«Εφιάλτης το τέλος του μήνα»

Έξι άνεργοι ενώνουν τις φωνές τους. Μιλούν για τη σκληρή εμπειρία τού να
μένει κανείς ξαφνικά χωρίς δουλειά. Εξηγούν πώς άλλαξε η ζωή τους και οι
προτεραιότητές τους από τη μια μέρα στην άλλη.

Βασιλική Μαρόγλου, εργαζόμενη επί 6 χρόνια στα «Υβόννη Stores». «Στο τέλος αυτού του μήνα δεν θα υπάρχει μισθός. Φοβάμαι ότι θα ακολουθήσουν πολλοί τέτοιοι μήνες», λέει

Τονίζουν ότι η ανεργία γίνεται ακόμα πιο σκληρή και η ανασφάλεια ακόμα
μεγαλύτερη όταν ένα ζευγάρι εργάζεται στην ίδια επιχείρηση ή όταν η απόλυση
έρχεται έπειτα από χρόνια στην ίδια δουλειά. Υπογραμμίζουν ότι τα αδιέξοδα
πολλαπλασιάζονται όταν υπάρχουν παιδιά και δεν επαρκούν τα λεφτά. Όταν έρχεται
η ώρα να πληρωθεί το ενοίκιο, η δόση του δανείου, ο λογαριασμός του ρεύματος
και του τηλεφώνου. «Τι να πω στα παιδιά;». Απάντηση δεν έρχεται από πουθενά…

«Φοβάμαι»

«Τρέμω στο τέλος κάθε μήνα. Μετράω τις ημέρες και προσεύχομαι να μην έρθει το
τέλος του μήνα. Τρέμω γιατί έρχεται η ώρα να πληρώσω το ενοίκιο, τα
κοινόχρηστα, τους λογαριασμούς. Και ξέρω ότι δεν θα μπορέσω. Στο τέλος αυτού
του μήνα δεν θα υπάρχει μισθός. Φοβάμαι ότι θα ακολουθήσουν πολλοί τέτοιοι
μήνες». Η Βασιλική Μαρόγλου εργάζεται τα τελευταία έξι χρόνια στο κατάστημα
καλλυντικών «Υβόννη Stores», στην Καλλιθέα.

«Όταν την Πέμπτη ερχόμουν στη δουλειά δεν φανταζόμουν τη συνέχεια. Έφτασα
κανονικά, για να αρχίσω τη μεσημβρινή μου βάρδια. Και ξαφνικά γύρω μου είδα
κλαμένα πρόσωπα, απόγνωση, ανθρώπους να ξεσπούν. Η υπεύθυνη του καταστήματος
με ενημέρωσε για τις εξελίξεις. Κλείνουμε, μου είπε, πάνε όλα. Δεν το πίστεψα.
Έχασα τον κόσμο κάτω από τα πόδια μου. Δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω ότι
έπειτα από έξι χρόνια βρίσκομαι κυριολεκτικά στον δρόμο».

Η Βασιλική θυμάται εκείνο το απόγευμα της Πέμπτης. «Ρώτησα συνεδέλφισσές μου,
θέλησα να μάθω λεπτομέρειες. Τι έγινε, πώς, τι ήξεραν οι άλλες. Αμέσως μετά
ήθελα να πάρω τον άντρα μου τηλέφωνο. Να του πω τα νέα». Από τότε, όπως λέει η
Βασιλική, άρχισαν τα δύσκολα. «Άρχισα σιγά – σιγά εκείνο το απόγευμα να
συνειδητοποιώ τι με περίμενε. Έχω δύο παιδιά και σε είκοσι ημέρες είχαμε
προγραμματίσει να μετακομίσουμε. Τι θα κάνουμε, πώς θα τα βγάλουμε πέρα;».

Η Βασιλική δεν κοιμήθηκε την Πέμπτη το βράδυ. «Την άλλη ημέρα ήρθα πρωί – πρωί
στο κατάστημα. Μίλησα με δικηγόρους, άρχισα να αναρωτιέμαι τι πρέπει να κάνω.
Άρχισα να μετράω τα χρήματα που έχω στη τσέπη μου. Το έγγραφο της απόλυσής μου
δεν έφτασε την Παρασκευή. Το ίδιο βράδυ έκανα μια μεγάλη συζήτηση με τον άνδρα
μου. Η ζωή μας αλλάζει. Οι ανάγκες είναι πολλές. Πρέπει να βάλουμε
προτεραιότητες. Η μετακόμιση ακυρώνεται. Τις διακοπές τις ξεχνάμε. Αυτό που
θέλω είναι να πάρω ό,τι δικαιούμαι και να γραφτώ στο Ταμείο Ανεργίας. Μετά
βλέπουμε. Ο Γολγοθάς τώρα αρχίζει», λέει.

ΓΙΩΤΑ ΠΑΓΚΑΛΟΥ (εργαζόταν στα Υβόννη Stores)

«Η εταιρεία μάς αντιμετώπισε σαν να είμαστε αντικείμενα»

«Ήταν Δευτέρα μεσημέρι όταν μπήκε στο κατάστημα ένας πελάτης. Με ρώτησε
πότε θα ξανανοίξουμε. Δεν έφευγε αν δεν τον διαβεβαιώναμε ότι θα είμαστε και
πάλι κοντά του σύντομα. Δεν γίνεται να σας χάσουμε, έλεγε και ξανάλεγε». Η κ.
Γιώτα Παγκάλου εργάζεται τα τελευταία 5 χρόνια στα Υβόννη Stores. Και εξηγεί
πώς είναι να αλλάζει η ζωή ενός ανθρώπου τόσο ξαφνικά.

«Εγώ δεν είμαι παντρεμένη. Ωστόσο, οι υποχρεώσεις μου είναι πολλές. Έχω το
σπίτι μου. Οι λογαριασμοί έρχονται ο ένας μετά τον άλλον. Τα έξοδα είναι
πολλά. Οι πιστωτικές κάρτες δεν… καταλαβαίνουν από ανεργία. Κάθε μέρα που
βγαίνουμε από το σπίτι ξοδεύω χρήματα, ακόμα και για το λεωφορείο. Δεν υπάρχει
χειρότερο συναίσθημα απόο το να μην ξέρεις πότε θα ξαναπάρεις χρήματα στα
χέρια σου. Τελευταία φορά πληρώθηκα στις 15 Μαΐου».

Η κ. Παγκάλου δηλώνει ότι βρίσκεται σε αδιέξοδο. «Πιστεύω ότι τελικά δεν θα
εισπράξω αποζημίωση. Πώς θα πληρώσω το ενοίκιο, ποιος θα εξηγήσει στη
σπιτονοικοκυρά; Και μετά;». Η ίδια συμπληρώνει ότι εκείνο που της έκανε άσχημη
εντύπωση είναι ο τρόπος αντιμετώπισης από την εταιρεία. «Δεν είμαστε
αντικείμενα, δεν είμαστε εμπόρευμα. Είμαστε άνθρωποι, με ευαισθησίες, με
προβλήματα. Θα περίμενα από την εργοδοσία τουλάχιστον να μας προετοιμάσει. Να
δούμε τι θα κάνουμε, να ψάξουμε να βρούμε αλλού εργασία όσο είναι καιρός».

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΚΥΡΙΑΖΗ (εργαζόταν στα σούπερ μάρκετ Αντωνόπουλος)

«Έχουμε να κοιμηθούμε 5 μερόνυχτα…»

«Θέλουμε τη δουλειά μας». Είναι η κραυγή απόγνωσης της 40χρονης Μαργαρίτας
Κυριαζή, που εργαζόταν επί 21 χρόνια στα σούπερ μάρκετ Αντωνόπουλος. Γνώριζε
και η ίδια την δυσχερή οικονομική κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει η
αλυσίδα. Όμως σε καμία περίπτωση δεν περίμενε λουκέτο.

«Αιφνιδιαστήκαμε. Ακούγαμε εδώ και καιρό ότι ο ιδιοκτήτης ήθελε να πουλήσει τα
καταστήματα της επαρχίας ώστε να συνεχίσουν να λειτουργούν αυτά της Αθήνας»
λέει στα «ΝΕΑ» η κ. Κυριαζή. Οι εξελίξεις ωστόσο ήταν διαφορετικές. «Το
τελευταίο εξάμηνο οι μεγάλες εταιρείες δεν προμήθευαν το σούπερ μάρκετ και η
πελατεία λιγόστευε».

Πέντε μέρες τώρα – από τη στιγμή που αντίκρυσε στην κλειστή πόρτα του σούπερ
μάρκετ την ανακοίνωση για το κλείσιμο – η κ. Κυριαζή δεν έχει σταματήσει να
τρέχει μαζί με συναδέλφους της και να αγωνιά για την αυριανή μέρα. «Αυτές τις
μέρες κανείς μας δεν έχει φάει, δεν έχει κοιμηθεί. Περνάμε δύσκολες μέρες» θα
πει ενώ περιμένει έξω απ’ το υπουργείο Εργασίας. «Στόχος μας είναι να
καταφέρουμε να μπούμε στο Ταμείο Ανεργίας.». Η ίδια πάντως είτε μπει είτε όχι
θα αναζητήσει άμεσα δουλειά: «Είναι δυνατόν να ζήσει μία οικογένεια με 300
ευρώ;».

Μητέρα ενός παιδιού 8 ετών, ανησυχεί και για τα χρέη, τα δάνεια που τρέχουν.
«Υπάρχουν όμως κι άλλοι που είναι σε πολύ χειρότερη κατάσταση. Ξέρω ζευγάρια
που δούλευαν και οι δύο στο σούπερ μάρκετ και τώρα χάνουν την εργασία τους…»
λέει.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΟΥΡΟΥΤΗΣ (εργαζόταν στο ΜΑΝΟΣ ΤΟΥΡΣ)

«Μας φέρθηκαν τουλάχιστον με αχαριστία»

«Στο γραφείο μου στο ΜΑΝΟΣ ΤΟΥΡΣ ένιωθα κάτι παραπάνω από απλός υπάλληλος.
Πονούσα τη δουλειά, σαν να ήταν δικό μου. Γνώριζα ότι τον τελευταίο χρόνο η
επιχείρηση είχε οικονομικά προβλήματα, αλλά οι υπεύθυνοι μάς διαβεβαίωναν ότι
γρήγορα θα ξεπεραστούν. Δεν ήταν λίγες οι φορές που χρειάστηκε να βάλω χρήματα
από την τσέπη μου για να αγοράσω εισιτήρια που είχαμε υποσχεθεί στους πελάτες.
Ήθελα να βοηθήσω και εγώ όπως μπορούσα. Και ποιο ήταν το ευχαριστώ;»

Ο κ. Γιάννης Μουρούτης, πατέρας δύο παιδιών, εργαζόταν στα τουριστικά γραφεία
ΜΑΝΟΣ ΤΟΥΡΣ περίπου 25 χρόνια. Στις 24 Δεκεμβρίου του 2002 η εταιρεία έβαλε
λουκέτο. «Και τώρα πώς θα ζήσω; Αυτό ήταν το πρώτο που σκεφτόμουν όταν ξαφνικά
έμεινα άνεργος. Πέρασα μαύρα Χριστούγεννα. Ακολούθησαν μήνες ανησυχίας για το
μέλλον το δικό μου και της οικογένειας μου. ».

Όπως τονίζει, τα έξοδα έτρεχαν και εκείνος δεν μπορούσε να αντεπεξέλθει.
«Έπρεπε να σταματήσω τα φροντιστήρια των παιδιών μου. Αρκετοί φίλοι μου
προσφέρθηκαν να με βοηθήσουν οικονομικά αλλά αυτό δεν ήταν λύση. Αναγκάστηκα
να ζητήσω δάνειο από τράπεζα για να αντιμετωπίσω τα τρέχοντα έξοδα, βάζοντας
υποθήκη το σπίτι μου».

Η πίκρα του κ. Γιάννη Μουρούτη βγαίνει μαζί με κάθε λέξη του. Αν και πλέον
έχει βρει άλλη δουλειά, κανένας από τους προηγούμενους εργοδότες του δεν
ενδιαφέρθηκε για τους απολυθέντες. «Αισθάνομαι πίκρα για τον τρόπο που
αντιμετώπισαν εμένα και τους συναδέλφους μου. Τουλάχιστον θα μπορούσαν να μας
πάρουν ένα τηλέφωνο για να μάθουν πώς ζούμε, αν έχουμε βρει δουλειά. Αυτό
βέβαια δεν έγινε ποτέ, κι ας δούλευα 25 χρόνια κοντά τους».