[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ο Γκάζι Καπλάνι, ο Αλβανός δημοσιογράφος, πληρώνει τώρα τον λογαριασμό:
Απέλαση έπειτα από 12 χρόνια στην Ελλάδα για «λόγους εθνικού συμφέροντος».

Στην ίδια υπόθεση, εμείς οι πολίτες πληρώνουμε το τέλος του Διαφωτισμού,
τουλάχιστον στο άβατο του υπουργείου Δημόσιας Τάξης. Εκεί νιώθουν υπερβολικά
άνετοι να αντιστρέψουν βασικές αρχές του πολιτισμού μας, καλώντας τους
κατηγο-ρουμένους να αποδείξουν την αθωότητά τους!

Έτσι και για τον Γκάζι: Μια κόλλα χαρτί κάποιου ανώνυμου αστυνομικού ή
πρακτορίσκου ξεμπερδεύει σε τρεις αράδες με τη ζωή ενός ανθρώπου:«Επικίνδυνος
για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια».

Η κατηγορία είναι βαριά, αλλά ακόμη βαρύτερη είναι η απαγόρευση στον Γκάζι να
υπερασπίσει τον εαυτό του. Διότι παρά τις αλλεπάλληλες προσπάθειες να του
δοθεί μια εξήγηση πώς τεκμηριώνονται αυτές οι τρεις αράδες, πώς προκύπτει η
επικινδυνότητά του, απάντηση δεν πήρε…

«Έτσι είναι γιατί το λέμε εμείς»… Θαυμάστε ύφος!

Ίσως το μόνο που δεν διευκολύνει αυτό το «παιχνίδι» είναι ότι ο Γκάζι δεν ήρθε
στην Ελλάδα για να κρυφτεί. Δεν πλήρωσε μίζα σε κανένα ελληνικό προξενείο ούτε
«ελληνοποιήθηκε» – πάντα με το αντίτιμο – όπως εκατοντάδες Ρώσοι μαφιόζοι.

Και δεν αποδέχθηκε ποτέ του ότι η εθνικότητά του τον καθιστά αυτομάτως και
ευάλωτο.

Η συνέχεια της ιστορίας αυτής έχει μόνο δύο δρόμους: Ή υπάρχουν στοιχεία –
οπότε οφείλουν να τα δώσουν πρώτα απ’ όλα στον ίδιο, όπως σε οποιονδήποτε
κατηγορούμενο και να αποδείξουν έτσι την ενοχή του, αφήνοντας κατά μέρος την
τακτική των διαρροών και της λάσπης – ή οφείλουν μια δημόσια συγγνώμη και
βεβαίως την προβλεπόμενη τιμωρία στους υπαίτιους αυτού του νεόκοπου…
μπανανισμού.