H N.Δ. πολιορκεί τα κάστρα του ΠAΣOK

Το ακόντιο που πλήγωσε τον Χριστό στον Γολγοθά είναι κομβικό στοιχείο του
μύθου στην όπερα του Βάγκνερ «Πάρσιφαλ». Το κλέβει ο κακός μάγος Κλίνγκσορ από
το κάστρο Μονσάλβατ, όπου βρίσκονται οι Φύλακες του Άγιου Δισκοπότηρου. Το
εκσφενδονίζει εναντίον του Πάρσιφαλ.

Όμως χάρις στη θεία παρέμβαση, το ακόντιο μένει μετέωρο πάνω από το κεφάλι του
τελευταίου. H ισχύς του Κλίνγκσορ καταρρέει, ο Πάρσιφαλ γίνεται κύριος του
Μονσάλβατ.

Το «ιερό ακόντιο», που αναζητούν στη Ρηγίλλης, είναι να παραμείνει το «μήνυμα»
του κόμματος αιωρούμενο πάνω από το κεφάλι των ψηφοφόρων στα λεγόμενα «κάστρα
του ΠΑΣΟΚ», ώστε αυτά να πέσουν. Νομίζουν ότι το βρήκαν στις προεκλογικές
εκδηλώσεις, πριν να αρχίσει η προεκλογική περίοδος. Ο πρόεδρος της N.Δ. πήγε
διαδοχικά στην Κεφαλονιά, τη Λέσβο, τα Δωδεκάνησα, το Αιγάλεω και τους Αγίους
Αναργύρους. Το Σάββατο έχει σειρά ο Βύρωνας.

«H κατάλληλη ώρα»

Συνεργάτες του κ. Καραμανλή λένε πως τώρα είναι η κατάλληλη περίοδος να
περάσει το μήνυμά της η N.Δ. σε αυτές τις περιοχές γιατί οι ψηφοφόροι είναι
ακόμα χαλαροί, ενώ πριν από τις εκλογές η πόλωση που επικρατεί είναι τέτοια
και οι ψηφοφόροι τόσο συσπειρωμένοι ώστε δεν μπορείς να τους περάσεις πολιτικά
μηνύματα. Στη Ρηγίλλης ελπίζουν ότι θα τους ακούσουν τώρα και γι’ αυτό οι
ομιλίες του κ. Καραμανλή και προγραμματικά στοιχεία περιέχουν και θέματα με
κριτική σε υψηλούς τόνους αναδεικνύουν. Ο επικοινωνιολόγος κ. Νίκος Καραχάλιος
ονομάζει αυτήν τη νέα επικοινωνιακή τακτική του κόμματος «δυναμική
αντιπολίτευση».

Σύμφωνα με το στόρι του Βάγκνερ, ο μόνος που θα μπορούσε να βρει το «ιερό
ακόντιο» ήταν ένας ένας ηλίθιος που έγινε σοφός από οίκτο. Αυτός είναι ο
Πάρσιφαλ. Στη N.Δ. ο οίκτος είναι μάλλον αυτολύπηση και αναφέρεται στις
αλλεπάλληλες εκλογικές ήττες που υπέστη το κόμμα από το 1993. Μετά τις εκλογές
του 2000, ο κ. Καραμανλής όρισε μια επιτροπή αποτίμησης του εκλογικού
αποτελέσματος με επικεφαλής τον κ. Βαγγέλη Μεϊμαράκη, στην οποία συμμετείχαν η
κ. Άννα Ψαρούδα-Μπενάκη και ο κ. Θόδωρος Κασσίμης. Αυτή η επιτροπή ετοίμασε
δύο πορίσματα: Ένα για τη δημοσιότητα, που απέδιδε την ήττα στις οργανωτικές
αδυναμίες του κόμματος (ετεροδημότες κ.λπ.). Το δεύτερο ήταν απόρρητο και
παραδόθηκε στον κ. Καραμανλή.

Το λάθος

Σύμφωνα με την εκλογική ανάλυση του πορίσματος, ένας από τους λόγους για τους
οποίους η N.Δ. έχασε τις εκλογές ήταν επειδή παρέμεινε εγκλωβισμένη στην
εκλογική τακτική τής περιόδου ’89-’90, που έδινε έμφαση στις μονοεδρικές για
να βγάλει περισσότερες έδρες. Με το νέο εκλογικό σύστημα που εφαρμόστηκε το
1993 όμως, αυτή η τακτική ήταν λάθος, αφού σημασία είχε να απευθυνθεί η N.Δ.
σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερες μάζες ψηφοφόρων για να βγει πρώτο κόμμα. Ο κ.
Καραμανλής έχασε τουλάχιστον μία εβδομάδα το 2000 στις μονοεδρικές, αντί να
επιμείνει εκεί όπου ζει και ψηφίζει ο όγκος του πληθυσμού. Όπως λένε στη
Ρηγίλλης, αυτήν τη φορά θα επιμείνουν στο Λεκανοπέδιο.

Με αυτόν τον προγραμματισμό, τα κάστρα του ΠΑΣΟΚ στην επαρχία και οι
μονοεδρικές θα απασχολήσουν τον κ. Καραμανλή κυρίως αυτό το καλοκαίρι, με
αιχμή του δόρατος την Πάτρα και την Κρήτη. Τις περιοχές τις επιλέγει ο κ.
Μεϊμαράκης, τον τελευταίο λόγο όμως τον έχει πάντα ο κ. Καραμανλής –
αναστατώνοντας όχι σπανίως το πρόγραμμα των συνεργατών του.

H «δυναμική αντιπολίτευση» δεν έχει όμως παντού μόνο φίλους. Ο κ. Γιάννης
Λούλης – στον οποίον αποδίδεται η προηγούμενη επικοινωνιακή στρατηγική της
N.Δ., η προσμονή της εξουσίας ως «ώριμου φρούτου» – θεωρεί ότι το να πηγαίνεις
στους ψηφοφόρους και να κάνεις αρνητική κριτική σε υψηλούς τόνους ενέχει τον
κίνδυνο να συσπειρώσεις τους ψηφοφόρους της άλλης πλευράς και να αποδυναμώσεις
το κεντρώο προφίλ του κόμματος. Κάποιοι στη N.Δ. πιστεύουν πως αυτό συνέβη
στην επίσκεψη του κ. Καραμανλή στη Μυτιλήνη, όπου η τοπική κοινωνία έδειξε
ενοχλημένη με την αναγόρευση του προέδρου της N.Δ. σε επίτιμο δημότη. Ορισμένα
στελέχη της Ρηγίλλης ανησυχούν μήπως κουράσουν τον κόσμο και πετύχουν ακριβώς
το αντίθετο αποτέλεσμα από το επιδιωκόμενο, όταν αρχίζουν με υψηλούς
προεκλογικούς τόνους ένδεκα μήνες πριν από τις εκλογές. Ο μύθος του Πάρσιφαλ
διδάσκει πως οι πληγές που ανοίγει το «ιερό ακόντιο», δύσκολα κλείνουν.