Η «μάνα» στη Βουλή

Δεν ήταν πολιτικός, δεν ηγήθηκε πολέμων, δεν έφερε νόμους μεταρρυθμίσεων που
προχώρησαν την κοινωνία. Μια απλή γυναίκα του λαού ήταν, Αγρινιώτισσα,
εργάτρια με το τσεμπέρι, αν δεν απατώμαι, η γυναίκα που της έκαναν το άγαλμα.
Θα πάρει όμως τη θέση της στον περίβολο του μεγάρου της Βουλής, εκεί που
πρέπει να είσαι… ο Βενιζέλος για να σου παραχωρήσουν τέτοιο προνόμιο. Η
«μάνα» του αείμνηστου γλύπτη Χρήστου Καπράλου, δεν είναι καν τρυφερή. Είναι
ξυπόλητη και δύο βαθιές χαραξιές στο μέτωπο τονίζουν πόσο συλλογισμένη είναι.
Τι να σκέφτεται, μα τι άλλο – τα παιδιά της. Αυτό ήταν κάποτε αυτονόητο. Η
φαρδιά ομπρέλα της μακριάς φούστας της είναι ένας θόλος προστασίας. Αυτή η
μάνα – που στην παραλία της Αίγινας γίνεται η Μάνα του Ναύτη με την ίδια
ευκολία που στην Πίνδο θα την ονόμαζες η Μάνα του Βοσκού, μοιάζει με
αταίριαστη, αναχρονιστική, σουρεαλιστική φιγούρα μπροστά στο νεοκλασικό ύφος
της Βουλής. Είναι όμως προς τιμήν αυτών που σκέφθηκαν να τιμήσουν μετά θάνατον
την τέχνη του γλύπτη και να θυμίσουν τη σημασία που έχει η μάνα. Μια μάνα
παντού χωράει…