Δρόμοι

Ο διάλογος…

… διασώθηκε από τα χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης: «Από πού έρχεστε,
δεσποινίδες μου;» – «Μόλις γυρίσαμε από τη λαιμητόμο. Θεούλη μου, πόσο
θλιμμένος ήταν ο δύστυχος ο δήμιος!». Μια τέτοια μετάθεση της συμπόνιας συχνά
μας κάνει να ξεχνούμε τη θλίψη των θυμάτων. Μετά την εισβολή στο Ιράκ,
ξεχάσαμε κιόλας στην τύχη του το Αφγανιστάν, την προηγούμενη χώρα που
ελευθερώσαμε από τους μισητούς δυνάστες της. Τα 28 εκατομμύρια των κατοίκων
του ακόμη περιμένουν να δουν τα οφέλη από την «αλλαγή καθεστώτος». Όπως
περιμένουν και τα 1,8 δισεκατομμύρια δολάρια που οι πλούσιες χώρες είχαν
υποσχεθεί πως θα έστελναν εκεί μέχρι τον περασμένο Δεκέμβριο για την
ανασυγκρότηση της χώρας. Όσο για τον άνεμο της αλλαγής, αυτός φυσάει μόνο στην
Καμπούλ, όπου εδρεύει ο κύριος όγκος της διεθνούς δύναμης ασφαλείας. Σε όλη
την υπόλοιπη χώρα εξακολουθούν να βασιλεύουν οι οπλαρχηγοί. Οι γυναίκες
εξακολουθούν να φορούν την μπούρκα και εξακολουθούν να ζουν όπως ζούσαν και
στο καθεστώς των Ταλιμπάν.

Οι Αμερικανοί…

… έριξαν 26.000 βόμβες στη χώρα για να τη σώσουν από τους δυνάστες της.
Καμιά τους δεν πέτυχε τον Οσάμα Μπιν Λάντεν. Και η «αλλαγή καθεστώτος» δεν
έφερε καμιά αλλαγή στη ζωή του λαού της. Με αυτή τη λογική, γιατί τάχα θα
πρέπει να περιμένουμε αλλαγή στο Ιράκ, όπου οι Αμερικανοί έριξαν πολύ
λιγότερες βόμβες;

Δύσκολη…

… υπόθεση η συμπόνια. Αφήστε που πολλές φορές οδηγεί σε παρεξηγήσεις.
Μολονότι είναι πράγματι συγκινητική, αυτή η ξαφνική σύμπνοια που επιδεικνύουν
οι Δυτικοί ηγέτες μπροστά στο μεγάλο χρέος της ανασυγκρότησης του Ιράκ φέρνει
στον νου εκείνη την παροιμία: «Να σε κάψω, Γιάννη, να σε αλείψω λάδι». Και μας
θυμίζει ορισμένους κακοήθεις ιστορικούς που κατά καιρούς έχουν υποστηρίξει πως
ο Ιούλιος Καίσαρ βάδισε κατά των Γαλατών για να χρηματοδοτήσει την προεκλογική
εκστρατεία του, πως ο στρατηγός Βελισάριος πολέμησε κατά των Γότθων επειδή
είχε συμφέροντα στη μαύρη αγορά σιτηρών, πως οι Βρετανοί πετσόκοψαν τους
Ζουλού επειδή ο επιχειρηματίας και πολιτικός Σέσιλ Ρόυντς συνεργαζόταν με τα
αδαμαντωρυχεία Ντε Μπέερς και πως η Ρωσία συνεχίζει τον πόλεμο στην Τσετσενία
επειδή, όπως λέει η Γιούλια Λατίνινα στους «Τάιμς της Μόσχας», οι ρωσικές
κρατικές τράπεζες κάνουν εκεί χρυσές δουλειές για την ανασυγκρότηση της χώρας.

Στην ελεημοσύνη…

… υπάρχει πάντα κάτι που διαφθείρει, έγραφε ο μεγάλος Ντοστογιέφσκι στους
«Δαιμονισμένους». Διαφθείρει το ίδιο εκείνον που την κάνει και εκείνον που την
παίρνει. Για το δεύτερο, το υποψιαζόμαστε, αλλά για το πρώτο, θα βάζαμε το
χέρι μας στη φωτιά. Γιατί αν θέλει κάποιος να φανεί ανθρωπιστής, δεν είναι
ανάγκη να τρέχει σε ξένες χώρες. Έχει ευκαιρίες να το κάνει και στη δική του
(δύο στους δέκα Ευρωπαίους είναι φτωχοί). «Η φιλανθρωπία αρχίζει στο σπίτι»,
έλεγε ο Λατίνος ποιητής Τερέντιος.