ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μέσα από τον καθρέφτη

Από το σημείο όπου στέκομαι δεν μπορώ να την κοιτάξω καταπρόσωπο. Το είδωλό
της παρατηρώ, όπως σχηματίζεται στην επιφάνεια του καθρέφτη. Είναι σκυμμένη
πάνω σε σωρούς χαρτιά, μετά στρέφει το βλέμμα στην οθόνη – κι εκεί παγώνει.
Τίποτα δεν αποσπά την προσοχή της και η έκφρασή της – σοβαρή, μετρημένη,
φιλική, ωστόσο άκρατα επαγγελματική – μένει αναλλοίωτη. Σπασμωδικά και
ανεπαίσθητα μόνο, για δευτερόλεπτα, η άκρη του ματιού της διατρέχει τον χώρο:
δεξιά, αριστερά, προς τα πίσω (αχ και να μπορούσε…) – ίσα για να ησυχάσει
προσωρινά τη μόνιμη αίσθηση ότι την παρακολουθούν, την ελέγχουν, την κρίνουν.

Είναι αφοσιωμένη σ’ αυτό που την ευχαριστεί. Μοιάζει να αγνοεί την ύπαρξη του
καθρέφτη. Πώς γίνεται; Βρίσκεται διαγώνια δίπλα της κι εκείνη, παγίως
αναλυτική με κάθε τι τριγύρω, δεν τον βλέπει. Τον αποφεύγει ή ξέχασε πως
υπάρχει; Αν δεν είναι οι παραισθήσεις μου, ο καθρέφτης δείχνει την οργή της,
προσεκτικά και κομψά κλεισμένη μέσα στο καλοραμμένο φόρεμα με τις
φοδραρισμένες άκρες. Μπορεί να γίνει επικίνδυνη κι ας είναι χαμογελαστή,
ευγενική, τυπική. Μπορεί να γίνει επικίνδυνη κι ας μην την ξέρω.

Η συντροφιά μου θα με πει τρελή, πιωμένη, αφελή. Κι ο φίλος – συνεργάτης της
κοπέλας του καθρέφτη – επιπόλαιη και βιαστική. «Δεν έχω ξαναγνωρίσει τέτοιον
άνθρωπο – δεν έχει ίχνος κακίας», εξηγεί. Μμμππρρ… Από τον καθρέφτη πάλι
ξεκινά μια παγωμένη ριπή. «Βάρδα», του λέω, «μη και την αφήσει να φανεί…
Εγκλωβισμένη, ακαλλιέργητη, ωμή, ανήλικη και αμείλικτα σκληρή»…