ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αυτοί φταίνε…

Τις περισσότερες φορές είναι εύκολο να αναζητούμε τις ευθύνες σε «ανώτερες»
δυνάμεις. Μυστηριώδεις και κυρίως απρόσωπες. «Φταίει» – σου λέει ο άλλος – «το
κράτος». Τρέχα γύρευε, δηλαδή. Στην περίπτωση του τουρισμού, η κρίση – λέει –
οφείλεται στην 11η Σεπτεμβρίου, τον πόλεμο, την πνευμονία. Όλα αυτά βεβαίως
και φταίνε και μάλιστα σε έναν μεγάλο βαθμό. Το μερίδιο της ευθύνης όμως που
έχουν όλοι όσοι πωλούν τουριστικές υπηρεσίες, μάλλον δεν είναι διατεθειμένοι
να το αναλάβουν, αφού με τον τρόπο και τη συμπεριφορά τους δηλώνουν σαφώς ότι
δεν το αντιλαμβάνονται.

Βρέθηκα το Πάσχα σε ένα από τα ωραιότερα νησιά των Κυκλάδων. Σε ένα ξενοδοχείο
με «περγαμηνές», το οποίο μάλιστα πληρώσαμε μάλλον πανάκριβα. Αυτό το
τελευταίο, μάλιστα, οι αρμόδιες υπηρεσίες δεν μπορούν να το διαπιστώσουν, αφού
δεν υπήρχαν οι γνωστές ταμπελίτσες με τις τιμές στο δωμάτιο, προφανώς για να
μη μάθουμε πόσο θα πληρώναμε αν δεν δεν ήταν οι «άγιες μέρες».

Στο πρώτο πρόβλημα – το σκουριασμένο και σκισμένο απ’ όλες τις μεριές παιδικό
κρεβατάκι είπαμε «ας είναι, θα κοιμηθεί μαζί μας το μωρό». Στο δεύτερο, ότι
δεν υπήρχε καμία επιλογή στον μπουφέ του πρωινού για ανθρώπους σε δίαιτα ή με
πρόβλημα διαβήτη, η απάντηση δεν μεταφέρεται για λόγους ευγένειας. Στο τρίτο,
ότι κληθήκαμε να πληρώσουμε το δείπνο ενώ είχαμε πληρώσει ημιδιατροφή μάς
αντιμετώπισαν περίπου ως ζητιάνους: «μπορείτε να μην πληρώσετε». Σαν να
επρόκειτο για χάρη.

Ωστόσο, αυτό που σκέπτομαι τώρα, ήρεμη και μακριά, είναι πως για το ότι δεν θα
ξαναπατήσω στο υπέροχο νησί που κατοικοεδρεύουν οι συγκεκριμένοι επαγγελματίες
δεν φταίει ο πόλεμος, δεν φταίει η πνευμονία, ούτε ο Μπιν Λάντεν. Φταίνει
μόνον αυτοί και φαντάζομαι ότι ανάλογες ιστορίες έχουν να περιγράψουν αρκετοί.