Aποστολή στην Aνταρκτική

Πριν από 58 χρόνια, τρεις νεαροί αεροπόροι από τις Ηνωμένες Πολιτείες
άφηναν την τελευταία τους πνοή στην παγωμένη Ανταρκτική. Δεν τους ξέχασαν όλοι…

H Ιστορία γυρίζει δεκαετίες στο παρελθόν. Δεκέμβριος 1946. Δεκατρία πλοία και
145 αεροσκάφη συμμετέχουν στη γιγαντιαία προσπάθεια χαρτογράφησης της
Ανταρκτικής. Ο Μπιλ Κερνς, είναι σήμερα 79 ετών. Ήταν ένα από τα εννέα μέλη
του πληρώματος του μοιραίου υδροπλάνου Martin Mariner, ένας από τους έξι
τυχερούς που επέζησαν της συντριβής του αεροσκάφους, όταν έπεσε σε
χιονοθύελλα. Τίποτα δεν μπορεί να σβήσει τις εικόνες που έχουν χαραχθεί
ανεξίτηλα στη μνήμη του: «H πτήση στην ανεξερεύνητη γη κρατούσε πολύ. Πέσαμε
σε κακό καιρό. Χάναμε ύψος και έπρεπε να επιστρέψουμε στη βάση μας. Συνεχίζαμε
να χάνουμε ύψος ώσπου χτυπήσαμε στην κορυφή ενός βουνού. Αναπηδήσαμε και
αρχίσαμε να ανεβαίνουμε πολύ γρήγορα, πολύ γρήγορα για το αεροσκάφος μας.
Έγινε έκρηξη. Πετάχτηκα έξω από το πιλοτήριο και βρέθηκα στο βουνό, πάνω στο
χιόνι. Τότε είπα στον εαυτό μου: “Δεν θέλω να είμαι ο μόνος που θα επιζήσω”.
Όταν όμως σκαρφάλωσα στο βουνό, βρήκα δύο συναδέλφους μου που είχαν μελανιές
και πονούσαν, δεν είχαν σπάσει όμως τίποτα».

Εγκαύματα. Οι τρεις αεροπόροι μπορούσαν να ακούσουν φωνές από το σημείο
όπου είχε συντριβεί το αεροσκάφος τους. Ανακάλυψαν ότι ο Ραλφ Πολ Λε Μπλαν, ο
«Γάλλος», δεμένος ακόμη στη θέση του, είχε πάθει τρομερά εγκαύματα από τα
καύσιμα που ανεφλέγησαν. Τον τράβηξαν έξω από το αεροσκάφος και όπως φαίνεται,
το κρύο αποδείχθηκε σωτήριο γι’ αυτόν, αποτρέποντας ενδεχόμενη μόλυνση. «Ο
Ρόμπινς είχε δύο μεγάλες κονσέρβες με φυστικοβούτυρο. Το χρησιμοποιήσαμε για
επαλείψεις στα εγκαύματα του Γάλλου και έτσι σώθηκε».

Οι επιζώντες έθαψαν τους τρεις νεκρούς συναδέλφους τους. H βοήθεια για τους
ίδιους άργησε 14 ημέρες. Όταν ο αμερικανικός στρατός τούς εντόπισε, τους έριξε
ένα σημείωμα με το οποίο τους ζητούσε να μετακινηθούν 14 μίλια, σε ορισμένο
σημείο, όπου θα μπορούσε να προσγειωθεί ομάδα διάσωσης. Κατασκεύασαν ένα
έλκηθρο για να μεταφέρουν τον Γάλλο, και ύστερα από 24 ώρες πεζοπορίας σε
εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, κατόρθωσαν να αφήσουν μια για πάντα την
Ανταρκτική.

Όμως, τρεις νεκροί, εκεί, χρόνια τώρα παραμένουν θαμμένοι. Ύστερα από αίτημα
της Μπέτι Σπένσερ, αδελφής ενός από τους νεκρούς, και του Τζέιμς Ρόμπινς,
μέλος του πληρώματος που επίσης επέζησε, το αμερικανικό Πεντάγωνο ετοιμάζεται
να επιχειρήσει ειδική αποστολή στη Δυτική Ανταρκτική με στόχο να ανακαλύψει τα
πτώματα των αεροπόρων. «Αυτό που εκείνοι οι εννέα άνδρες πέρασαν εκεί, πρέπει
να αναγνωριστεί. Ακόμη και τα παιδιά μου, αν δεν το άκουγαν από εμένα, δεν θα
ήξεραν τίποτα. Κι όμως, ήταν οι πρώτοι Αμερικανοί που πέθαναν εκεί. Και
χάθηκαν στην Ιστορία», λέει η κυρία Σπένσερ, η οποία έχασε τον αδελφό της που
ήταν μόλις 24 ετών.

Διάσταση απόψεων. «Είχαμε συντριβεί δέκα μίλια στη στεριά, όμως τώρα τα
πτώματα απέχουν μόλις 4 μίλια από τον ωκεανό, γιατί ο πάγος μετακινείται»,
λέει ο Ρόμπινς. «Αν πέσουν στον ωκεανό, θα γίνουν φρεσκοκατεψυγμένη τροφή για
καρχαρίες…». Ο Κερνς, όμως, έχει άλλη γνώμη. Πιστεύει ότι τα πτώματα θα
πρέπει να μείνουν στον ίδιο τάφο που τα κρατά δεκαετίες τώρα, να μην
κινδυνεύσει κανείς άλλος.

«Πάνε τώρα πάνω από 50 χρόνια και δεν ξέρουμε ακριβώς σε ποιο σημείο
βρίσκονται », λέει. «Επίσης, αν και διστάζω να το πω, οι δύο από τους
συναδέλφους μας διαμελίστηκαν από τους έλικες… Πάνω απ’ όλα όμως πιστεύω ότι
δεν θα πρέπει να τίθενται σε κίνδυνο ζωές για την ανακάλυψη πτωμάτων».

Ο τομέας του αμερικανικού Ναυτικού που ασχολείται με τις απώλειες μελών του
ανακοίνωσε ότι εξετάζει «πολύ σοβαρά» το ενδεχόμενο ειδικής αποστολής στην
Ανταρκτική για την ανεύρεση των τριών πτωμάτων.