ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Στην εποχή της ταξιδιωτικής μας «αθωότητας»…

Επιφανείς επιδημιολόγοι και λοιμωξιολόγοι με είχαν τρομοκρατήσει στις κατ’
ιδίαν συζητήσεις μας τη Μεγάλη Εβδομάδα, ότι ο ιός της «άτυπης» πνευμονίας θα
διασπαρεί και στην Ελλάδα μέσα στο Πάσχα με τις αεροπορικές μετακινήσεις μας.
Έτσι, την τελευταία στιγμή έκανα κι εγώ αυτό που κορόιδευα. Αγόρασα από το
φαρμακείο (με αρκετή δόση ντροπής, ομολογώ) έξι μάσκες (για… το
aller-retour!). «Καλού-κακού», σκέφτηκα, «ας μας βρίσκονται» – και τις έχωσα
στις αποσκευές χειρός, μαζί με τα σοκολατένια αυγά και τις στολισμένες
λαμπάδες!

Αναλογιζόμουν, λοιπόν, καθώς βρισκόμουν 15.000 πόδια πάνω από τη γη το
απόγευμα της Μεγάλης Παρασκευής, ότι κάποιος δαίμονας ή κάποιος θεός που…
ζηλεύει τα ταξίδια των ανθρώπων, έχει βαλθεί τα τελευταία χρόνια να προβοκάρει
κάθε τολμηρή ταξιδιωτική μας διάθεση.

Η πρώτη ψυχρολουσία ήρθε στη δεκαετία του ’90 με τα απανωτά αεροπορικά
ατυχήματα, τα οποία οι ειδικοί απέδωσαν στον υπερβολικά μεγάλο πλέον αριθμό
πτήσεων. Κάναμε λοιπόν «μπλακ λιστ» τις περιοχές όπου γίνονταν τα περισσότερα
αεροπορικά ατυχήματα (θυμάστε το Χάλιφαξ έξω από τη Νέα Υόρκη;), τους τύπους
των αεροσκαφών, τις επισφαλείς εταιρείες…

Η καθοριστική «βολή», όμως, για τις δια αέρος εξερευνήσεις μας ανά τον κόσμο
δόθηκε την 11η Σεπτεμβρίου. Για μήνες ολόκληρους εξετάζαμε με καχυποψία έναν
προς έναν όλους τους συνταξιδιώτες μας, πριν ακόμα επιβιβασθούμε, για να
«ανακαλύψουμε» τον επίδοξο τρομοκράτη. Και μέσα στο αεροσκάφος,
παρακολουθούσαμε έντρομοι τον διπλανό μας που σηκωνόταν για να πάει στην
τουαλέτα, με την υποψία ότι κράταγε τη χειροβομβίδα ή το μαχαίρι στο χέρι!

Φυσικά, εξαιρέσαμε a priori τα ανήλικα μέλη της οικογένειας από τις
αεροπορικές μας εξορμήσεις…

Μόλις πηγαίναμε λίγο – τόσο δα – να χαλαρώσουμε από εκείνη τη φοβία, νάσου η
επόμενη επίθεση: «άτυπη πνευμονία». Να ψάχνεις την τελευταία στιγμή να
ανταλλάξεις τα αεροπορικά σου εισιτήρια για τα νησιά, τα οποία είχες
εξασφαλίσει με τόσο κόπο, με ένα απλό… κατάστρωμα σε έναν «σκυλοπνίχτη». Και
όταν δεν το κατορθώνεις, να ταξιδεύεις «σφιγμένος» σε κατάσταση «πλήρους
επιφυλακής», να αναζητάς με ανησυχία γύρω σου για τυχόν ταξιδιώτες από την Άπω
Ανατολή και να τραβιέσαι σε απόσταση από τον κύριο δίπλα σου που έβηξε
(πιθανότατα από τον κρύο αέρα του αιρ κοντίσιον!).

Αχ, με πόση νοσταλγία αναπολώ την εποχή της ταξιδιωτικής μας «αθωότητας»…