Η γυναίκα που δεν πρέπει να λυγίσει

Στο βιβλίο της ζωής της τα γεγονότα καταχωρούνται πια με την ακρίβεια του
χρονομέτρου. Δεν έχει περιθώρια για θρήνους ούτε για αναλύσεις. «Δεν πρέπει να
λυγίσω», επιμένει σε μια προσπάθεια να πείσει και τον εαυτό της. «Πρέπει να
μείνω όρθια για τον Βασίλη και την Σοφία».

Η Μαρία είναι αποφασισμένη να μη λυγίσει. Και να διορθώσει τα λάθη του παρελθόντος μέσα από το μεγάλωμα των εγγονιών της…

Ο αεικίνητος Βασίλης είναι επτά χρόνων, «πρωτάκι» στο Δημοτικό. Η πρασινομάτα
Σοφία μόλις έκλεισε τα πέντε. Η 60χρονη Μαρία ήταν μέχρι πριν από δύο χρόνια η
αγαπημένη τους γιαγιά. Τώρα είναι το μοναδικό τους καταφύγιο. Μάνα, πατέρας,
γιαγιά…

Άλλοι άνθρωποι θα ήθελαν ίσως δέκα ζωές για να βιώσουν όσα κλείνει ο κύκλος
ζωής της Μαρίας. Εκείνη δεν το βλέπει έτσι: «Υπάρχουν και χειρότερα», με
διαβεβαιώνει με μισό χαμόγελο. «Υπάρχουν πάντα χειρότερα…».

Τα παιδιά της, είναι παιδιά του μοναδικού της γιου, του 35χρονου Δημήτρη που
πέθανε από ναρκωτικά πριν από 25 μήνες. Έξι μήνες πριν είχε προηγηθεί ο
θάνατος της Τασούλας, της νύφης της, που βρέθηκε σε ένα παγκάκι με τη σύριγγα
καρφωμένη στο χέρι, 18 ημέρες μετά τη φυγή της από το σπίτι…

Άρνηση της αλήθειας… Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, η μοίρα και οι
συγκυρίες έκαναν δεύτερη φορά μάνα την Μαρία. Ίσως, όπως λέει η ίδια, «για να
διορθώσω τα λάθη που έκανα την πρώτη φορά μεγαλώνοντας τον Δημήτρη. Ίσως γιατί
δεν ακολούθησα τότε το ένστικτό μου. Δεν μπορεί να συμβαίνει σε μένα αυτό, δεν
μπορεί» έλεγα. Αλλά συνέβαινε.

Και εγώ τράβηξα την κουρτίνα και είδα τι κρυβόταν από πίσω τέσσερα χρόνια
μετά. Ο γιος ήταν ήδη εξαρτημένος από την ηρωίνη. Κι όσο κι αν προσπάθησα, δεν
μπόρεσα ποτέ να τον βοηθήσω… Μονάχα παροδικά…».

Χήρεψε στα 35 της χρόνια – ο άνδρας της σκοτώθηκε σε εργατικό ατύχημα. Ο γιος
της ήταν τότε 12 χρόνων. Αποφάσισε να μην ξαναπαντρευτεί, να αφοσιωθεί στο
παιδί της: «Ό,τι πολυτιμότερο είχα ήταν εκείνος. Γλυκό παιδί, πειθαρχημένο και
μελιστάλαχτο. Τα πρώτα χρόνια όλα πήγαν καλά. Μέχρι τα 16 και κάτι που η
συμπεριφορά του άλλαξε, έγινε απότομος, μακρινός, επιθετικός…».

Τα απέδιδε όλα στην εφηβεία. Έλειπε πολλές ώρες από το σπίτι – δούλευε
διπλοβάρδιες σε συνεργείο καθαρισμού γραφείων. Δεν ήθελε να του λείπει τίποτα
και φρόντιζε να έχει τα ωραία του ρούχα και καθημερινά το χαρτζιλίκι του.

Απανωτά λάθη… Το πρώτο καμπανάκι ήχησε στα αυτιά της όταν παράτησε το
σχολείο μια χρονιά πριν τελειώσει το Λύκειο: «Έπιασε δουλειά σε ένα
μηχανουργείο. Μου μάτωσε την καρδιά αλλά δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Ύστερα
σταμάτησε και να δουλεύει. Γύριζε εδώ και εκεί, σαν ρέμπελος. Έκανε ημέρες να
φανεί στο σπίτι. Έβγαινα και τον έψαχνα τις νύχτες σε στέκια και καταγώγια. Με
έβριζε και μια φορά όρμησε και με χτύπησε με γροθιά στο πρόσωπο μπροστά σε
κόσμο. Με πήραν τα αίματα. Ήρθε η Αστυνομία. Δεν τον κατήγγειλα, δυστυχώς…».

Τα ναρκωτικά είχαν αλώσει την προσωπικότητά του. Το λάθος της λέει ήταν που
τον ξαναδέχθηκε στο σπίτι. Ακολούθησαν πολλά άλλα μεγάλα λάθη. Του ‘δινε λεφτά
για ναρκωτικά για να μην κλέψει και τον βάλουν φυλακή! Βασιζόταν κάθε φορά
στην υπόσχεσή του ότι ήταν η τελευταία. Αλλά πάντα «ήταν η προτελευταία! Πάντα
υπήρχε μια επόμενη φορά…».

Δεν χειρίστηκε σωστά την υπόθεση ούτε όταν εκείνος κατάκλεψε το σπίτι αλλά και
τα σπίτια των γειτόνων. «Η ζωή μού έδινε απανωτά μαθήματα αλλά έπαιρνα λάθος
μηνύματα. Πλήρωνα πάντα τα σπασμένα του γιου μου για να τον γλιτώσω από τα
χειρότερο. Αλλά χειρότερο από τα ναρκωτικά δεν υπάρχει…».

Τελικά δεν γλίτωσε την φυλακή. Έκανε δύο χρόνια στον Αυλώνα και όταν βγήκε
ήταν «ένα ανθρώπινο σκουπίδι, δίχως περηφάνια και αξιοπρέπεια. Στάθηκα και
πάλι δίπλα του. Έμεινε καθαρός για ένα διάστημα. Τότε γνώρισε την Τασούλα.
Ερωτεύτηκαν, αποφάσισαν να παντρευτούν. Επιτέλους η ζωή μας χαμογελούσε…».

Στον αγώνα της ζωής…

Το ξυπνητήρι χτυπά κάθε πρωί στις 6. Με ένα χάδι και ένα φιλί ξυπνά τα παιδιά.
Σε λιγότερο από μισή ώρα είναι και οι τρεις στον δρόμο. Αφήνει τον Βασίλη στο
σχολείο, στην πρωινή φύλαξη. Ύστερα πηγαίνει την Σοφία στον παιδικό σταθμό.
Και ξεκινά για την δική της δουλειά σαν καθαρίστρια. Στις 4.15 παίρνει τον
Βασίλη και μαζί πάνε και παίρνουν την Σοφία. Ο δεύτερος κύκλος αρχίζει. Με το
μεσημεριανό φαγητό, που είναι έτοιμο από την προηγούμενη, μια μικρή ανάπαυλα
και ύστερα διαβάσματα και δουλειές. Αργά το απόγευμα πετάγεται σε γειτονικά
σπίτια και κάνει το σίδερο για νοικοκυρές που έχουν ανάγκη. Έτσι συμπληρώνει
τα απαραίτητα…

Επιστρέφει στο σπίτι και ετοιμάζει τα παιδιά για μπάνιο και ύπνο. Τότε
αναλαμβάνει τον ρόλο της γιαγιάς. Το παραμύθι έχει δράκους, έχει λύκους, έχει
και κοκκινοσκουφίτσα. Αλλά έχει και κομμάτια από την αληθινή τους ζωή! Που
μιλάνε για τον πιο θηριώδη δράκο από όλους, τα ναρκωτικά… Τα μηνύματα
περνάνε, καταγράφονται. Ο Βασίλης και η Σοφία θα μάθουν κάποια ημέρα την
αλήθεια για την διπλή τους ορφάνια. Και η Μαρία τούς προετοιμάζει, όσο μπορεί
καλύτερα, γι’ αυτό.

Πέθαναν ο ένας μετά τον άλλον…

Ήταν για χρόνια και η Τασούλα τοξικομανής. Αλλά καθαρή τα τρία τελευταία
χρόνια. Δούλευαν και οι δύο αλλά τα οικονομικά τους ήταν στριμωγμένα και
αποφάσισαν να ζήσουν όλοι μαζί στο σπίτι της Μαρίας. Ο Βασίλης γεννήθηκε την
άνοιξη του ’96. Η μικρή Σοφία, τον Αύγουστο του ’98. Όλα πήγαιναν καλά και ο
εφιάλτης έδειχνε να έχει πάρει τέλος μέχρι που η Τασούλα «άρχισε να ξεπορτίζει
την νύχτα και γύριζε ξημερώματα σαν αλλοπαρμένη…».

Ακολούθησαν πολλά άσχημα. Το ζευγάρι είχε μεγάλο πρόβλημα. Ο Δημήτρης, άλλοτε
με γλυκό και άλλοτε με βίαιο τρόπο, «προσπαθούσε να την συνεφέρει, να την
κάνει να καταλάβει. Εκείνη δεν μπορούσε να αντισταθεί. Αρχισε να φέρνει ηρωίνη
και στο σπίτι…».

Κατάφεραν να τη βάλουν για αποτοξίνωση σε ιδιωτική κλινική. Βγήκε καλά,
αποφασισμένη να κλείσει αυτό το κεφάλαιο ζωής. Τα κατάφερε για έντεκα μήνες.
Ένα βράδυ έφυγε ξανά από το σπίτι. Και δεν ξαναγύρισε: «Έξι μήνες μετά έφυγε
και ο Δημήτρης. Με τον ίδιο τρόπο. Ήταν φανερό ότι ήθελε να αυτοκτονήσει…
Δεν τον κράτησαν ούτε τα παιδιά, ούτε οι δικές μου ικεσίες. Έγινε βίαιος,
αυτοκαταστροφικός Δεν μπόρεσε ποτέ να συγχωρέσει τον εαυτό του για τον θάνατο
της Τασούλας…».