Γενναίο ψάρι, μικρή ψαριά

Το ότι ο γαύρος είναι ο αδιαμφισβήτητος βασιλιάς των ελληνικών ποδοσφαιρικών
θαλασσών λέει τα πάντα για την κατάσταση του συγκεκριμένου αθλήματος στη
συγκεκριμένη χώρα. Τώρα που η αγωνιστική περίοδος πλησιάζει γενικά στο τέλος
της – μόνο ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ μένει και κάποια ματς της Εθνικής, από
την οποία δεν δικαιούμαστε όμως πια να περιμένουμε πολλά – η ώρα των
απολογισμών και των συγκρίσεων έχει φτάσει. Και η γεύση που αφήνει δεν είναι
και πολύ ευχάριστη.

Ο ισόβιος τα τελευταία χρόνια πρωταθλητής πέτυχε λοιπόν το επτά στα επτά,
καθώς η Ξάνθη δεν μπόρεσε, όπως αναμενόταν, να κάνει κάτι παραπάνω από ένα
αξιοπρεπές καθήκον συμμετοχής. Ουσιαστικά ο τίτλος κρίθηκε πριν από δυο
βδομάδες, στην προτελευταία αγωνιστική ενός Πρωταθλήματος στο οποίο
περισσότεροι έχασαν παρά κέρδισαν. Ο Ολυμπιακός έκανε ένα μόνο μεγάλο
παιχνίδι, αυτό που χρειαζόταν, και θριάμβευσε γιατί, παρά τις αλλαγές
προπονητών και τη διαρκή παραφιλολογία, βρήκε μπροστά του έναν αντίπαλο που
διαλύθηκε και μόνο στη σκέψη της τελικής επικράτησης. H AEK κέρδισε τις
εντυπώσεις από τη στιγμή που τέθηκε εκτός όλων των στόχων της. Ο ΠΑΟΚ κέρδισε
το Κύπελλο και τον άτυπο τίτλο του ηρωισμού, γιατί βρήκε στον τελικό έναν
αντίπαλο που κρύφτηκε και στο Πρωτάθλημα ομάδες που δεν είχαν την ψυχή του. Ο
Πανιώνιος βγήκε στην Ευρώπη μόνο και μόνο γιατί του επιτράπηκε να το πιστέψει,
ενώ και ο Άρης σφράγισε την τελευταία στιγμή το εισιτήριο γιατί έπεσε πάνω
στην ομάδα με τη μικρότερη πίστη στον εαυτό της. Όσοι γλίτωσαν εκμεταλλεύτηκαν
απλώς τον αλληλοσπαραγμό όσων έπεσαν κι όσοι έπεσαν (εκτός Παναχαϊκής)
μπορούν, όχι αδικαιολόγητα, να θεωρούν ότι δεν ήταν και πολύ χειρότεροι από
αρκετούς που σώθηκαν. Οι φίλαθλοι αγωνιστικά θα συγκρατήσουν ελάχιστα πράγματα
από αυτό το Πρωτάθλημα των πολλών πτωχεύσεων, των τριτοκοσμικών γηπέδων, των
φοβισμένων σφυριγμάτων και των αμετροεπών λόγων.

NEOI ΣΤΟΧΟΙ

Κι όμως, αν κρίνουμε από την ανοιχτή και καθαρή τελευταία αγωνιστική, τα
πράγματα θα μπορούσαν με λίγη θέληση και οργανωτική προσπάθεια να είναι πολύ
καλύτερα. Από πλευράς δυναμικού ο Ολυμπιακός δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από
όλες τις Πρωταθλήτριες πλην των τεσσάρων μεγάλων ποδοσφαιρικών χωρών. Μένει να
δημιουργηθεί κάποια στιγμή σύνολο – και, γι’αυτό, το παράδειγμα θα έπρεπε να
είναι η Πόρτο του Μουρίνιο και όχι οι Γιουβέντους και οι Μάντσεστερ του άλλου
πλανήτη. Ο τελικός του ελληνικού Κυπέλλου ήταν αγωνιστικά συγκρίσιμος με τον
πολυδιαφημισμένο αγγλικό, οι διαφορές όμως ήταν χαώδεις στον τρόπο τέλεσης,
συμπεριφοράς των φιλάθλων και αισθημάτων όσων παρακολούθησαν τα δύο παιχνίδια.
Το φετινό Πρωτάθλημα μπορεί να μην ανέδειξε νέους παίκτες (ο «νέος», εξάλλου,
στην Ελλάδα είναι σχετική έννοια), αλλά η καλή ενδεκάδα του είναι απολύτως
αξιοπρεπής: Χιώτης- Σεϊταρίδης, Μόρις, Καψής, Γεωργάτος- Μπουλούτ,
Τζόρτζεβιτς, Λυμπερόπουλος, Στογιάνοφ – Οκκάς και Γεωργιάδης. Το πρόβλημα δεν
είναι εκεί, αλλά στην αξιοποίηση και ενθάρρυνση των όποιων δυνατοτήτων. Και
γι’ αυτό δύο είναι οι κρίσιμες δοκιμασίες για του χρόνου και για το μέλλον: η
διάκριση στο Τσάμπιονς Λιγκ και το χτίσιμο μιας αξιόπιστης Εθνικής ομάδας.
Μέχρι να γίνουν αυτά, τα ψάρια θα φαίνονται όλα μικρά και ο βασιλιάς τους θα
βρίσκει πάντα δικαιολογίες για να σουλατσάρει μόνο στα εγχώρια ύδατα.