ΜΑΤΙΕΣ Ο Χριστός…

Δεν είναι οι αργίες, τα «τριήμερα» και τα «τετραήμερα» η ουσία. Η ουσία είναι
ο Χριστός. Ο Χριστός, που ήταν πανταχού παρών, όλες αυτές τις ημέρες του θείου
πάθους και της Ανάστασης. Δεν ξέρω τι γίνεται σε άλλες χώρες. Αλλά εδώ, η
Μεγάλη Εβδομάδα, με την Κασσιανή, τον Μυστικό Δείπνο και τον Επιτάφιο, είναι
κάτι το αξεπέραστο. Με εξαίρεση, φυσικά, τους Αγίους Τόπους.

Έτυχε να βρεθώ, πριν από αρκετά χρόνια, Λαμπρή, στα Ιεροσόλυμα. Με δέχτηκε και
ο Πατριάρχης. Είναι αλήθεια πως εκεί όλα είναι πιο έντονα, θα ‘λεγα
συγκλονιστικά. Ο Ναζωραίος σε κάθε βήμα! Και οι πιστοί, χιλιάδες. Να
ανηφορίζουν το πλακόστρωτο του Γολγοθά, κουβαλώντας σταυρούς στον ώμο, τελείως
αδιάφοροι, φυσικά, για τους εμπόρους, που λίγο παρακεί κάνουν χρυσές δουλειές,
με το όνομα του Ιησού συνεχώς στα χείλη.

Έμεινα πολλή ώρα μπροστά στο Πραιτώριο. Δρασκέλισα και το κατώφλι του,
συγκινημένος. Κι ας γνώριζα πως το αληθινό Πραιτώριο δεν ήταν αυτό. Έχει,
όμως, σημασία; Κάπου αλλού, στα 200-300 μέτρα ολόγυρα θα ήταν. Άλλωστε, όποτε
βρίσκομαι στο θέατρο του Διονύσου, δεν αισθάνομαι ν’ αγγίζουν τα πέλματά μου
τις πατημασιές του Ευριπίδη και του Αισχύλου;

Σε πιάνει η καρδιά σου στα Ιεροσόλυμα. Και άπιστος να ‘σαι, πιστεύεις. Στην
Ελλάδα, όλα είναι αλλιώς. Είναι πιο ανάλαφρα και πιο ανθρώπινα. Η Μεγάλη
Παρασκευή, ιδίως, με το πλήθος και τα κεριά, τις μουσικές και το υπέροχο «Ω
γλυκύ μου έαρ», σε μαχαιρώνει. Όπως σε κάνει να ίπτασαι η νύχτα της Λαμπρής,
με τις άσπρες λαμπάδες, τα ζωηρά βλέμματα, τα φιλιά της αγάπης και τα
θριαμβικά «Χριστός Ανέστη».

Τρίτη του Πάσχα, που γράφω αυτές τις γραμμές. Το ραδιόφωνο παίζει ένα τραγούδι
μου, σε μουσική του Μίκη: «Χριστέ μου, κάνε απόψε ένα χατίρι / κι οι
τελευταίοι να ‘ρθουν πιο μπροστά…». Τώρα που το σκέφτομαι: σε δέκα,
τουλάχιστον, τραγούδια μου, πρωταγωνιστής είναι ο Χριστός! Να, μερικά: «Μπήκε
προχτές στο καφενείο / κάποιος που έμοιαζε γνωστός / μπορεί να σου φανεί
αστείο / και όμως, ήταν ο Χριστός» (Μουσική Μ. Λοΐζου). «Όπως η χόβολη ζεστός
/ ήσουν ο ίδιος ο Χριστός / Ένας Χριστός της γειτονιάς / που ξέρει τι θα πει
χιονιάς» (Μουσική Χρ. Νικολόπουλου). «Κι ήσουν και συ, ξαφνικά, Χριστός Ανέστη
/ κι ήσουν και σύ, που δεν θα ξανάβρω πια…» (Μουσική Ν. Λαβράνου). «Χριστέ
μου αγάπα τα φτωχά / της γειτονιάς κορίτσια» (Μουσική Χρ. Νικολόπουλου).

Χρόνια πολλά. Και καλή Πρωτομαγιά.