ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τζιωρτζής στην ασπρόμαυρη

Το ποσοστό τους δεν έχει καταγραφεί. Έχω ωστόσο βάσιμες υποψίες ότι είναι
κάμποσοι οι μοναχοφάηδες εκείνοι που μέχρι να φτάσουν σπίτι τους με τον πάκο
τις εφημερίδες τις ξαλαφρώνουν καθ’ οδόν από διαφημιστικά και τα λογής
εξαπτέρυγα αφήνοντας το κατά παράδοσιν αναγνωστικό κοινό των ενθέτων χωρίς
ενημέρωση. Αν κρίνω από τη μικρή μου έρευνα στα γραφεία και στα καλάθια
αχρήστων των διπλανών μου, το τελευταίο Σαββατοκύριακο οι εν λόγω εαυτούληδες
έδειξαν έναν άλλο, πιο ανεκτικό εαυτό. Το ένθετο του «2004» με το πρόγραμμα
των Ολυμπιακών έγινε κυριολεκτικά ανάρπαστο. Ούτε ένα δεν είχε περισσέψει για
να συνεχίσω και εν ώρα εργασίας τη σπαζοκεφαλιά: Για ποια μέρα και για ποια
αγωνίσματα να κλείσω θέση.

Σαν άνθρωπος της τελευταίας στιγμής, είχα κιόλας αρκούντως αγχωθεί. Για το
ψυχολογικό μου ημερολόγιο, ο Αύγουστος του 2004 δεν είναι παρά μια κουκίδα στο
χάος. Δύσκολο να διαλέξω «θέση» στις κερκίδες του, ακόμη δυσκολότερο να ορίσω
με σιγουριά τα αθλήματα που θέλω να δω. Στίβο, στίβο φώναζαν προ ημερών κάτι
φίλοι που δεν ξεκολλάνε από την τηλεόραση ακόμη κι όταν δείχνει προκριματικούς
στα Παπαφλέσσεια. Πύρο, Κεντέρη, Θάνου, τσίριζαν οι κατ’ εξοχήν
καλοπερασάκηδες. Ανσάμπλ ρυθμικής, Μάρα και Ταμβάκο αντέτειναν οι
«εναλλακτικοί». Γυναικεία άρση βαρών και μπάσκετ οι καλώς πληροφορημένοι και
Τελετή Έναρξης όλοι μαζί ανεξαιρέτως.

Τσεκάρισα τις προτιμήσεις μου στην οικογενειακή λίστα, διατηρώντας ωστόσο στο
ακέραιο το δικαίωμα να τις φρεσκάρω την τελευταία στιγμή. Ύστερα κάθησα να
θυμηθώ όλους τους Ολυμπιακούς της ζωής μου. Από τη βιτρίνα καταστήματος
ηλεκτρικών ειδών βλέπω τον Τζιωρτζή στην ασπρόμαυρη…