ο υποψήφιος ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΩΝ ΕΞΕΤΑΖΟΜΕΝΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ

Από την εφαρμογή του νέου συστήματος των εξετάσεων η Λογοτεχνία κατέχει άτυπα
τον τίτλο της «πρωταθλήτριας» των αναβαθμολογήσεων. Το ποσοστό τα δύο
τελευταία χρόνια ξεπερνά το 27%. Επιπλέον, τα υψηλά ποσοστά κάτω από τη βάση
(το 2001 46% και το 2002 35%) δείχνουν ότι το μάθημα της Λογοτεχνίας αποτελεί
ένα από τα μεγάλα εμπόδια για τους μαθητές της Γ’ Λυκείου, Θεωρητικής
Κατεύθυνσης.

Η εξέταση στη Λογοτεχνία περιλαμβάνει πέντε ερωτήματα που διατυπώνονται με
βάση συγκεκριμένο διδαγμένο πεζό ή ποιητικό κείμενο και αναφέρονται:

α. Στον συγγραφέα του και σε σχετικά με το κείμενο γραμματολογικά
στοιχεία.

β. Στη δομή του κειμένου, στην επαλήθευση ή τη διάψευση μιας κρίσης με
βάση το κείμενο, σε παρατηρήσεις επί των εκφραστικών μέσων και τρόπων του
κειμένου. Δύο ερωτήσεις.

γ. Σε σχολιασμό ή σύντομη ανάπτυξη ορισμένων χωρίων του.

δ. Σε σχολιασμό συναφούς αδίδακτου κειμένου ή σε σύγκρισή του με το
διδαγμένο.

Η πρώτη ερώτηση βαθμολογείται με 15 μονάδες της εκατονταβάθμιας κλίμακας, η
δεύτερη και η τρίτη με 20 μονάδες η καθεμία (20Χ2=40), η τέταρτη με 25 και η
Πέμπτη με 20 μονάδες.

Ο κίνδυνος που υπάρχει είναι η προτεινόμενη από τον μαθητή ερμηνεία να μη
γίνεται αποδεκτή από τον βαθμολογητή. Εξαιτίας της πολυσημίας των λογοτεχνικών
κειμένων είναι φυσικό να επιδέχονται πολλές διαφορετικές ερμηνείες. Απ’ αυτήν
την άποψη, κάθε ερμηνεία που δίνει ο μαθητής πρέπει να αξιολογείται θετικά,
εφόσον προκύπτει από το κείμενο, αιτιολογείται με επάρκεια και είναι
διατυπωμένη με σαφήνεια.

Οι υποψήφιοι πρέπει να προσέξουν:

α. Να έχουν επαρκή γνώση των λογοτεχνικών σχολών και των τεχνοτροπιών
που αυτές ακολουθούν (κλασικισμός, ρομαντισμός, ρεαλισμός, συμβολισμός κ.λπ.).

β. Να έχουν ξεκάθαρη άποψη και με σαφήνεια να απαντούν στη β’ και τη γ’
ερώτηση, οι οποίες αφορούν την αφηγηματική τεχνική του κειμένου, ενώ θα τους
βοηθούσε η κατάστρωση ενός βασικού συγκεντρωτικού σχεδιαγράμματος της τεχνικής
του κειμένου στο πρόχειρο.

γ. Να έχουν μια ουσιαστική γνώση των κειμένων και της εποχής τους, έτσι
ώστε να μπορούν να κάνουν σύγκριση ουσιαστική και όχι επιφανειακή που
περιορίζεται σε ζητήματα περιεχομένου.

δ. Να απελευθερωθούν από το άγχος της αποστήθισης των συγκεκριμένων
σχημάτων λόγου ενός κειμένου και να μπορούν να τα σχολιάσουν βασιζόμενοι στη
βαθύτερη γνώση των λεξιλογικών και των συντακτικών «ιδιορρυθμιών» τής
λογοτεχνικής γλώσσας.

ε. Να διαβάζουν προσεκτικά τις εκφωνήσεις, ώστε να κατανοούν τα
ζητούμενα και να αναπτύσσουν μόνο αυτά, αποφεύγοντας να επαναλαμβάνουν γενικά
το περιεχόμενο του κειμένου.

στ. Να ελέγχουν τις απαντήσεις τους, φροντίζοντας έτσι ώστε να είναι
επαρκώς αιτιολογημένες με βάση το κείμενο και είναι διατυπωμένες με σαφήνεια
και ακρίβεια.

ΠΡΟΣΟΧΗ

Ακόμα και σε καλά γραπτά βλέπει κανείς να επαναλαμβάνονται κουραστικά οι
βασικές ιδέες του κειμένου σε όλες τις απαντήσεις. Αυτή η γενικολογία
στοιχίζει βαθμολογικά. Αρκετοί υποψήφιοι περιγράφουν γενικά, χωρίς να
χρησιμοποιούν τους συγκεκριμένους ορισμούς από τη θεωρία της αφήγησης για τις
τεχνικές της, όπως είναι η περιγραφή, η αφήγηση, ο διάλογος κ.λπ. Η αποστήθιση
απλουστευτικών αναλύσεων με βάση προκατασκευασμένες συνταγές δείχνει την
άγνοια των μαθητών όσον αφορά τη λειτουργικότητα των σχημάτων λόγου και των
διαφόρων τεχνικών.

Η Ιστορία εξετάζεται με συνδυασμό ερωτήσεων, οι οποίες ταξινομούνται σε δύο
ομάδες.

α) Στην πρώτη ομάδα περιλαμβάνονται δύο θέματα που μπορούν να
αναλύονται σε ερωτήσεις με τις οποίες ελέγχονται οι ιστορικές γνώσεις των
μαθητών (ιστορικές έννοιες, ιστορικά γεγονότα, χρονολογίες, δράση ιστορικών
προσώπων, κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά και πολιτιστικά φαινόμενα κ.λπ.) και
η κατανόησή τους.

β) Στη δεύτερη ομάδα περιλαμβάνονται δύο (2) τουλάχιστον θέματα, που
απαιτούν σύνθεση ιστορικών γνώσεων και κριτική ικανότητα (αξιολογήσεις
ιστορικών γεγονότων ή ιστορικών προσώπων, ανάλυση αιτιών ή συνθηκών που
συντέλεσαν στη διαμόρφωση και την εξέλιξη σημαντικών ιστορικών φαινομένων
κ.λπ.). Στην περίπτωση αυτή μπορούν να χρησιμοποιούνται και ερωτήσεις
επεξεργασίας ιστορικού υλικού, το οποίο δίδεται στους μαθητές σε φωτοτυπία. Το
υλικό αυτό αφορά γραπτές ιστορικές πηγές, εικαστικά έργα, χάρτες, διαγράμματα
κ.λπ., που χρησιμοποιούνται ως αποδεικτικά στοιχεία ή ως μέσα άντλησης
στοιχείων για την εξαγωγή ιστορικών συμπερασμάτων.

Η βαθμολογία κατανέμεται κατά 50% σε καθεμία από τις ομάδες αυτές. Η κατανομή
της βαθμολογίας στις ερωτήσεις κάθε ομάδας μπορεί να διαφοροποιείται ανάλογα
με τον βαθμό δυσκολίας σε καθεμία από αυτές. Καθορίζεται, δε, κατά τη
διατύπωση των θεμάτων και ανακοινώνεται στους μαθητές γραπτώς.

Οι υποψήφιοι πρέπει να έχουν υπόψη τους ότι οι ερωτήσεις χωρίζονται σε δύο
κατηγορίες:

α) στις ερωτήσεις ελέγχου ιστορικών γνώσεων (50 μονάδες) αντικειμενικού
τύπου πολλαπλής επιλογής σωστό – λάθος, αντιστοίχισης και σύντομης απάντησης
και ανάπτυξης και

β) στις ερωτήσεις συνθέσεως ιστορικών γνώσεων και κριτικής ικανότητας
(50 μονάδες): ανάλυση παραθέματος, συνδυαστική κρίσεως κ.λπ.

Για την εξέταση των Αρχαίων Ελληνικών Κειμένων στη Β’ Τάξη και τη Γ’ Τάξη ως
μαθήματα Θεωρητικής Κατεύθυνσης ισχύουν τα εξής:

1. Δίνεται στους μαθητές απόσπασμα διδαγμένου κειμένου 15-20 στίχων με
νοηματική συνοχή και τους ζητείται:

α) να μεταφράσουν ένα τμήμα του 8-10 στίχων στη νέα ελληνική και

β) να απαντήσουν σε:

i. Δύο (2) ερωτήσεις ερμηνευτικές, οι οποίες μπορεί να αναφέρονται σε
ιδέες/αξίες/προβλήματα, σε στάση/ήθος/χαρακτήρα των προσώπων, στο
ιστορικό/κοινωνικό/πολιτιστικό πλαίσιο της εποχής του έργου, στη δομή/σύνθεση
του κειμένου, σε υφολογικά/αισθητικά θέματα, με βάση ολόκληρο το
ανωτέρω απόσπασμα.

ii. Μία (1) ερώτηση ερμηνευτική που αναφέρεται σε τμήματα του από
μετάφραση διδασκόμενου κειμένου, σε συσχετισμό με το παραπάνω εξεταζόμενο
πρωτότυπο απόσπασμα. Σε αυτήν την περίπτωση δίνεται στους μαθητές σε φωτοτυπία
το συγκεκριμένο μεταφρασμένο τμήμα.

iii. Μία (1) ερώτηση που αναφέρεται στο γραμματειακό είδος στο οποίο
ανήκει το κείμενο, στον συγγραφέα ή το έργο του.

iν. Μία (1) ερώτηση λεξιλογική – σημασιολογική (σύνδεση λέξεων αρχαίας
και νέας ελληνικής, διατήρηση ή αλλαγή της σημασίας λέξεων, οικογένειες
ομόρριζων λέξεων, απλών ή συνθέτων, συνώνυμα, αντώνυμα).

2 Δίνεται, επίσης, αδίδακτο πεζό κείμενο αττικής διαλέκτου 10-12 στίχων
και ζητείται από τους μαθητές:

α) να το μεταφράσουν στη νέα ελληνική και

β) να απαντήσουν σε:

i. Μία (1) ερώτηση γραμματικής και

ii. Μία (1) ερώτηση συντακτικού.

Κάθε ερώτηση του αδίδακτου κειμένου μπορεί να αναλύεται σε δύο υποερωτήματα,
ανάλογα με το είδος των ερωτήσεων που χρησιμοποιούνται.

ΠΡΟΣΟΧΗ

Η βαθμολογία κατανέμεται ως εξής:

α) Η μετάφραση του διδαγμένου κειμένου βαθμολογείται με 10 μονάδες και
του αδίδακτου με 20 μονάδες της εκατοντάβαθμης κλίμακας.

β) Κάθε ερώτηση βαθμολογείται με 10 μονάδες της εκατοντάβαθμης
κλίμακας.

γ) Στις περιπτώσεις των διδαγμένων κειμένων για τα οποία δεν
προβλέπεται από το Πρόγραμμα Σπουδών διδασκαλία από μετάφραση, δεν δίνεται
στους μαθητές η υπό στοιχείο 1.β. ίί ερμηνευτική ερώτηση, οπότε οι δύο πρώτες
υπό στοιχείο 1.β. ί ερμηνευτικές ερωτήσεις βαθμολογούνται η καθεμία με δέκα
πέντε (15) μονάδες της εκατοντάβαθμης κλίμακας.

Για την εξέταση των παραπάνω θεμάτων, τόσο στο διδαγμένο όσο και στο αδίδακτο
κείμενο, μπορεί, ανάλογα με την περίπτωση και το είδος των διδακτικών στόχων
που αξιολογούνται, να χρησιμοποιούνται διάφορα είδη ερωτήσεων.

Οι μαθητές καλούνται να απαντήσουν σε τέσσερα θέματα, εκ των οποίων τα δύο
αποτελούνται από ερωτήσεις διαφόρων τύπων. Με αυτές ελέγχεται η γνώση της
θεωρίας. Τα άλλα δύο αποτελούνται από μία άσκηση εφαρμογής της θεωρίας και ένα
πρόβλημα. Τα τέσσερα αυτά θέματα θεωρούνται βαθμολογικώς ισοδύναμα (25% κάθε
θέμα). Το ποσοστό αυτό επιμερίζεται στα υποερωτήματα κάθε θέματος, εάν
υπάρχουν, σύμφωνα με τις οδηγίες της Κεντρικής Επιτροπής.

Για να βαθμολογηθεί ένα θέμα θεωρίας με άριστα πρέπει να έχει αναπτυχθεί με
πληρότητα, να μην περιέχει επιστημονικά σφάλματα, να παρουσιάζει ορθή δομή στη
σειρά των νοημάτων, να χαρακτηρίζεται από σαφήνεια και ακριβολογία και ακόμα
να περιέχει τα απαραίτητα και ορθά σχήματα για την ανάπτυξη της θεωρίας.

Πρώτα απ’ όλα μετράει η σωστή αφετηρία και λογική επεξεργασία. Άλλα στοιχεία
είναι η σωστή αιτιολόγηση, το ορθό αριθμητικό αποτέλεσμα, τα απαραίτητα
σχήματα. Επιπλέον, το γραπτό πρέπει να χαρακτηρίζεται από σαφήνεια και
ακριβολογία. Τέλος, αξίζει να τονιστεί ότι αξιολογείται όχι μόνο το τελικό
αποτέλεσμα, αλλά και τα βήματα που ακολουθούνται.

ΠΡΟΣΟΧΗ

Οι μαθητές πρέπει να προσέξουν:

Α. Πρώτα απ’ όλα να μελετούν τη θεωρία μόνο από τα σχολικά βιβλία και
να κατανοούν τις έννοιες και τους ορισμούς.

Β. Να έχουν προετοιμαστεί κατάλληλα, ώστε να μπορούν να απαντήσουν σε
όλες τις ερωτήσεις και να λύσουν όλες τις ασκήσεις του σχολικού βιβλίου.
Ασφαλώς, χρειάζεται να έχουν εξασκηθεί και σε επιπλέον ασκήσεις.

Γ. Να μελετήσουν προσεκτικά τα θέματα, ώστε να κατανοήσουν πλήρως τα
ζητούμενα.

Δ. Να δίνουν απαντήσεις ξεκινώντας από τα θέματα που θεωρούν
ευκολότερα.

Ε. Να μη χάνουν πολύ χρόνο σε κάποια «δύσκολα» σημεία, «κολλώντας» σε
αυτά χωρίς να έχουν υπολογίσει τον χρόνο για να απαντήσουν στα υπόλοιπα
θέματα. Στο τέλος, αν μείνει χρόνος, επανέρχονται στα σημεία που είχαν
«κολλήσει».

ΣΤ. Δεν πρέπει να λύνουν τις ασκήσεις χωρίς να αιτιολογούν αυτά που
γράφουν. Στις πράξεις να κάνουν απλοποιήσεις και να χρησιμοποιούν δυνάμεις του
10.

Ζ. Να μη βιάζονται και εξαντλώντας τον χρόνο εξέτασης να αφιερώνουν
15-20 λεπτά για να ελέγξουν προσεκτικά το γραπτό τους και να διορθώσουν τυχόν λάθη.

Στους μαθητές δίνονται τέσσερα (4) θέματα από την εξεταστέα ύλη, τα οποία
πιθανόν να αναλύονται σε υποερωτήματα, με τα οποία ελέγχεται η δυνατότητα
αναπαραγωγής γνωστικών στοιχείων, η γνώση εννοιών και ορολογίας, η ικανότητα
του μαθητή να αναλύει, να συνθέτει και να επεξεργάζεται δημιουργικά ένα
δεδομένο υλικό, καθώς και η ικανότητα επιλογής και εφαρμογής κατάλληλης
μεθόδου.

Τα τέσσερα θέματα που δίνονται στους μαθητές διαρθρώνονται ως εξής:

α) Το πρώτο θέμα αποτελείται από βαθμολογικώς ισότιμα μέρη Α’ και Β’.
Το Α’ αποτελείται από ερωτήματα θεωρίας για την απόδοση μέρους ή μερών ενός
κεφαλαίου και το Β’ αποτελείται από απλές εφαρμογές της θεωρίας αυτής.

β) Το δεύτερο και το τρίτο θέμα αποτελούνται το καθένα από μία άσκηση
που απαιτεί από τον μαθητή ικανότητα συνδυασμού και σύνθεσης εννοιών
αποδεικτικών ή υπολογιστικών διαδικασιών. Κάθε άσκηση μπορεί να αναλύεται σε
επιμέρους ερωτήματα.

γ) Το τέταρτο θέμα αποτελείται από μία άσκηση ή ένα πρόβλημα, η λύση
του οποίου απαιτεί από τον μαθητή ικανότητες συνδυασμού και σύνθεσης
προηγούμενων γνώσεων, αλλά και την ανάληψη πρωτοβουλιών στη διαδικασία
επίλυσής του. Το θέμα αυτό μπορεί να αναλύεται σε επιμέρους ερωτήματα, τα
οποία βοηθούν τον μαθητή στη λύση.

Η βαθμολογία κατανέμεται ανά είκοσι πέντε (25) μονάδες σε καθένα από τα
τέσσερα θέματα.

ΠΡΟΣΟΧΗ

Η επεξεργασία των θεμάτων πρέπει να στηρίζεται σε γνωστές προτάσεις ή τύπους
από τη θεωρία ή τις εφαρμογές και τα παραδείγματα που αναφέρονται στα
εγκεκριμένα διδακτικά βιβλία, καθώς και σε κάθε άλλη πρόταση που θεωρείται
γνωστή από προηγούμενη Τάξη. Αν τυχόν γίνεται χρήση άλλου τύπου ή πρότασης
πέρα από τις παραπάνω, αυτός θα πρέπει να αποδεικνύεται. Με τις παραπάνω
προϋποθέσεις γίνεται δεκτή και απόδειξη που δεν συμπίπτει με την απόδειξη του
διδακτικού βιβλίου.

Ένα θέμα βαθμολογείται με την ανώτατη βαθμολογία όταν, εκτός από την ορθότητα
της απάντησης, είναι άψογο σε αιτιολόγηση, πληρότητα και διατύπωση.

Όταν η επεξεργασία ενός θέματος δεν έχει λογική σχέση με αυτό, τότε αυτή δεν
λαμβάνεται υπόψη στη βαθμολογία.

Αν η απάντηση ενός θέματος δεν είναι πλήρης, αλλά η πορεία που ακολουθείται
είναι δυνατόν να οδηγήσει στη σωστή αντιμετώπιση του θέματος, τότε γίνεται
ανάλογη αξιολόγηση αυτών που γράφονται.

Τα υπολογιστικά λάθη κρίνονται ανάλογα με την επίδραση που έχουν στην
ουσιαστική επεξεργασία του θέματος.

Στοιχεία που αναγράφονται στην απάντηση, πέρα από τα αναγκαία για την άρτια
επεξεργασία του θέματος, δεν λαμβάνονται υπόψη.

Το αποτέλεσμα ενός προβλήματος δεν λαμβάνεται υπόψη όταν δεν δικαιολογείται
από την πορεία της επίλυσης ή όταν αναγράφεται χωρίς να προηγείται επεξεργασία
του προβλήματος.

Οι μαθητές καλούνται να απαντήσουν σε τέσσερα θέματα, βαθμολογικά ισοδύναμα
(25% της συνολικής βαθμολογίας για κάθε θέμα). Τα δύο πρώτα θέματα είναι
ερωτήσεις που στοχεύουν στον έλεγχο της απόκτησης γνώσεων και της κατανόησης
από τον μαθητή βιολογικών εννοιών, διαδικασιών ή φαινομένων. Το τρίτο
αποτελείται από ερωτήσεις που στοχεύουν στον έλεγχο της ικανότητας του μαθητή
να αξιοποιεί θεωρητικές γνώσεις και δεξιότητες (ανάλυση – σύνθεση κ.λπ.). Το
τέταρτο θέμα είναι το θέμα-κλειδί (μία άσκηση ή ένα πρόβλημα) για υψηλές
επιδόσεις και απαιτεί συνδυασμό γνώσεων και κριτικής ικανότητας.

ΠΡΟΣΟΧΗ

Για τη βαθμολόγηση της άσκησης ή του προβλήματος του τέταρτου θέματος θα
πρέπει, επιπλέον, να λαμβάνονται υπόψη τα εξής:

α. Αξιολογείται θετικά όχι μόνο το τελικό αποτέλεσμα, αλλά και τα
επιμέρους βήματα που ακολούθησε ο μαθητής.

β. Τα υπολογιστικά λάθη κρίνονται ανάλογα με την επίδραση που έχουν
στην ουσιαστική επεξεργασία της άσκησης ή του προβλήματος.

γ. Το αποτέλεσμα μιας άσκησης ή ενός προβλήματος δεν λαμβάνεται υπόψη
όταν δεν δικαιολογείται από την πορεία της επίλυσης ή όταν αναγράφεται χωρίς
να προηγείται επεξεργασία των δεδομένων.

δ. Δεν λαμβάνεται υπόψη η προσπάθεια επίλυσης ενός προβλήματος
όταν έχει λανθασμένη αφετηρία και ακολουθείται εσφαλμένη πορεία.

Στοιχεία που παρατίθενται κατά την ανάπτυξη της απάντησης, πέρα από τα
απαραίτητα για την άρτια επεξεργασία του θέματος, δεν λαμβάνονται υπόψη.
Ωστόσο, λαμβάνονται υπόψη αρνητικά στην περίπτωση που αναιρούν την ορθότητα
της απάντησης.

Σε περίπτωση που η ερώτηση επιδέχεται (με βάση το αντίστοιχο σχολικό βιβλίο)
δύο απαντήσεις οποιαδήποτε και αν δοθεί από τον μαθητή λαμβάνεται ως σωστή.

Η επίλυση ενός προβλήματος ή μίας άσκησης βαθμολογείται με την ανώτατη
βαθμολογία όταν ικανοποιεί τα ακόλουθα:

α) Έχει σωστή αφετηρία και λογική επεξεργασία.

β) Περιλαμβάνει σωστή και επαρκή αιτιολόγηση.

γ) Φτάνει σε ορθό αριθμητικό αποτέλεσμα, συνοδευόμενο από τις σωστές
μονάδες μέτρησης.

δ) Περιέχει τα απαραίτητα σχήματα, τα οποία πρέπει να είναι σωστά και
πλήρη.

ε) Χαρακτηρίζεται από σαφήνεια και ακριβολογία.

Κατά τη βαθμολογία ενός προβλήματος ή μίας άσκησης πρέπει να λαμβάνονται υπόψη
ως θετικά στοιχεία και τα εξής:

α) Η ορθή αφετηρία και η μέχρις ενός σημείου (έστω και όχι μέχρι
τέλους) ορθότητα στην επεξεργασία ή η ορθότητα στην επεξεργασία μόνο σε
ορισμένα σημεία που αποτελούν τμήμα μιας ορθής διαδικασίας επίλυσης του
προβλήματος.

β) Η σωστή αφετηρία μόνο όταν θα μπορούσε να οδηγήσει σε ορθό
αποτέλεσμα. Η εκτίμηση φυσικά θα είναι ανάλογη.

γ) Τα σωστά και πλήρη σχήματα που κρίνονται χρήσιμα για την ορθή
επίλυση του προβλήματος.

δ) Το αποτέλεσμα ενός προβλήματος ή μίας άσκησης δεν λαμβάνεται υπόψη
όταν δεν δικαιολογείται από την πορεία της επίλυσης που αναγράφεται στο γραπτό
ή όταν το αποτέλεσμα αναγράφεται χωρίς να προηγείται επεξεργασία του
προβλήματος.

ε) Κατά τη βαθμολογία δεν λαμβάνεται υπόψη η προσπάθεια επίλυσης όταν
έχει λανθασμένη αφετηρία και ακολουθεί εσφαλμένη πορεία.

Οι ερωτήσεις ανοικτού τύπου βαθμολογούνται βάσει του περιεχομένου του
αντίστοιχου βιβλίου, σύμφωνα με το πνεύμα του και όχι με κριτήριο την κατά
γράμμα παράθεση παραγράφων του. Μια χαρακτηριστική ιδιομορφία των ερωτήσεων
ανοικτού τύπου στη Φυσική είναι η συνδυασμένη χρήση κειμένου, σχημάτων ή
διαγραμμάτων, συμβόλων και μαθηματικού λογισμού.

ΠΡΟΣΟΧΗ

Αυτά που πρέπει να συνεκτιμώνται στην ολική εικόνα ως στοιχεία πληρότητας μίας
απάντησης στη Φυσική είναι:

Ορθοί ορισμοί – Πληρότητα επιχειρηματολογίας – Επεξηγηματικά σχήματα και
διαγράμματα – Χρήση συμβόλων και μονάδων – Μαθηματική πραγμάτευση – Κριτική
και διερευνητική επεξεργασία των αποτελεσμάτων στα οποία κατέληξε.

Στα διαγράμματα είναι απαραίτητο να αναγράφονται τα φυσικά μεγέθη και οι
μονάδες στους άξονες που χρησιμοποιούνται. Όμως, δεν μπορούμε να απαιτούμε από
τους μαθητές να κάνουν ορθή βαθμονόμηση των αξόνων, λαμβάνοντας ως δεδομένο
ότι μπορούν να χρησιμοποιούν κλίμακα.

Το μάθημα Χημεία – Βιοχημεία εξετάζεται ως ενιαίο μάθημα. Δίνονται τέσσερα
θέματα βαθμολογικά ισοδύναμα (δύο για τη Χημεία και δύο για τη Βιοχημεία). Τα
δύο θέματα κάθε αντικειμένου περιλαμβάνουν ανεξάρτητες μεταξύ τους ερωτήσεις
ποικίλων μορφών, που καλύπτουν όσο το δυνατόν ευρύτερη έκταση της εξεταστέας
ύλης. Συγκεκριμένα:

α) Το πρώτο θέμα για τη Χημεία και το πρώτο θέμα για τη Βιοχημεία
περιλαμβάνουν ερωτήσεις που στοχεύουν στον έλεγχο της απόκτησης γνώσεων και
της κατανόησης εννοιών, διαδικασιών ή φαινομένων.

β) Το δεύτερο θέμα για τη Χημεία αποτελείται από μία άσκηση ή ένα
πρόβλημα και στοχεύει στον έλεγχο της ικανότητας του μαθητή να χρησιμοποιεί σε
συνδυασμό γνώσεις ή δεξιότητες που απέκτησε για την επίλυσή τους.

γ) Το δεύτερο θέμα για τη Βιοχημεία περιλαμβάνει ερωτήσεις που
στοχεύουν στον έλεγχο της κριτικής ικανότητας του μαθητή και της ικανότητάς
του να χρησιμοποιεί γνώσεις και δεξιότητες που απέκτησε για την επεξεργασία
και την αξιολόγηση δεδομένων ή την επίλυση άσκησης ή προβλήματος.

Υπάρχουν δύο ομάδες ερωτήσεων των 50 μονάδων η καθεμία. Με την πρώτη ομάδα
ερωτήσεων διαπιστώνεται κατά πόσον ο μαθητής έχει κατανοήσει το γνωστικό
αντικείμενο. Ενδέχεται να αποτελείται από 2 ή 3 ερωτήσεις. Με τη δεύτερη ομάδα
ερωτήσεων ελέγχεται η ικανότητα των μαθητών να εφαρμόσουν στην πράξη τη θεωρία.

Όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε για το Σχέδιο ως ειδικό μάθημα

Στο Ελεύθερο Σχέδιο η γραπτή εξέταση συνίσταται στη γραφική αναπαράσταση ενός
φυσικού αντικειμένου, το οποίο τοποθετείται σε ορατό σημείο εντός του χώρου
εξέτασης. Οι μαθητές σχεδιάζουν με ελεύθερο τρόπο και σε συνθήκες διάχυτου
φωτισμού το αντικείμενο. Πρέπει να διακρίνουν στο θέμα τους τις αναλογίες των
αντικειμένων σε σχέση με το όλο και να τις παραστήσουν στο χαρτί τους
αρμονικά, έτσι ώστε να έχουν σαφήνεια και συμμετρία ως προς τα πραγματικά
αντικείμενα. Επιπλέον, να προσέξουν την αρμονία μέσα στη σχεδιαστική
επιφάνεια. Να αποδώσουν επίσης απλοποιημένα σε λίγους τόνους τις φωτεινές και
τις σκοτεινές επιφάνειες, αλλά και τους όγκους που συνθέτουν το θέμα. Οι
μαθητές μπορούν να χρησιμοποιήσουν μόνο μαύρα μολύβια ή άλλα υλικά.

Η βαθμολόγηση του Ελεύθερου Σχεδίου γίνεται με κριτήρια:

α) Τη δυνατότητα για οργάνωση της σχεδιαστικής επιφάνειας, δηλαδή την
τοποθέτηση του θέματος και τη σύνθεσή του.

β) Τη σχεδιαστική ακρίβεια των αναλογιών και των κλίσεων του θέματος.

γ) Τις τονικές διαβαθμίσεις του θέματος.

δ) Τη γενική εικόνα του θέματος.

Στο Γραμμικό Σχέδιο τα κριτήρια για τη βαθμολόγηση είναι τα εξής:

i. Η ορθότητα απεικόνισης (π.χ. τεμνόμενα, προβαλλόμενα στοιχεία, ορθή
μεταφορά κλίμακας κ.λπ.), που αξιολογείται με 30 μονάδες.

ii. Η ποιότητα σχεδίασης (π.χ. πάχος γραμμών, ακρίβεια, καθαρότητα
σημείων τομής, συναρμογές κ.λπ.), που αξιολογείται με 20 μονάδες.

iii. Η πληρότητα σχεδίασης που αξιολογείται με 15 μονάδες.

iv. Η γραμματογραφία και άλλες ενδείξεις (π.χ. διαγράμμιση,
προσανατολισμός, άλλοι συμβολισμοί), που αξιολογείται με 15 μονάδες.

v. Η οργάνωση θέματος στο χαρτί σχεδίασης, που αξιολογείται με 10
μονάδες.

vi. Η γενική εικόνα, μονάδες 10.

Στο Αρχιτεκτονικό Σχέδιο τα κριτήρια για τη βαθμολόγηση είναι τα ίδια με τα
κριτήρια για τη βαθμολόγηση του Γραμμικού Σχεδίου.

Στο Τεχνικό Σχέδιο τα κριτήρια αξιολόγησης είναι τα εξής:

1. Η ορθότητα των απαντήσεων (ορθή μεταφορά κλίμακας, ορθή σχεδίαση τεμνομένων
και προβαλλομένων στοιχείων, ορθή διαστασιολόγηση κ.λπ.), που αξιολογείται με
35 μονάδες.

2. Η πληρότητα των απαντήσεων (σχεδίαση όλων των ζητουμένων και των στοιχείων
τους, όπως απαραίτητες γραμμές, στοιχεία διαστασιολόγησης, σύμβολα κ.λπ.), που
αξιολογείται με 30 μονάδες.

3. Η ποιότητα σχεδίασης (ποιότητα γραμμών, ακρίβεια σχεδίασης, καθαρότητα
σημείων τομής, συναρμογές κ.λπ.), που αξιολογείται με 25 μονάδες.

4. Η οργάνωση του θέματος στο χαρτί σχεδίασης, που αξιολογείται με 10 μονάδες.