Κροάτες με ρίζες 2.400 ετών στην Πάρο!

«Είμαστε οι πρώτοι που επιστρέφουμε διά της αρχαίας οδού στη μητρόπολη», λέει η ομάδα (εδώ πάνω στο σκάφος, στο λιμάνι της Πάρου). «Ελπίζουμε να μας ακολουθήσουν κάποιοι ακόμα, από τις εκατοντάδες αποικίες που ίδρυσαν οι Έλληνες στη Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα» και επιθυμούν το 2004 να αδελφοποιηθούν οι δύο περιοχές

Σαλπάρισαν από την αρχαιότερη πόλη της Κροατίας, το σημερινό Στάρι Γκραντ (στο
νησί Χβαρ), όπου ζουν, για την Πάρο. Αφορμή, τα ερείπια που βρίσκονται κάτω
από τα σπίτια τους, τα απομεινάρια της μοναδικής ιωνικής αποικίας στην
Αδριατική. Της αρχαίας Φάρου, που ίδρυσαν οι Παριανοί το 385/4 π.Χ. Οκτώ
Κροάτες, ηλικίας 21 έως 56 ετών, αποφάσισαν με ένα ιστορικό ιστιοπλοϊκό να
γνωρίσουν τη γη των ανθρώπων που ίδρυσαν την πόλη τους, πριν από 24 αιώνες.
Και από την Αδριατική και το Ιόνιο, περιπλέοντας την Πελοπόννησο, έφτασαν έως
την Πάρο.

Πάνω στο ατσάλινο σκαρί του 40χρονου «Besa» (το πρώτο κροατικό ιστιοπλοϊκό
σκάφος που έκανε τον γύρο του Κόσμου στη δεκαετία του ’60), το πλήρωμα, που
ξεκίνησε από την Κροατία στις 29 Απριλίου, έχει ακόμη τον ενθουσιασμό από την
εμπειρία και την υποδοχή των Παριανών. «Ήταν η καλύτερη στιγμή», λένε στα
«ΝΕΑ». «Πάνω από 50 ψαροκάικα, έως και πλοίο της γραμμής, μας υποδέχτηκαν στο
λιμάνι σφυρίζοντας, κάτω από βροχή βεγγαλικών».

Στην Πάρο ο επικεφαλής της αποστολής, καθηγητής Αρχαιολογίας Μπράνκο Κιρίγκιν,
ο καπετάνιος Ντιν Ρόιτς, ο διευθυντής του Πολιτιστικού Κέντρου τού Στάρι
Γκραντ, Άλντο Τσάβιτς, ο οινοπαραγωγός Άντρο Τόμιτς, ο ζωγράφος Ντάρκο Σόσα
και ο φοιτητής Βγέντσεσλαβ Κοβάτσιεβιτς μαζί με δύο εκπροσώπους της κροατικής
τηλεόρασης, έμειναν μια εβδομάδα. Πρόλαβαν να κάνουν φίλους, να γευτούν την
κουζίνα, αλλά και να παρουσιάσουν, μέσα από διαλέξεις και προβολές ταινιών,
τον τόπο τους.

«Μπορεί οι κάτοικοι του Στάρι Γκραντ να μην αισθάνονται Έλληνες, γνωρίζουν
όμως την Ιστορία. Και δεν είναι μόνον τα αρχαιολογικά ευρήματα που τους την
θυμίζουν, αλλά και λέξεις της τοπικής διαλέκτου, όπως πιρούν, παλαμίδα,
τσέφαλα (κεφάλι)…», λέει ο Μπράνκο Κιρίγκιν, ο οποίος χρειάστηκε δυόμισι
χρόνια για να υλοποιήσει το σχέδιό του, που τέθηκε υπό την αιγίδα της
προεδρίας της Κροατίας, των δύο δήμων και του Ινστιτούτου Αρχαιολογίας Πάρου
και Κυκλάδων. «Η υποδοχή της ιδέας του ταξιδιού ήταν ενθουσιώδης, η εφαρμογή
της όμως δύσκολη, κυρίως γιατί δεν βρίσκαμε χορηγούς, αλλά και γιατί ο κόσμος
δεν αποφάσιζε να αφήσει δουλειά και οικογένεια».

Το αμπάρι του πλοίου τους, όταν έφτασαν, ήταν γεμάτο με βιβλία, κρασί και
τρεις ελιές, που φύτεψαν μπροστά στο Δημαρχείο θέλοντας «να φέρουμε πίσω
εκείνες που οι πρόγονοί σας έφεραν στο νησί μας, ως σύμβολο ειρήνης και
αγάπης», εξηγεί ο κ. Κιρίγκιν.

«Το σκάφος όμως είναι βαρύτερο φεύγοντας», συνεχίζει. «Οι Παριανοί μάς
πρόσφεραν 16 ελιές – μία για κάθε πόλη του νησιού μας – αμπέλια, στα οποία θα
γίνουν αναλύσεις για να διαπιστωθεί κατά πόσον έχουν κοινή καταγωγή με τα
υπάρχοντα στο Στάρι Γκραντ, ακόμη και παριανό μάρμαρο για τους πέντε γλύπτες
μας».

Για τον ζωγράφο της παρέας η εμπειρία μέτρησε σε «νέες εικόνες που δεν
περιγράφονται παρά μόνο στον καμβά». Για τον καπετάνιο (με 27 χρόνια πείρας)
ήταν «μια καινούργια γνωριμία με τους δυνατούς ανέμους του Αιγαίου».

Στο ταξίδι της επιστροφής συντροφιά θα τους κρατά το ημερολόγιο του
επικεφαλής. Θα το διαβάζει στους υπόλοιπους, για να συμπληρώσουν κι εκείνοι
τις δικές τους λεπτομέρειες, ώστε να εκδώσουν ένα βιβλίο με την εμπειρία τους.

Η ταυτότητα της Φάρου

«Δεν ξέρουμε ούτε πόσοι ήταν οι κάτοικοι της Φάρου, ούτε πόση έκταση είχε»,
εξηγεί ο κ. Κιρίγκιν. «Με βάση την περίμετρο των τειχών, υπολογίζουμε ότι ήταν
10 φορές μικρότερη από την αρχαία πόλη της Πάρου, με πληθυσμό 1.000 κατοίκων».
Γιατί οι Παριανοί επέλεξαν τη συγκεκριμένη τοποθεσία για την αποικία τους;
«Επισήμως ακολούθησαν χρησμό της Πυθίας. Στην ουσία όμως, καθώς πρόκειται για
μια από τις τελευταίες ελληνικές αποικίες, φαίνεται πως ιδρύθηκε σε μία από
τις λίγες ελεύθερες περιοχές».

LINK

http: //www.expedition.Faros-Paros-Faros.