Δεν σας ξεχνάμε

Τα παιδιά έφυγαν, δεν γυρίζουν πίσω, ο πόνος μένει… Ο κόσμος του αθλητισμού,
ωστόσο, δεν ξεχνά τόσο εύκολα. Θυμάται. Και το δείχνει.

ΣΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ Πρωτάθλημα Άρσης Βαρών, που γίνεται στο Λουτράκι, οι
Ελληνίδες νικήτριες που «φυλακίστηκαν» στην καρδιά μας με τις συναρπαστικές
τους προσπάθειες αφιέρωσαν τα μετάλλια στα θύματα της μοιραίας σύγκρουσης. Η
Νατάσα Τσακίρη και η Χαρίκλεια Καστρίτση είχαν δώσει υπόσχεση, δεσμεύτηκαν να
τα «δώσουν όλα για διάκριση». Τα κατάφεραν. Και μετά, αφιέρωσαν τα μετάλλια
στη μνήμη των μαθητών. Κάτι ανάλογο έκανε και ο Κύπριος αθλητής Ναϊντέν
Ρούσεφ.

Αν η ανάμνηση είναι μια μορφή συνάντησης, κανείς δεν θέλει να λησμονήσει τα
χαμόγελα και τα βλέμματα των παιδιών…

Η ΟΜΑΔΑ χάντμπολ του Φίλιππου Βέροιας, στον δρόμο για την Αθήνα (ματς
με τον Άρη Νίκαιας), έκανε στάση στο σημείο του δυστυχήματος. Οι αθλητές
άφησαν λουλούδια, καθόσον τρία από τα παιδιά είχαν δελτίο στα τμήματα του
συλλόγου της Βέροιας.

ΣΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ Αγώνες (Αμύνταιο Φλώρινας), η εθνική ομάδα των ανδρών
στο χάντμπολ κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο. Η αφιέρωση, λογική – στη μνήμη όσων
χάθηκαν αργά το απόγευμα της περασμένης Κυριακής. Τόσο άδικα…

ΖΕ ΕΛΙΑΣ, με ένα συμβόλαιο χρυσάφι. Και με προσφορά που ταιριάζει στο
ρητό «άνθρακας ο θησαυρός». Αν (λέμε τώρα…) ο Ολυμπιακός πάρει τον τίτλο, το
πιο εύκολο πράγμα στο λογιστήριο είναι να υπολογίζει τα χρήματα του πριμ για
τον Βραζιλιάνο μέσο. Συνολικά έχει παίξει 137 λεπτά! Σε όλο το δεύτερο μισό
του πρωταθλήματος. Καταπληκτικό δεν είναι; Αλλαγή με τον ΟΦΗ και τον Πανιώνιο
και συμμετοχή ως βασικός κόντρα στον ΠΑΟΚ, σε παιχνίδι όπου (μην το ξεχνάμε)
έπρεπε να αποβληθεί. Ωραίες συμφωνίες έκαναν στον Ολυμπιακό. Συμβόλαιο ως το
2004, μια… πεντακοσάρα στον «Ζέλι», όλα καλά. Και ο Ζε Ελίας επικαλείται
πόνους στους προσαγωγούς ή τους κοιλιακούς. Άντε βρες, δηλαδή, την αλήθεια…
Μήπως πρόκειται για πόνους στην τσέπη; Ακόμη και έτσι, όμως, θεωρείται
ανεπίτρεπτο να γεμίζει τον λογαριασμό του με χρήματα και να απουσιάζει επί
μακρόν. Όλα έχουν την εξήγησή τους. Ακόμη και το γιατί δεν έπιασε στην Ίντερ ή
στην Μπολόνια.

ΞΕΣΗΚΩΣΕ ακόμη και τις νοικοκυρές στη Νάπολι. Κανείς δεν έχει βγάλει από
τη θύμησή του τον Ντιέγκο Μαραντόνα και τους τίτλους του ’87 και του ’90. Το
δημοτικό συμβούλιο της πόλης, θέλοντας να αποδείξει έμπρακτα την αγάπη των
κατοίκων στον ανυπέρβλητο «Ντιεγκίτο», αποφάσισε να ζητήσει από την ιταλική
κυβέρνηση την άδεια προκειμένου να μετονομαστεί το Στάδιο «Σαν Πάολο» (ανήκει
στον Δήμο) σε «Ντιέγκο Μαραντόνα». Και γιατί πρέπει να εξασφαλιστεί η άδεια
της κυβέρνησης; Η απάντηση βρίσκεται σε έναν νόμο που οι Ιταλοί ξέχασαν να
αλλάξουν. Από την εποχή του Μουσολίνι και δώθε, απαγορεύεται να δίνεται σε
δημόσια κτίρια το όνομα οποιουδήποτε ατόμου προτού συμπληρωθεί μία δεκαετία
από τον θάνατό του. Ευτυχώς ο Ντιέγκο «ζει και βασιλεύει»· είναι, όμως, η
ιταλική κυβέρνηση αρκετά ευέλικτη για να ικανοποιήσει ένα αίτημα παλλαϊκό;

ΩΡΑ που βρήκε και ο Γρηγόρης Γεωργάτος. Μετά τη θαυμάσια εμφάνισή του με
τον Ηρακλή, φρόντισε να «παγώσει» περισσότερο τους φίλους της ΑΕΚ μιλώντας σε
υπηρεσία που πρώτος ακροατής είναι ο… Σ. Κόκκαλης. Καθόλου δεν… χάλασαν
τον πρόεδρο του Ολυμπιακού όσα είπε ο εκ των κορυφαίων παικτών της ΑΕΚ. Έκανε
άνοιγμα για επιστροφή ο Γρηγόρης; Μπορεί. Το μέλλον θα δείξει. Λέγοντας όμως
«με τις υπάρχουσες συνθήκες δεν μένω», άνοιξε ένα μεγάλο θέμα στη Νέα
Φιλαδέλφεια. Προσοχή: δεν λέμε ότι πρέπει στην ομάδα του να μένει έξι μήνες
απλήρωτος, όπως υποστήριξε. Ούτε δικαιολογούμε την απαράδεκτη συμπεριφορά
μικρής (ευτυχώς) μερίδας του κόσμου που δεν αποδέχεται τέτοιον παίκτη-κλάση.
Είναι, ωστόσο, προφανές ότι δίχως την ΑΕΚ και κυρίως τον Ντούσαν Μπάγιεβιτς ο
Γεωργάτος τώρα θα ήταν εκεί όπου τον θυμόμαστε πριν από μήνες. Στον πάγκο της
Ίντερ, μακριά από τις δάφνες και την αναγνώριση όλων για την επάνοδό του σε
ζηλευτά επίπεδα.