γιατί… «θα γυρίσει ο τροχός, να χορτάσει κι ο φτωχός»;

Γύρω στο 1250 χτύπησε την Ευρώπη ξηρασία. Από την αναβροχιά η γη ξεράθηκε, τα
σπαρτά κάηκαν και η πλειονότητα του πληθυσμού βρισκόταν στα όρια του θανάτου
από την πείνα. Δεν άργησαν λίγο αργότερα να έρθουν οι πρώτες επιδημίες
πανούκλας και τύφου, που αφάνισαν όσους δεν είχαν πεθάνει από την πείνα. Την
εποχή εκείνη λοιπόν, οι μύλοι που άλεθαν το σιτάρι γύριζαν με τροχούς από
πέτρες. Καθώς όμως είχαν ξεραθεί τα ποτάμια, είχαν σταματήσει να γυρίζουν και
οι τροχοί. Οι μόνοι που δεν αντιμετώπιζαν πρόβλημα ήταν οι άρχοντες που είχαν
γεμάτες αποθήκες και μπορούσαν να οργανώνουν τρικούβερτα γλέντια χωρίς να
ενδιαφέρονται για τον κόσμο που πέθαινε από την πείνα, αναφέρει ο
συγγραφέας-δημοσιογράφος Τάκης Νατσούλης στο βιβλίο του «Λέξεις και Φράσεις
Παροιμιώδεις» (Εκδόσεις Σμυρνιωτάκη). Κάθε φορά λοιπόν που οι φτωχοί έβλεπαν
τους άρχοντες να διασκεδάζουν, έλεγαν μεταξύ τους: «Θα γυρίσει και για μας ο
τροχός», δηλαδή θα βρέξει και θα ξανακινηθούν οι μυλόπετρες, οπότε θα υπάρχει
φαγητό για όλους.