκατε για ποιότητα που ποτέ, όμως, δεν προσφέρατε. Όμως, κ.
Πρωθυπουργέ, η πόλη θα βρει τα “παράθυρά” της, οι πολίτες, όμως, θά ‘ναι
εγκλωβισμένοι στα καθημερινά αυτονόητα που μαυρίζουν και οπισθοδρομούν τη ζωή
μας. Δημιουργείτε πολίτες τους οποίους αύριο θα βρείτε μπροστά σας σε όποια
προσπάθεια “εξυγίανσης” και οι οποίοι θα σας εκδικηθούν. Κι αν σήμερα η γενιά
μας από ένστικτο προσδιορίζει το τραγικό, είναι βέβαιο ότι τα παιδιά μας θα
ζήσουν αυτό το τραγικό.
Το μόνο που ξέρω είναι ότι επείγει η άμεση αποσύνδεση των τηλεοπτικών καναλιών
από τη χυδαιότητα με την οποία εκτρέφουν τον κόσμο και κυρίως αυτούς τους
ανώνυμους ήρωες, τους νέους».
«H πολιτική έχει χάσει την ευθύνη της, οι πολίτες δεν ψάχνουν τη δική τους…»
 |
|
Τα τελευταία πέντε χρόνια ο Σταύρος Ξαρχάκος, ως διευθυντής της Κρατικής |
«H πολιτική γενικά έχει την πρωταρχική ευθύνη», τονίζει ο Σταύρος Ξαρχάκος.
«Δυστυχώς, όμως, η σημερινή πολιτική έχει χάσει την ευθύνη της και οι πολίτες,
ατυχώς, δεν ψάχνουν για τη δική τους ευθύνη.
Ειδικά στον τομέα της πολιτιστικής πολιτικής, μάλλον δεν υπάρχει, αφού δεν
έχει τύχει ποτέ ουσιαστικής φροντίδας για την ανάδειξη της σημασίας του
πολιτισμού στον λαό της χώρας που δημιούργησε τα θεμέλια του ευρωπαϊκού
πολιτισμού.
Τώρα, όσον αφορά στη στρατηγική της επανατοποθέτησης στην Ευρώπη και στον
κόσμο των αξιών αυτού του πολιτισμού και των σημερινών σύγχρονων δημιουργών
μας, πρέπει να βάλουμε “κακό βαθμό” σε όλους σχεδόν τους πολιτικούς
διαχειριστές του πολιτισμού μας, αφού κάθε ημέρα και πιο πολύ βουλιάζουμε στον
σύγχρονο υποπολιτισμό της ξεπερασμένης, πια, παγκοσμιοποιημένης τρέλας μας.
Φοβούμαι ότι αυτός ο σκληρός, ο χωρίς ήθος, ο χωρίς περιορισμούς αγώνας
για την εξουσία οδηγεί στις πιο σκληρές εκφράσεις της πολιτικής ζωής. Ζούμε
μια εξουσία η οποία προσπαθεί να επιβιώσει με κάθε τρόπο και λειτουργεί την
πολιτική όχι σαν αγαθό κοινής ωφέλειας, αλλά σαν ωφέλεια ημέτερων σκοπών. Οι
σημαντικές αποφάσεις δεν λαμβάνονται με δημοκρατικές διαδικασίες και με τη
συμμετοχή του πολίτη, αλλά μέσα από διαπραγματεύσεις ανάμεσα στις
ενδιαφερόμενες ομάδες όπου κυριαρχεί το συμφέρον και η ικανότητα άσκησης
εξουσίας. Τα πάντα, από τη σχολική εκπαίδευση μέχρι τις δημόσιες υπηρεσίες
έχουν αναδομηθεί πάνω στην αυτοκαταστροφική βάση της επιδίωξης του προσωπικού
κέρδους. Είναι πιο εύκολο η Δημοκρατία να γίνει δημοκοπία, η τέχνη τσίρκο, ο
αθλητισμός ακροβασία, η δημοσιογραφία λιβελλογράφημα και η πληροφόρηση
κουτσομπολιό.
Γνώση σημαίνει ότι κατανοούμε ενστικτωδώς τη σχέση μεταξύ του τι γνωρίζουμε
και του τι πράττουμε. Χθες υπήρχε ένας άλλος ρυθμός ζωής, που μας βοηθούσε να
αφομοιώνουμε και να προσδιορίζουμε το αντικείμενό μας. Σήμερα υπάρχει ένας
όγκος «πληροφόρησης», ένας καταιγισμός μηνυμάτων, στα οποία δεν έχεις την
υποδομή να προσδιορίσεις την ωφελιμότητά τους ή την κενότητά τους. Έτσι,
λοιπόν, σιγά σιγά παραχωρεί η γνώση τη θέση της στην εμπειρία και αρχίζουμε,
πλέον, να λειτουργούμε εμπειρικά, με επιλεκτικά στοιχεία, απομονώνοντας τη
σφαιρική γνώση του χώρου και του χρόνου. Και έτσι αρχίζουν να δημιουργούνται
οι εξειδικεύσεις, γεννιούνται ατέλειωτες κατηγορίες -λόγων, τεχνολόγων,
ειδικολόγων, πληροφοριολόγων, επικοινωνιολόγων (αλήθεια, γιατί δεν τους έχουν
κρεμάσει ακόμα;), θεατρολόγων, ρεμπετολόγων, ρουφιανολόγων κ.ο.κ., οι οποίοι
αρπάζουν ένα αντικείμενο και αυτοπροσδιορίζονται με οίηση, παριστάνοντας τους
«επαΐοντες».
H Τέχνη είναι αδελφή της Δημοκρατίας και μόνο σε χώρα ελεύθερων δημοκρατικών
σκέψεων (και όχι «ελευθεριάζουσας» δημοκρατίας…) μπορεί να δώσει δυναμικά
αποτελέσματα. Από πολύ μικρή ηλικία γεννάμε συστηματικά γενίτσαρους πολιτικών
χώρων. Αυτό είναι και ο θάνατος ενός τόπου. Καθώς μαθαίνουν από τρυφερή ηλικία
να μην ανέχονται την αντίθετη σκέψη και άποψη, συνηθίζουν να λειτουργούν
εξουσιαστικά. Γιατί, όταν λείψει η δυνατότητα διαλεκτικής, συναπολογισμού και
απομείνει μόνο η λειτουργικότητα του «αντί» και του «όχι», τότε πλέον δεν
έχουμε να περιμένουμε αύριο μια δημοκρατία ελεύθερων πολιτών, αλλά ένα
περίεργο πολίτευμα ανθρώπων προετοιμασμένων να λειτουργήσουν μονοσήμαντα,
αυταρχικά και εξουσιαστικά.
«Κονόμα» και «βόλεμα»
Για το ζοφερό σήμερα, αλλά και το «χάραμα μιας άλλης εποχής» μιλά ακόμη ο
Σταύρος Ξαρχάκος: H «κονόμα» και το «να την βολέψουμε» είναι ο τρόπος ζωής
μας. Δεν αλλάζει όταν γεννιέται και ανδρώνεται ως συμπεριφορά μέσα στο σπίτι,
όταν αναπτύσσεται μέσα στην ίδια την οικογένεια, όταν γίνεται τρόπος ζωής. Δεν
μπορείς να πολεμήσεις ούτε την ημιμάθεια ούτε την ανικανότητα του πολίτη να
αγαπήσει τη γνώση, αλλά και πώς να την αγαπήσει αφού δεν έχει πληροφόρηση,
αφού γεννιέται και μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον στείρο… Μέσα, λοιπόν, από τον
μυστικισμό, από την εγωπάθεια, από την παραπληροφόρηση γεννιέται ένα
παραμορφωμένο τέρας, το οποίο κοιτάζει μόνο πώς θα επιβιώσει. Το «να την
βρούμε», λοιπόν, το «κονομάω», το «τά ‘πιασα», το «μου τα ρίχνουνε» είναι μια
λεκτική συνθηματολογία που αντικατέστησε όλη την προϊούσα άποψη ζωής. Τα
λεφτά, όμως, δεν έχουν καμία σημασία όταν η ζωή σου λιγοστεύει κατά 20 χρόνια,
όταν το παιδί σου μεγαλώνει σε φυματικό κύτταρο και αποζητά τη λύτρωση ζωής
μέσα από τα παραισθησιογόνα. Μόνο μέσα στο ταξικό μίσος λειτουργούν τα
εξουσιαστικά συστήματα. Πρέπει να μισήσεις τον άλλο και είναι εύκολο γιατί
έχει έμφυτη ο άνθρωπος μέσα του την άγνοια, τη δυσπιστία και την
επιθετικότητα, και αρκεί ένα σύνθημα, ένα επιθετικό μήνυμα που να ικανοποιεί
όλα αυτά τα κατώτερα ένστικτά του. Οι εικόνες, οι ήχοι, τα πνευματικά
ερεθίσματα δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά κάθε ημέρα, κάθε ώρα και κάθε στιγμή να
υποτάσσουν την αισθητική μας, τη λογική μας, την πνευματική μας ισορροπία και
να μας μεταμορφώνουν από δρώντες οργανισμούς σε δρώμενα. Ζούμε την απώλεια της
γνώσης, αλλέως πώς και απόλυτη παρακμή… Βρισκόμαστε στο χάραμα μιας άλλης
εποχής, μιας εποχής η οποία θα προσδιορίσει τα πράγματα στην πραγματική τους
αξία. Οι αξίες δεν θα έχουν μεταφυσικό χαρακτήρα. H μεγάλη νύχτα τελειώνει.
Ήταν η μεγάλη νύχτα εκείνων που προσδιόριζαν τη γνώση, που ήταν «θεόπεμπτοι» ή
που είχαν καθαρά εξουσιαστική μορφή. Μπαίνουμε στην εποχή που ο άνθρωπος θα
ευγνωμονεί τη δημιουργία αλλά με πράξεις μαθηματικής αρμονικής. Μπαίνουμε στην
εποχή της παρατήρησης, της σύνθεσης και της ανάλυσης.
Google news
