Ο κύκλος κλείνει…

Τον τελευταίο καιρό χάσαμε δυο μεγάλες κυρίες του παγκόσμιου θεάτρου.
Πρωτοπόρες σκηνογράφοι του 20ού αιώνα, είχαν δουλέψει πολύ και οι δύο για το
αγγλικό θέατρο, για τις μεγάλες όπερες και, μ’ έναν τρόπο διαφορετικό η κάθε
μία, είχαν συνδεθεί με την Ελλάδα και δικούς μας καλλιτέχνες. Μετά τη Λίλα Ντε
Νόμπιλι – επιστήθια φίλη και συνεργάτιδα του Γιάννη Τσαρούχη – πέθανε προχθές
πλήρης ημερών η Τζόπλιν Χέρμπερτ, σε ηλικία 86 ετών. Οι δύο κορυφαίες
προσωπικότητες της τέχνης, αντίπαλες στον επαγγελματικό στίβο, αντιμετώπιζαν η
μία την άλλη με σεβασμό. Δύο γυναίκες κορυφαίες της σκηνογραφίας, όταν η
σκηνογραφία ήταν αποκλειστικά ανδρική υπόθεση. Η Τζόπλιν Χέρμπερτ ήταν από
τους πρώτους και λίγους σκηνογράφους που ανήκαν στην ομάδα των Royal Designer.

…και λιγοστεύουν οι φιλανθείς

Την Τζόπλιν Χέρμπερτ την πρωτογνωρίσαμε στην Ελλάδα το 1982, όταν παρουσίασαν
με τον Πίτερ Χολ και τον θίασό του στην Επίδαυρο την «Ορέστεια». Έκτοτε και οι
σχέσεις της με το ελληνικό τοπίο πύκνωσαν, καθώς αγάπησε πολύ το αρχαίο δράμα
μέσα από τη σύγχρονη Ελλάδα και συνδέθηκε με βαθιά φιλία με νεώτερους
συναδέλφους της. Κι έτσι, μετά την Επίδαυρο ήρθε στους Δελφούς, όπου με τον
ποιητή και σκηνοθέτη Τόνι Χάρισον συνεργάστηκαν για το ανέβασμα τριών
παραστάσεων: «Ιχνευτές», «Ηρακλής», «Προμηθέας». Τη θυμόμαστε να περπατάει στα
δρομάκια του Κέντρου Δελφών, να συζητάει με απλότητα τα αισθητικά ζητήματα και
πάντα να μνημονεύει το ελληνικό φως και «τη ρετσίνα, που της άρεσε πολύ να
πίνει έξω στον ήλιο». Τη θυμόμαστε και στην παλιά Επίδαυρο, με τα λευκά
κοντοκουρεμένα της μαλλιά και πάντα μ’ ένα στενό παντελόνι να βολτάρει με τον
Διονύση Φωτόπουλο στην παραλία και να τρώνε ψαράκι στο ίδιο πάντα τραπέζι στο
«Ακρογιάλι». Φεύγουν σιγά σιγά οι μεγάλες μορφές που είχαμε την καλή τύχη να
γνωρίσουμε στη χώρα μας και μας αφήνουν τη μελαγχολία της απουσίας τους.
Αραιώνει δραματικά το τοπίο με τους βετεράνους της τέχνης, έτσι που –
παραφράζοντας τον Γιώργο Μπρουνιά – νιώθουμε πως «λιγοστεύουνε οι φιλανθείς».