ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αφού κάθε μέρα έτσι είναι η Αθήνα!

«Χαμός», άκουγα στο ραδιόφωνο τους υπευθύνους της Ελληνικής Αστυνομίας να
προβλέπουν ότι θα γίνει στην Αθήνα αυτή την εβδομάδα με τις αφίξεις και τις
μετακινήσεις των Ευρωπαίων ηγετών για τη Διάσκεψη Κορυφής – και ζητούσαν
κατανόηση από τους κατοικούντες, οδηγούντες και… δυστυχούντες (γι’ αυτούς
ακριβώς τους λόγους!) σ’ αυτή την πόλη. Και η αυθόρμητη σκέψη μου ήταν: Καλά,
και ποιο είναι το νέο; Αφού κάθε μέρα έτσι είναι η Αθήνα!

Παρακολουθώ τις τελευταίες εβδομάδες να πεζοδρομούνται στενάκια γύρω από την
Ερμού και δεν χαίρομαι ούτε ελπίζω σε κάτι καλύτερο, όπως άλλοτε σε ανάλογες
περιπτώσεις. Ξέρω ότι οι πεζόδρομοι αυτοί μόνο κατ’ όνομα θα είναι αφιερωμένοι
στους πολύπαθους πεζούς και θα αποτελέσουν και αυτοί το «ιδιωτικό πάρκινγκ»
κάθε είδους οχημάτων και ο «ιδιωτικός δρόμος» για φορτηγά και φορτηγάκια που
θα πηγαινοέρχονται ανενόχλητα.

Ούτε με εξέπληξε η 79η θέση την οποία κατέλαβε πρόσφατα η Αθηνούλα μας στην
κατάταξη των πόλεων με κριτήριο την ποιότητα ζωής, όπως την αξιολόγησε διεθνής
επιστημονική έρευνα. «Πρωταθλήτρια» στον σχετικό «διαγωνισμό» ανακηρύχθηκε η
Ζυρίχη. Και θυμήθηκα, όταν περπατούσα στους τεράστιους πεζόδρομους της
ελβετικής αυτής πόλης στις πρώτες ημέρες αυτού του χρόνου, ενώ το τραμ
διέσχιζε ήσυχα τους δρόμους.

Και δεν ήταν μόνο η καθαριότητα, η απλοχωριά και η ομορφιά των δρόμων και των
πεζόδρομων της πόλης, που με εντυπωσίαζε και με ηρεμούσε. «Κάτι δεν πήγαινε
καλά» για έναν άνθρωπο που έχει συνηθίσει τα ερεθίσματα της Αθήνας. Ήταν η
απουσία ηχορύπανσης. Ούτε μικροπωλητές που να σε ξεκουφαίνουν για να σου
πουλήσουν σι-ντι «μαΐμού», ούτε μηχανάκια που να σε «κυνηγάνε» θορυβωδώς πάνω
στα πεζοδρόμια, ούτε καβγάδες και κορναρίσματα μεταξύ των οδηγών…

Αντιδρώ στον πεσιμισμό μου και ψάχνω να βρω κάτι που να με παρηγορεί («ας μην
ξεχνάμε τον πόλεμο που ακόμα μαίνεται», λέω στον εαυτό μου). Το μόνο που
προχείρως βρίσκω, κοιτάζοντας τη λίστα τών ανά τον κόσμο μητροπόλεων, είναι
ότι κατατάσσομαι, ως κάτοικος της Αθήνας, σε καλύτερη ποιότητα ζωής από τον
κάτοικο της Βαγδάτης, την οποία η ίδια έρευνα είχε τοποθετήσει (προ του
πολέμου, βεβαίως) δύο θέσεις πριν από το τέλος!