Γκρεμοτσακίσματα κατά συρροήν…

Σας έγραφα χτες για τις ταλαιπωρίες που τραβάει στις μέρες μας ο ηθοποιός.
Ειδικά ο νέος. Αλλά και σ’ αυτές υπάρχει κάποιο όριο. Στη συγκεκριμένη
περίπτωση, κάποιοι το ξεπέρασαν. Πάω στο «Αμόρε» για να δω, στην πολύ
ενδιαφέρουσα σειρά των «Δοκιμών» του «Θεάτρου του Νότου», το «Disco Pigs», που
έχει σκηνοθετήσει ο Γιώργος Κακανάκης. Παράσταση μοντέρνα, δυνατή, να
ξεχειλίζει από ενέργεια – σε γενικές γραμμές θα μπορούσα να πω ότι μου άρεσε.
Αλλά κάποια στιγμή βγήκα απ’ τα ρούχα μου. Ποια στιγμή; Μα όταν νεαρός
ηθοποιός της παράστασης άρχισε να σκαρφαλώνει σε ψηλή, με δέκα – έντεκα
σκαλοπάτια, αλουμινένια σκάλα του σκηνικού – ξέρετε, απ’ αυτές τις πτυσσόμενες
-, να την κουνάει επίτηδες με το σώμα του πέρα-δώθε, να την ρίχνει και να
«τσακίζεται» και ο ίδιος πάνω στη σκηνή. Ξέρετε πόσες φορές; Εφτά; Οχτώ;
Εννιά; Από τη σύγχυση έχασα τον λογαριασμό. Να πετάγομαι απ’ το κάθισμα κάθε
φορά που έπεφτε και να μην το πιστεύω ότι το «εύρημα» θα επαναληφθεί. Και να
επαναλαμβάνεται. Και θα επαναλαμβάνεται επί δώδεκα παραστάσεις. Ναι, το παιδί
φοράει κράνος. Ναι, φοράει και επιγονατίδες, που, αργότερα, όταν γυμνώνεται –
διότι και γυμνός πέφτει… – τις βγάζει. Ναι, έχει σίγουρα κάνει πολλές πρόβες
και έχει βρει την τεχνική να ισορροπεί και να πέφτει «στα μαλακά». Ναι, η
σκάλα είναι ελαφριά και δεν μπορεί να τον χτυπήσει. Ναι, είναι ενήλικας και
κανένας δεν τον έχει εξαναγκάσει να πέφτει, μπορεί να μου πούνε. Και μπορεί να
μου το πει και ο ίδιος μέσα στον νεανικό ενθουσιασμό του. Αλλά αν κάτι – που
το απεύχομαι – δεν πάει καλά; Έλεος!