ΣE ΠPΩTO ENIKO Όλοι… Πανεπιστήμιο

Βλέπω αυτές τις ημέρες τους 17χρονους «στρατευμένους» μαθητές, που μόλις
τέλειωσαν το Λύκειο και υποβάλλονται τώρα στη δοκιμασία των εξετάσεων για να
μπουν στο Πανεπιστήμιο. Όλοι στο κυνήγι του «χαρτιού», οι περισσότεροι χωρίς
να ξέρουν γιατί.

Έτσι, επειδή το θέλουν οι γονείς, συχνά προβάλλοντας στα παιδιά τούς εαυτούς
και τις ευκαιρίες που οι ίδιοι έχουν χάσει. Έτσι, επειδή έτσι τους είπαν.
Έτσι, γιατί το κάνει και ο διπλανός, το παιδί του γείτονα. Το δικό τους παιδί
γιατί να μείνει εκτός; Έτσι, γιατί νομίζει πως όταν βγει απ’ το Πανεπιστήμιο
όλος ο κόσμος θα είναι στα πόδια του.

Έτσι, γιατί του λένε ότι με το χαρτί θα κερδίσει μια θέση στο όνειρο. Ποιο
είναι το όνειρο; H επιτυχία. Τουτέστιν, πτυχίο ίσον καλή δουλειά, λεφτά, σπίτι
με κήπο, σκύλος και αυτοκίνητο. Δεν του λένε ότι κανένα «χαρτί» δεν φέρνει την
ευτυχία. Ότι η δουλειά του μπορεί να καταντήσει δουλεία. Ότι τα 17 σπάνια
είναι επαρκή χρόνια για να ξέρεις τι θέλεις να κάνεις στη ζωή σου. Γιατί γι’
αυτή δεν σε προετοιμάζει κανένας. Κανένα σχολείο, κανένα φροντιστήριο, όσα
λεφτά κι αν δώσουν οι γονείς…

Βλέπω και την άλλη όψη. Τους 26 και κάτι που μπήκαν στον χορό και… ακόμα
χορεύουν, βγάζοντας τα μάτια τους πάνω απ’ τα βιβλία. Γιατί πήραν το πτυχίο,
αλλά είναι πια ξεπερασμένο. Τώρα πρέπει να κάνουν μεταπτυχιακό, να μάθουν
ξένες γλώσσες και να παρακολουθήσουν σεμινάρια.

Κουράστηκαν πριν καν βγουν στην παραγωγή. Κάποιοι, μάλιστα, που μάζευαν
προσόντα τόσα χρόνια για να γλιτώσουν από το Δημόσιο, το οποίο αποκήρυτταν
μετά βδελυγμίας, δίνουν τώρα κι άλλες εξετάσεις για να βρουν μια θέση σ’ αυτό
που κάποτε σνόμπαραν…

Αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες. Ας πάρουμε όλοι ένα πτυχίο κι ας μένει το όνειρο
κορνιζαρισμένο στον τοίχο…