ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Από την κόρυζα στον SΑRS

Να φοβάται ή να μη φοβάται κανείς τον ιό της άτυπης πνευμονίας; Η στατιστική
αυτομάτως μάς ρίχνει στη δεύτερη κατηγορία. Μετά το «Σισμανόγλειο» και τις
έκτακτες ασκήσεις θάρρους, από χθες τα νέα είναι κάπως πιο ενθαρρυντικά. Αν
εξαιρέσει κανείς τους Κινέζους που πρέπει να κόψουν μαχαίρι την παλιά καλή
τους συνήθεια να φτύνουν χάμω, οι υπόλοιποι σιγά-σιγά καταφέρνουν να ελέγξουν
το κακό.

Δεν θέλω να σας τρομάξω, αλλά μια αξεπέραστη μελέτη για τις φονικές επιδημίες
του Μεσαίωνα λέει ότι ο μόνος τρόπος για να εξαφανιστεί μια κολλητική αρρώστια
είναι να πεθάνει και ο τελευταίος ξενιστής της. Η εκδοχή αυτή είναι εντελώς
ασύμφορη και δεν κολακεύει καθόλου τη σύγχρονη επιστήμη.

Στην πραγματικότητα οι βαριές γρίπες είναι από τις αρχαιότερες ασθένειες στην
ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού. Οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι είναι σίγουρο ότι
υπέφεραν από κόρυζα, ενώ οι πλευρίτιδες τσάκιζαν τους κατοίκους της Ανατολικής
Μεσογείου. Στo Nei-King, στη θεμελιώδη πραγματεία της κινεζικής ιατρικής,
αναφέρεται ένα είδος πνευμονίας που ξεπάστρεψε αναρίθμητους Κινέζους γύρω στο
1300 π.Χ. Στις πλάκες της βιβλιοθήκης του Ασουρμπανιμπάλ υπάρχουν ειδικά
ξόρκια για τον επίμονο ξερόβηχα. Συναρπαστικό είναι και το εγχείρημα Ευρωπαίων
αρχαιολόγων οι οποίοι ύστερα από εξονυχιστική κλινική εξέταση αιγυπτιακής
μούμιας του 12ου αιώνα, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι αυτή πέθανε από
πνευμονία. Στον ίδιο ιό πρέπει να οφείλονταν οι «περιπνευμονίες» που οι
ιπποκρατικοί αντιμετώπιζαν με παρακέντηση θώρακα και για τις οποίες ο
Ιπποκράτης έγραφε ότι «δεν είναι δυνατόν να ευδοκιμήσουν εκεί που οι άνθρωποι
είναι δυσκοίλιοι»… Έχω βάσιμες υποψίες ότι είχε απόλυτα δίκιο.