Τα πέντε αγκάθια για τον σοσιαλισμό

1. Η αποξένωση από τα λαϊκά στρώματα

Οι άνεργοι, οι κοινωνικά αδύνατοι, περίπου το ένα τρίτο κάθε σύγχρονης
κοινωνίας που ζει κοντά στο όριο της φτώχειας, είτε έχει χάσει τις ελπίδες του
στην πολιτική και απέχει από τις εκλογές είτε στρέφεται στον λαϊκισμό της
Ακροδεξιάς. Οι σοσιαλιστές δεν έχουν καταφέρει να διατυπώσουν ένα σύγχρονο
όραμα για το αύριο, που θα δίνει ελπίδα και καλύτερη προοπτική στους
αδυνάτους.

2. Η αποδυνάμωση του κράτους

Το κράτος ήταν το σημαντικότερο εργαλείο για την αναδιανομή του εισοδήματος
υπέρ των αδυνάτων και το πλαίσιο για την υλοποίηση προοδευτικών πολιτικών. Ο
ρόλος του στην οικονομία σήμερα υποχωρεί παντού. Τα δημοκρατικά δικαιώματα
περικόπτονται για να αντιμετωπιστούν προβλήματα όπως η μετανάστευση και η
τρομοκρατία. Οι σοσιαλιστές δεν διαθέτουν εναλλακτικό εργαλείο με ανάλογη
αποτελεσματικότητα ούτε προοδευτικές πολιτικές για να αντιμετωπίσουν τις νέες
απειλές.

3. Η κυριαρχία του φιλελευθερισμού στην οικονομία

Ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός τιμωρεί με ανεργία όποιον δεν είναι
ανταγωνιστικός. Παντού οι κυβερνήσεις περικόπτουν κοινωνικές δαπάνες για να
αυξήσουν την ανταγωνιστικότητα. Οι σοσιαλιστές δεν έχουν ακόμα καταφέρει να
διατυπώσουν μια οικονομική πολιτική που να αποκαθιστά την κοινωνική δικαιοσύνη
σε συνθήκες ελεύθερης αγοράς.

4. Η ευρωπαϊκή ενοποίηση

Η Ευρώπη είναι ένας γραφειοκρατικός πατερναλιστικός οργανισμός με σημαντικό
έλλειμμα δημοκρατίας. Η κοινωνική δικαιοσύνη μπορεί να βρίσκει θέση στις
εξαγγελίες των συνόδων κορυφής, στην πράξη όμως τα θεσμικά όργανα της Ε.Ε.,
όπως η Κεντρική Τράπεζα ή η Επιτροπή Ανταγωνισμού, ακολουθούν φιλελεύθερες
πολιτικές. Με την ένταξη των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, όπου το
σοσιαλιστικό όραμα έχει εξαφανιστεί, η προοπτική μιας Ευρώπης με έμφαση στην
κοινωνική δικαιοσύνη γίνεται ακόμα πιο δύσκολη.

5. Η ηγεμονία των ΗΠΑ

Η ειρήνη είναι θεμελιώδης αξία για τον σοσιαλισμό, και η μονοκρατορία της
Ουάσιγκτον την απειλεί, όπως έδειξε ο πόλεμος του Ιράκ. Αποδυναμώνει επίσης
τους Διεθνείς Οργανισμούς και το Διεθνές Δίκαιο, δηλαδή το πλαίσιο για την
ειρηνική επίλυση των διαφορών ανάμεσα στα κράτη. Το σημαντικότερο όμως είναι
πως οι ΗΠΑ – επειδή ασκούν και οικονομική και πολιτιστική ηγεμονία –
λειτουργούν ως πρότυπο κοινωνίας. Η αμερικανική κοινωνία όμως δεν έχει
κοινωνικές ευαισθησίες.