ΣE ΠPΩTO ENIKO Kαλύτερα στο σπίτι…

Μόλις είχα αρχίσει να απολαμβάνω την πολύχρωμη σαλάτα μου με την εξωτική
ονομασία στο πολυτελές (πολύ «ιν» γι’ αυτήν τη σεζόν) ρεστοράν, όταν κάτι
υπερβολικά σκληρό μού τραυμάτισε το στόμα, πριν ευτυχώς σταθεί στον λαιμό. H
μαύρη πετρούλα – από τα προφανώς άπλυτα λαχανικά – έλαμπε «περήφανη» μέσα στην
παλάμη μου. H σερβιτόρος δέχθηκε το γεγονός ατάραχη και φυσικά δεν το θεώρησε
απαραίτητο να ζητήσει συγγνώμη εκ μέρους του καταστήματος.

Και δεν ήταν ούτε μήνας, που είχα βρει ένα ζωηρότατο σκουληκάκι να κάνει τον
περίπατό του απερίσπαστο πάνω στο μαρούλι του πολυδιαφημισμένου ιταλικού
εστιατορίου, όπου πληρώνεις τα λιγκουίνι σαν… αστακό! Ήταν μάλιστα μόλις δύο
εβδομάδες μετά την έρευνα των «ΝΕΩΝ», στην οποία τα εστιατόρια της Αθήνας
αποδεικνύονταν εξίσου ακριβά με εκείνα του Παρισιού και του Λονδίνου, αλλά με
πολύ χαμηλότερης ποιότητας φαγητό, κάκιστο σέρβις και πολύ «δήθεν» σε όλα τα
επίπεδα (από το είδος της κουζίνας έως το ντεκόρ).

H φιλενάδα μου – που «πνίγεται» κάθε μήνα από τις δόσεις των δανείων για το
διαμέρισμα και το αυτοκίνητο – ήρθε έξαλλη να δώσει τη δική της «πονεμένη»
μαρτυρία. «Μας ξεσήκωσε», μου λέει, «την περασμένη Κυριακή ένα φιλικό ζευγάρι
– τι το θέλαμε! – να πάμε για θαλασσινά στην παραλία. Πήγαμε σε ένα – μέτριο
κατά την άποψή μου – κέντρο στην παραλία της Γλυφάδας, με κοσμοσυρροή,
οχλαγωγία και «ελληνικό» σέρβις. Τι πήραμε; Δυο τρεις γλώσσες, δυο σαλάτες,
τρία καλαμαράκια, κάτι λίγα ορεκτικά, ένα κρασί. Τσιμπήσαμε, δηλαδή, μάλλον,
παρά φάγαμε κανονικά. Πληρώσαμε – τρεις εμείς, τέσσερις αυτοί – από διακόσια
ευρώ η κάθε οικογένεια! Φεύγοντας, τσακώθηκα με τον άντρα μου, που είχε τη
φαεινή ιδέα να δεχθεί αυτήν την έξοδο…».

Σκέφτηκα ότι για μια ακόμα φορά δικαιώνεται ο καλός μου φίλος που, έχοντας
σπουδάσει και ζήσει για χρόνια σε δυτικοευρωπαϊκή πόλη, δεν παραλείπει να
εκφράζει και να εφαρμόζει τη δική του στάση ζωής (ή μάλλον άμυνας) σε αυτήν τη
χώρα: «Αν θέλεις να είσαι σίγουρος ότι θα περάσεις καλά στην Ελλάδα… μείνε
καλύτερα στο σπίτι σου!».