Ο κύκλος έκλεισε (4)

Η τραγωδία: Η δεκαετία του ’80 βρίσκει τις ένοπλες οργανώσεις της Ιταλίας, της
Γερμανίας, της Γαλλίας και – με αρκετά μεγάλη καθυστέρηση – της Ελλάδας, ήδη
απομονωμένες από το ευνοϊκό γι’ αυτές κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον της
προηγούμενης δεκαετίας, ομήρους όμως της ιδεοληπτικής εμμονής τους στη
συνέχιση – και την αναβάθμιση – του ένοπλου αγώνα, να απομαζικοποιούνται και
να καθιστώνται εντελώς ευάλωτες στην κρατική καταστολή.

Η ακραία πόλωση που και οι ίδιες επέβαλαν – ιδιαίτερα στην Ιταλία – επιτρέπει
στα κράτη να ξεδιπλώσουν τη «στρατηγική της έντασης», παγιδεύοντας τις ίδιες
σε μια απολύτως αυτοκαταστροφική κλιμάκωση της ένοπλης δράσης και
εξασφαλίζοντας στο κοινωνικό πεδίο την περίφημη «αντιτρομοκρατική συναίνεση».

Στο έδαφος αυτής της – πρωτίστως πολιτικής – ήττας λαμβάνουν χώρα η εξάρθρωση
και η συντριβή των ευρωπαϊκών οργανώσεων ένοπλης προπαγάνδας και παράλληλα η
αυταρχοποίηση των κρατών και η απαξίωση στοιχειωδών ατομικών δικαιωμάτων. Οι
«ειδικοί νόμοι», η μακρόχρονη απομόνωση, τα λευκά κελιά, τα βασανιστήρια
κ.λπ., όπως και τα αλληλοκαρφώματα, οι μεταμελημένοι και η ψυχοσυναισθηματική
διάλυση χιλιάδων ανθρώπων είναι προϊόντα της ίδιας διαδικασίας, μιας εκ των
προτέρων χαμένης αναμέτρησης που την επέλεξαν οι ένοπλες οργανώσεις και την
αξιοποίησαν τα μάλα τα κράτη και οι κατασταλτικοί μηχανισμοί.

Τηρουμένων των αναλογιών αυτή η διαδικασία ακολουθήθηκε και στην Ελλάδα με
πρωταγωνίστρια τη 17Ν. Την ορμή και τη λαϊκή απήχηση των πρώτων χρόνων της
μεταπολίτευσης διαδέχονται η αμηχανία και τα αδιέξοδα των τελευταίων χρόνων
της δεκαετίας του ’80. Τα αντιδικτατορικά και αντιιμπεριαλιστικά χτυπήματα του
’70 δίνουν τη θέση τους σε ενέργειες που προσπαθούν να γενικεύσουν το πρόσωπο
του εχθρού (καπιταλιστές, πολιτικό κατεστημένο, κατασταλτικοί μηχανισμοί
κ.λπ.), αλλά επ’ ουδενί πείθουν για την αξία και τη χρησιμότητά τους. Η
πολιτική απομόνωση, η παραίτηση, η ρουτίνα, η αποπολιτικοποίηση της δράσης
συναντώνται με τη μονομανιακή προσπάθεια απόδειξης της αντοχής και της
συνέχειας της «ένοπλης πρωτοπορίας». Το τέλος προοιωνιζόταν από το ’89, απλώς
η καθυστέρηση της άφιξής του το κατέστησε πολλαπλώς τραγικότερο.

Ο Νίκος Γιαννόπουλος είναι μέλος του Δικτύου για τα Πολιτικά και
Κοινωνικά Δικαιώματα.