«Έκανα 8 χρόνια να σταθώ ξανά στα πόδια μου»

ΠΑΤΡΑ

«Ζούσα σε έναν εφιάλτη. Δεν ήξερα αν την επόμενη ημέρα θα είχα ψωμί να δώσω στα παιδιά μου», θυμάται κ. Νίκος Δριμάλας

«Χρειάστηκε να περάσουν οκτώ χρόνια μέχρι να σταθώ ξανά στα πόδια μου.
Να νιώσω ότι μπορούσα να καλύψω χωρίς άγχος τα έξοδα των παιδιών μου, να κάνω
ξανά σχέδια για την οικογένειά μου».

Ο κ. Νίκος Δριμάλας ήταν 39 χρόνων όταν απολύθηκε μαζί με εκατοντάδες
συναδέλφους του από το εργοστάσιο της Πειραϊκής – Πατραϊκής στην Πάτρα, όταν
το 1992 έβαλε λουκέτο.

«Με τέσσερα μικρά παιδιά – στο Δημοτικό ήταν το μεγαλύτερο, νήπια τα άλλα τρία
– και τα εργοστάσια εκείνη την εποχή στην Πάτρα να κλείνουν το ένα μετά το
άλλο, ζούσα σε έναν εφιάλτη. Δεν ήξερα αν την επόμενη ημέρα θα είχα ψωμί για
να τους δώσω».

Κάθε προσπάθεια να βρει μια μόνιμη δουλειά εκείνη την εποχή έπεφτε στο κενό.
«Ένιωθα απελπισμένος», λέει ο 50χρονος σήμερα Νίκος Δριμάλας, που από υφαντής,
σήμερα είναι… καφετζής.

Τον πρώτο καιρό της ανεργίας «αφού βρεθήκαμε στον δρόμο έκανα περιστασιακά
μεροκάματα σε οικοδομές. Αργότερα έβρισκα δουλειές σε ταβέρνες και τα βράδια
δούλευα ως σερβιτόρος. Ακόμη και σε πανηγύρια δούλεψα σερβιτόρος για να τα
βγάλω πέρα. Προσπαθούσα να μη χάνω μεροκάματο, όπου το έβρισκα, αφού τα παιδιά
είχαν ανάγκες».

Οκτώ χρόνια μετά την απόλυση αποφάσισε να ξεκινήσει δική του δουλειά: ένα
καφενείο, στα Ζαρουχλέικα της Πάτρας. «Περάσαμε δύσκολα. Ήταν στιγμές που
πιστεύαμε ότι δεν είχαμε αύριο», λέει τώρα ο κ. Δριμάλας.