ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Άρον… άρον…

Δε γλίτωσε σταυρώθηκε όποιος διανοήθηκε να τους
επαληθεύσει

Κική Δημουλά, Γραμματείς & πρεσβύτεροι αιώνες

Φύγαμε (όσοι είχαμε τον τρόπο). Γλεντήσαμε (όσοι μπορούσαμε). Προσευχηθήκαμε
(όσοι πιστεύουμε σε κάτι). Γυρίσαμε (όσοι δεν σκοτωθήκαμε στον δρόμο). Παρά
τις όποιες διαφορές το Πάσχα των Ελλήνων γιορτάζεται με την ίδια διάθεση από
τους περισσότερους ή εν πάση περιπτώσει από αυτούς που τηρούν ακόμα κάποια
έθιμα και σέβονται κάποιες παραδόσεις. Αυτή όμως η κοινή βίωση των μυστηρίων
της Ζωής, του θανάτου και της Ανάστασης φαίνεται να τελειώνει μαζί με το πέρας
των πασχαλινών αργιών.

Μόλις ξαναρχίσει η καθημερινότητα ξεχνάμε αυτοστιγμεί και πάθη και λάθη και
φιλί της Αγάπης και ριχνόμαστε με τα μούτρα στην ατομική πάλη εξω-ηθικής
επιβίωσης (έχοντας την ψευδαίσθηση ότι ο Πέτρος, ο Ιούδας, η Μαγδαληνή είναι
πρόσωπα της θρησκείας ή της ιστορίας και ότι δεν κυκλοφορούν αναμεταξύ μας με
άλλα ονόματα, άλλο στυλ, με την ίδια όμως ηθική στάση).

Ο τύπος του Πέτρου, δηλαδή του αρνητή «πριν αλέκτορα φωνήσαι», είναι ο πλέον
διαδεδομένος σήμερα, κυρίως στον δημόσιο βίο. Αυτός ο χαρακτήρας δεν
στιγματίζεται ως προδότης (όπως ο Ιούδας), ενώ συχνά προβάλλει και μια
επιχειρηματολογία «περί της αλλαγής των συνθηκών» που επιβάλλουν ανα-θεώρηση
των μέχρι σήμερα θέσεων. Εύκαμπτοι, ευλύγιστοι, διαρθρωτοί και οσφυοκάμπτες οι
Πετράκηδες ή Πετράν της πολιτικής εξελίσσονται ευκολότερα και ταχύτερα από
τους ομότεχνους ή ομοϊδεάτες τους (στην «αρπαχτή» εννοείται), αφού δεν έχουν
κέντρο ιδεολογικού βάρους ή ηθικό έρμα για να μην τους παρασύρει ο άνεμος του
αριβισμού.

Αυτοί οι τύποι «δεν γνωρίζουν και δεν είδαν τίποτα» για το έγκλημα (όταν τούτο
διαπράττεται από την εθνική ή υπερεθνική εξουσία), αλλά συνεχώς καταγγέλλουν
τα εγκλήματα των φτωχών και των αποκλεισμένων. Στα δικαστήρια, στα
Πανεπιστήμια, στα δημοσιογραφικά γραφεία, στα υπουργικά έδρανα μπορείτε να
συναντήσετε πολλούς από τους «ισορροπιστές» αυτούς.

Ο τύπος του Ιούδα έχει εκσυγχρονισθεί σε τρία τουλάχιστον σημεία. Πρώτον, ο
Ιούδας δεν πληρώνεται μόνο με χρήμα αλλά και με άυλες παροχές (δημόσιες
θέσεις, αξιώματα, φήμη, κύρος). Ο Ιούδας παίζει μέσα στους θεσμούς και το
κράτος και δεν κινείται αποκλειστικά στον χώρο της διαπλοκής.

Κατά δεύτερον, οι χαρακτήρες αυτοί χρησιμοποιούν πλέον σύγχρονη τεχνολογία και
πανοπτικά ηλεκτρονικά μέσα και δεν αναλίσκονται σε παράνομες δραστηριότητες,
αφού ο ίδιος ο νόμος τούς καλύπτει και τους επιβραβεύει.

Τρίτον, ο σημερινός Ιούδας δεν έχει καμία προ-διάθεση γι’ απαγχονισμό.
Ίσα-ίσα, αν τα πράγματα πάνε στραβά και βρεθεί μετέωρος, δεν έχει παρά ν’
αλλάξει «αφεντικό» (κόμμα, media, εργοδότη) και να συνεχίσει το διερευνητικόν
του έργο.

Στους δημόσιους οργανισμούς, στα κόμματα, στα συνδικάτα μπορείς να διακρίνεις
τέτοιες προσωπικότητες. Μην τους ψάξεις όμως στα κατώτερα στελέχη. Έχουν από
καιρό αναβαθμισθεί.

Ο τύπος της Μαγδαληνής δεν ενδιαφέρει κανέναν. Ούτε τις μετανοούσες ούτε τις
μη μετανοούσες. Πολύ μικρή σημασία έχει άλλωστε, τι θα κάνει κάποιος με τις
όποιες ενοχές και τύψεις του.

Αυτό που «καίει» την εξουσία (και όχι μόνο των Ρωμαίων ή των Ιουδαίων) είναι
να μη γίνει δημόσια η αναγνώριση των λαθών (ώστε ν’ αποφευχθεί το πολιτικό
κόστος). Το σύστημα κουκουλώνει όλες τις αμαρτίες, αρκεί να κάνεις και συ το
ίδιο για τον «συν-άδελφό» σου (και για το σύστημα) κι αρκεί να μην πάθεις ποτέ
«κρίση συνείδησης» και τα βγάλεις όλα στη φόρα.

Τα Πάθη του Χριστού συγκινούν μόνον όσους έχουν πάθει στη ζωή τους χωρίς ποτέ
ν’ απαρνηθούν, να καρφώσουν ή να ψευτο-μετανοήσουν. Οι γιάπηδες του
εκσυγχρονισμού το μόνο πάθος που αναγνωρίζουν είναι αυτό της εξουσίας. Τα
υπόλοιπα αφορούν άρτον και θεάματα για λαϊκή κατανάλωση.

ΥΓ: Οι εκατόνταρχοι («λοχαγοί» της εποχής) κατα-δίκασαν τον
Χριστό σε θάνατο; Δεν το πολυπιστεύω.

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.