Κλάμπινγκ: Μια μουσική, πολλές φυλές

Ήταν στην Πλατεία Μαβίλη, στο ξεκίνημα της δεκαετίας του ’90, το Faz, το κλαμπ
απ’ όπου ξεκίνησαν όλα. Αν από εκεί πιάσεις το νήμα θα βγεις σήμερα στα κλαμπ
και στις θεαματικές επιδόσεις των Ελλήνων ντιτζέι, στις δισκογραφικές
εταιρείες, στα δισκοπωλεία, στα φεστιβάλ, στα βιβλιοπωλεία, στο Ίντερνετ, στα
καταστήματα ρούχων, στα κομμωτήρια, στα στούντιο, σε μια ολόκληρη κουλτούρα,
που, εκτός των άλλων, χορεύεται κιόλας. Εξ ου και το όνομα: dance.

Κάτω από αυτή την ομπρέλα – dance, είπαμε – ζουν ειρηνικά και με κάποιες ίσως
κόντρες διαφορετικές σκηνές, μουσικές και στυλ, που στα μάτια των αδαών ή των
ροκ οπαδών που επιμένουν «ροκ ή τίποτε» φαίνονται σαν ένα είδος μουσικής, ενώ
στους εξασκημένους ακροατές της ηλεκτρονικής μουσικής πολλές και διάφορες.
Όπως λέει Έλληνας ντιτζέι, πώς να μπερδέψεις τα «πριόνια» και τις
«μακαρονάδες»; Το θέμα έχει και την κοινωνική πλευρά του (όλα τα θέματα
έχουν), τα «σαλόνια» και τις «αλάνες», το «τέκνο» και το «λάουντζ» του.

Ένα, φερ’ ειπείν, τράιμπαλ κομμάτι απέχει χιλιόμετρα από την τελευταία τρανς
(μη σας τρομάξω) παραγωγή. Όσο απέχει και το σικάτο κοινό των Magna, του Venue
και του Danza από τους πιτσιρικάδες με τα χέρια σηκωμένα στον αέρα που
χορεύουν με ποδοσφαιρικό φανατισμό στα πάρτι του Ark No6 και του U-matic και
ρωτάνε «ζει το Άλσος»; Ζει και βασιλεύει. Γιατί το έτερο σημείο, απ’ όπου
ξεκίνησαν όλα, επέστρεψε επίσης.

Και ενώ οι διαφορές είναι τέτοιες (επί μουσικού και όχι μόνο) που
νομίζεις πως οι σκηνές και οι οπαδοί τους δεν θα μπορούσαν με τίποτε να κάνουν
διάλογο, στα πλατό γίνεται το «θαύμα», οι μείξεις και οι επαφές, το Just Dance
της Αναβύσσου, ακόμη και το Athens Dance Festival, που ένωσε τις διαφορετικές
δυνάμεις στα κοσμοϊστορικά πάρτι του καλοκαιριού, όπου οι τρεις κεντρικές
σκηνές – όπως τις ορίζουν τα κλαμπ και οι φιλοσοφίες τους – Venue, Plus Soda
και U-matic, έστησαν κοινό φεστιβάλ. Ο Τιέστο συναντήθηκε με τον Τοντ Τέρι. Ο
Ντίγκγουϊντ με τον Χοσέ Παντίγια. Αν ήταν άλλες εποχές θα είχαν αρχίσει οι εχθροπραξίες.

Σαν «κόντρα» ροκ και ντίσκο!

Χορός μέχρι το πρωί, ο καθένας στη μουσική του. Το Just Dance φεστιβάλ της Αναβύσσου, έφερε τα διαφορετικά στυλ της χορευτικής μουσικής κοντά -και εν Ελλάδι. Και ετοιμάζεται να επαναλάβει την επιτυχία του

Ήταν κάποτε το ροκ και η ντίσκο. Τα δερμάτινα μπουφάν και τα στενά παντελόνια
απέναντι στις καμπάνες και τις χρυσές αλυσίδες στα ντεκολτέ. Το ροκ σαν
κοινωνικό κίνημα που με συνείδηση και επαναστατικό λόγο διεκδικούσε
δικαιοσύνη, ειρήνη και τη δική του αυτοκαταστροφή. Η ντίσκο που με την
επικούρεια φιλοσοφία της έστηνε τις πιο έξαλλες γιορτές, ξυπνώντας ένστικτα,
τον χορό και την ηδονή σε ένα κοινό που είχε δοκιμάσει τα πρώτα σοβαρά
αδιέξοδά του. Η αυτοκαταστροφή ήταν και για εκείνη στην επόμενη γωνία. Ήταν
μέρα ή νύχτα, ανάλογα σε ποια πλευρά του «πλανήτη» βρισκόσουν εσύ. Αν το
χάουζ, όμως, είναι η εξέλιξη της ντίσκο και η τέκνο (ή τρανς) η εξέλιξη του
ροκ, πώς στο κλαμπ περνάνε όλοι θαυμάσια; Επειδή οι νέοι ροκ σταρ είναι οι
ντιτζέι (όπως για Woodstock της νέας γενιάς δεν έπεισαν οι προσπάθειες της
αναβίωσης του ροκ α λα Φάρμα, αλλά… η αντιστοιχία βρέθηκε μόνο στο τεράστιο
πάρτι του Fatboy Slim στην παραλία του Μπράιτον, όπου μόνος εκείνος από τα
πικάπ του οδηγούσε τα πλήθη σε έκσταση). Επειδή τα τείχη της μουσικής έπεσαν
το ίδιο θεαματικά με εκείνο του Βερολίνου.

Μήπως είστε… χάουζ;

Πάνω από μια δεκαετία μετράει η «ντανς» στην Ελλάδα. Και ήδη μετράει στις πιο δραστήριες παγκοσμίως (όπως έγραψε και η Wall Street Journal)

Λίγες μόλις νύχτες πριν και άρτι αφιχθείς από το Μαϊάμι και τη μεγαλύτερη
συνάντηση των παραγόντων της ντανς σκηνής εκεί, ο Βασίλης Τσιλιχρήστος
παρουσίαζε από τα πλατό του Venue στο Μαρούσι τις νέες τάσεις έτσι όπως
διαμορφώνουν το μουσικό τοπίο αυτή τη στιγμή. Έναν πιο σκληρό, επίμονο χάουζ
ήχο και r’n’b σε αφθονία. Ο κόσμος λικνίζεται στο «Gimme The Light» του Σον
Πολ και δείχνει να εκτιμά την επιλογή του «Chili» στην κλαμπ εκδοχή των
Housemartins. Μετράει το ίδιο όμως και το στυλ, το να δείχνουν ωραίοι, όπως
αισθάνονται. Η πολυτελής έκδοση του κλάμπινγκ ξεκινάει από την πόρτα και
συνεχίζεται στα κοκτέιλ και στις φράουλες. Η μουσική ωστόσο είναι αυτή που
έχει τη δύναμη να ανατρέψει τα πάντα για όλους τους πιστούς της κονσόλας.

Οι φανατικοί του ντάουν τάουν πιστεύουν στη δύναμη της πόλης, στον ήχο που
μπορεί υπόγεια να αντιδράσει, που με μια νοητή γραμμή ενώνει την Αθήνα με τα
κλαμπ του Σόχο, του Σίδνεϊ και του Μπουένος Άιρες. Την ίδια ώρα που ο Christo
Ζ συγκεντρώνει τον θαυμασμό και των πιο προχωρημένων από τα πικάπ της
αλλοδαπής, που ο dj Taco κάνει τους ξένους να σωπάσουν για να ακούσουν και ο
Λιτλς Λούι Βέγγα επιστρέφει στα μέρη μας γιατί του αρέσει να παίζει εδώ, κλαμπ
όπως το Plus Soda και το Bossa Nostra Noir συγκεντρώνουν κόσμο γύρω από μια
σκηνή που επίσης ανακατεύει μουσικές και στυλ. Πρώτα το πρώτο, μετά το
δεύτερο.

Οι σκηνές της ντανς μπορεί να μοιράζουν τις δυνάμεις τους τη νύχτα του πάρτι,
αλλά συναντώνται στη φιλοσοφία της μουσικής τους. Να είναι ανοιχτή στις
επιρροές, να ανακατεύουν τις εμπνεύσεις τους, να φτιάχνουν μουσική και να
προτείνουν το ύφος της συνδυάζοντας παλιά και καινούργια, ντίσκο και ροκ. Οι
εχθροπραξίες στη μουσική είναι κεφάλαιο της ιστορίας.

Dj Aris

«Χωρίστηκαν σε τόσα κομμάτια!»

«Το καλύτερο θα ήταν οι φυλές να ήταν… μία. Αυτή της ντανς», λέει ο dj Aris, από εκείνους που είχαν εικόνα της ντανς στην Ελλάδα απ’ την αρχή

«Αν κάπου έπρεπε να βάλουμε την αφετηρία της ντανς σκηνής στην Ελλάδα, θα ήταν
στην περίοδο 1990 με 1993, με τα αυθεντικά πάρτι της εποχής εκείνης και την
τρομακτική ενέργεια και θέληση του κόσμου για συμμετοχή». Και είναι πολλοί
εκείνοι που θα συμφωνούσαν με τον ντιτζέι Άρη, ο οποίος έχει εικόνα αλλά και
τη δική του προσφορά σε αυτό που είναι και έχει εξελιχθεί η χορευτική μουσική
στα μέρη μας. Το μέλλον, λέει ο dj Aris, δείχνει πάλι πιο underground και
γεμάτο από music lovers είτε το θέλει η μόδα είτε όχι.

Υπάρχουν στ’ αλήθεια «φυλές»;

«Βεβαίως και υπάρχουν, εφόσον η dance μουσική πλέον έχει χωριστεί σε τόσα
πολλά κομμάτια. Κανονικά, κατά τη γνώμη μου, η φυλή έπρεπε να είναι μία, η
φυλή της dance, καθώς η μουσική είναι μία είτε είναι techno είναι είτε
afro-house είτε r’n’b ή ακόμα και downtempo».

Τι είναι αυτό που χαρακτηρίζει την ελληνική ντανς σκηνή σήμερα;

«Θα έλεγα ότι τη χαρακτηρίζει μια υπεραπλούστευση και μια απάθεια, καθώς δεν
βλέπουμε πια την πλειονότητα του κόσμου να προσπαθεί να ανακαλύψει το καλό και
underground party όπως γινόταν τα πιο παλιά χρόνια, αλλά αρκείται σε ό,τι τού
προσφέρει ο οποιοσδήποτε έχει αυτοανακηρυχθεί club owner ή promoter ή
οτιδήποτε παρεμφερές».

Ποιες οι τάσεις που διαμορφώθηκαν αυτό τον χειμώνα;

«Οι τάσεις της dance στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, κατά τη γνώμη μου,
παραμένουν οι ίδιες εκτός από τη μεγάλη στροφή που παρατηρήθηκε ξαφνικά για
την r’n’b μουσική και η οποία πιστεύω ότι θα γνωρίσει μεγάλες δόξες το
καλοκαίρι που έρχεται. Να πούμε ότι μεγάλο μερίδιο σε αυτή την ξαφνική
“ανακάλυψη” του κόσμου έχει η “Magna productions” που αποδεικνύει για άλλη μια
φορά ότι σωστά κατέχει τον τίτλο “trend setter”!».