ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μια κυρία με γυαλιά

Μεγαλώναμε σ’ ένα σύμπαν παραδομένο στο ροκ εν ρολ και στα αρχοντορεμπέτικα.
Ένα υπόλευκο πλαστικό πικ-απ με ενσωματωμένο ηχείο έδινε στις οικογενειακές
μας γιορτές τον απαραίτητο αέρα τού «πέρα βρέχει». Δεν ξέρω ποιος από εκείνους
τους δεινούς χαροκόπους πήγε κι αγόρασε τα πρώτα σαρανταπεντάρια με την Εντίθ
Πιαφ και τη Νάνα Μούσχουρη. Όποιος και νά ‘ταν τού το χρωστάμε. Χωρίς να το
ξέρει, μας βοήθησε να γλιτώσουμε με τις λιγότερες δυνατές απώλειες από τη
σάχλα των σίξτις, ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει.

Αυτά κι άλλα παρόμοια ανταλλάσσαμε τηλεφωνικώς με την αδελφή μου, στη διάρκεια
της μετάδοσης των μουσικών βραβείων «Αρίων». Δίπλα της, στον καναπέ, ο
μισοκοιμισμένος γιόκας της επέμενε να μάθει περισσότερα για την κυρία με τα
γυαλιά που τόσο μας είχε συγκινήσει. Ως κορίτσια, δεν θυμάμαι να υπήρξαμε ποτέ
φαν της Νάνας Μούσχουρη, με την τρέχουσα έννοια του όρου.

Πιο πολύ μας άρεσαν τα τραγούδια της και ο τρόπος που είχε να τα τραγουδάει.
Ιδίως εκείνη την ακραία ποιητική «Προδοσία» του Μάνου Χατζιδάκι που παίδεψε
κατά πώς έπρεπε το μαθημένο σε απλουστεύσεις παιδικό μυαλουδάκι μας. Με τον
ίδιο λεπταίσθητο τρόπο η Νάνα Μούσχουρη «παίδεψε» κι άλλους προχθές το βράδυ.

Κάτι τύπους κατά τεκμήριον ανεπίδεκτους και όμως… Χάρη σε μια επιδέξια
κίνηση της κάμερας, πήρε το μάτι μου την πλαστικοποιημένη ευμορφάδα της Άννας
Βίσση να τσακίζει, σιγοντάροντας τα «Πικρά καλοκαίρια» του Ξαρχάκου. Το
τραγούδι είναι σαν το ποδήλατο, σκέφτηκα με μοχθηρία. Άπαξ και το μάθεις, όσο
και να προσπαθήσεις, δεν ξεχνιέται με τίποτα.