ΜΑΡΣΑ ΜΑΚΡΗ «Το ταμένο» της μας φέρνει στην Κρουαζέτ

Ας είναι καλά οι μικρομηκάδες και το «Ταμένο» αγόρι που έφεραν τη φετινή
ευχάριστη έκπληξη για τη χώρα μας στο Φεστιβάλ των Καννών… Το μικρού μήκους
φιλμ, «Το ταμένο», της Μάρσας Μακρή είναι η μοναδική ελληνική ταινία που θα
πάει στο Φεστιβάλ των Καννών, το οποίο ξεκινάει στις 13 Μαΐου και θα
διεκδικήσει τον Χρυσό Φοίνικα! Συμμετέχει στο διαγωνιστικό τμήμα των ταινιών
μικρού μήκους, όπου θα προβληθούν εννέα φιλμ από Σουηδία, Βραζιλία, Αγγλία,
Αυστρία, Αμερική Ολλανδία, Γαλλία, Πολωνία και Ελλάδα, τα οποία επελέγησαν από
1.590!

«Έμεινα άναυδη όταν έμαθα ότι “Το ταμένο” θα διαγωνιστεί στο Φεστιβάλ των
Καννών. Κατ’ αρχήν γιατί είναι το μεγαλύτερο φεστιβάλ του κόσμου και είναι
μεγάλη τιμή για μένα, αλλά και για τη χώρα μας νομίζω. Αυτή η επιλογή μού
δίνει μεγάλη δύναμη και με κάνει να σκέπτομαι πιο δημιουργικά και να είμαι
περισσότερο αισιόδοξη», λέει η Μάρσα Μακρή. Σκηνοθέτις με σπουδές στο Λος
Άντζελες και τέσσερα φιλμ μικρού μήκους στο ενεργητικό της. Αυτόν τον καιρό
γυρίζει μία νέα φιξιόν – «Στον τοίχο» ο τίτλος της, είναι μία ελεγεία για τη
βία του πολέμου -, ενώ το ντοκιμαντέρ της «Άβατον» – αφορά την απαγόρευση
εισόδου γυναικών στο Άγιον Όρος – είναι μισοτελειωμένο και η παραγωγή της μία
μεγάλη περιπέτεια για την ίδια…

Το στόρι της ταινίας μικρού μήκους, που θα μας εκπροσωπήσει στο Φεστιβάλ των
Καννών, είναι οι περιπέτειες που βιώνει ένα καλογεροπαίδι πριν από πολλά
χρόνια, σε μία άλλη εποχή, όταν από το μοναστήρι όπου είναι «Ταμένο» τού
αναθέτουν ένα θέλημα και το οδοιπορικό μιας ημέρας μέχρι την πραγμάτωσή του.

«Ο τίτλος της ταινίας είναι μεταφορικός, καθώς το θέμα και η εποχή μού έδωσαν
τη δυνατότητα να μιλήσω πιο ποιητικά και φιλοσοφικά… Αν, κατά τον
Αριστοτέλη, η καταγωγή της φιλοσοφίας είναι ο μύθος, αυτό που με ενδιέφερε να
υπογραμμίσω μέσα από το στόρι της ταινίας είναι η ανάγκη που έχει ο άνθρωπος
να καταλάβει τον κόσμο, τη φύση, το θαύμα της ζωής», τονίζει η Μάρσα Μακρή.

Υπάρχουν και σήμερα ταμένα παιδιά;

«Όχι βέβαια, αλλά και αν υπάρχουν δεν με ενδιέφερε η θρησκευτική πλευρά του
ζητήματος. Το παιδί της ταινίας ξεκινάει από το μοναστήρι, το σύμβολο του
αρχετυπικού πατέρα, ανοίγεται στην κοινωνία – πάει στο χωριό για να ανταλλάξει
μεταξοσκώληκες με ψωμί – και φθάνει στην αγκαλιά της μητέρας-γης καθώς
παρευρίσκεται σε μια γέννα, σε κάποια σπηλιά».