«Αποδυναμωμένος ή νεκρός ο Σαντάμ»

Τη δική του ερμηνεία για το τι συμβαίνει αυτές τις – άγριες – μέρες στη
Βαγδάτη έδωσε ο σημαντικότερος αντικαθεστωστικός, καθηγητής Πολιτικών
Επιστημών του Πανεπιστημίου της Βαγδάτηςκαι πολύ γνωστός στη Δύση, Γουάντμι
Νάντμι.

Τρόμος. Όταν θεωρήσουν κάποιον ύποπτο οι Αμερικανοί, τον υποβάλουν στον πιο άγριο και εξευτελιστικό σωματικό έλεγχο.

Με την Άνχελες Εσπινόζα βρεθήκαμε για πάνω από μια ώρα στο σπίτι του λίγο πριν
δώσει συνέντευξη στους «New York Times».

Στέλεχος του Μπάαθ ώς το 1961, φυλακισμένος και βασανισμένος από το καθεστώς
του ’63 (πολύ πριν ανέβει στην εξουσία ο Σαντάμ Χουσεΐν), δεν έπαψε ποτέ, αν
και αντικαθεστωτικός, να είναι σφοδρός επικριτής των Αμερικανών ενώ σήμερα
πλέον αρνείται να έρθει στο ξενοδοχείο μας που το αποκαλεί «γιάφκα των
μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ και του αμερικανικού Πενταγώνου».

«Τα κορυφαία στελέχη του Μπάαθ», μας λέει, «ήταν πάντα οπορτουνιστές. Νομίζω
λοιπόν ότι δύο πράγματα έχουν συμβεί, που εξηγούν την κατάρρευση του
καθεστώτος και τον περιορισμό της άμυνας της Βαγδάτης σε δυο – τρεις μέρες,
όταν πόλεις όπως η Βασόρα και το Ουμ Κασρ αγωνίστηκαν με τον απλό στρατό για
πάνω από 13 μέρες».

«Η μια πιθανότητα είναι στους σκληρούς βομβαρδισμούς στο Μανσούρ, εκεί πίσω
από το εστιατόριο “Αλ Σάαχ”, να σκοτώθηκαν ο Σαντάμ Χουσεΐν και οι επιτελείς
του, οπότε δικαιολογείται και αυτή η διάλυση, αφού αποκόπηκε ο ομφάλιος
λώρος».

«Μυστική συμφωνία»

«Η δεύτερη πιθανότητα», συνεχίζει, «είναι κάποιος ή κάποιοι από το επιτελείο
του Σαντάμ Χουσεΐν να έκαναν μυστική συμφωνία με τους Αμερικανούς, οπότε
απέκοψαν τον δικτάτορα από τους φενταγίν και την προεδρική φρουρά. Αν ο Σαντάμ
Χουσεΐν – που, παρά τις διαφωνίες μου, ποτέ δεν έπαψα να πιστεύω ότι ήταν ένας
χαρισματικός ηγέτης στον αραβικό κόσμο – διασώθηκε με λίγους επιτελείς του,
σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή που δίνω, βρίσκεται απομονωμένος και αδύναμος
ουσιαστικά να προβάλει μεγάλη αντίσταση ή να σχεδιάσει μια αντεπίθεση».

«Όσο για το πλιάτσικο που συνεχίζεται, είναι φανερό ότι πρόκειται για σχέδιο
της CIA και θα σας πω γιατί. Στο υπουργείο Πετρελαίων έβαλαν απ’ έξω τανκς και
στρατό. Και κανείς δεν τόλμησε να μπει και να κλέψει. Γιατί δεν το έκαναν και
στα άλλα υπουργεία; Γιατί δεν έριξαν οι Αμερικανοί ούτε έναν πυροβολισμό για
εκφοβισμό;».

«Φυσικά, για το ότι δεν υπήρξε αντίδραση στο πλιάτσικο ευθύνονται και τα ίδια
τα στελέχη του Μπάαθ. Αφού είδαν ότι κατέρρευσαν τα πάντα, ακόμα και η
αστυνομία, θα έπρεπε να καταλάβουν ότι τουλάχιστον για την τιμή των όπλων
έπρεπε να ρίξουν για εκφοβισμό τουφεκιές στον αέρα, αλλά δεν το έκαναν. Τους
ενδιέφερε πάντα να διατηρούν την εξουσία, να έχουν οφίτσια και οικονομικά
οφέλη, με αποτέλεσμα όταν ο εχθρός μπήκε στην πόλη να μην μπορούν πλέον να
αντιδράσουν».

«Όλα πλέον τα θεωρώ καλά οργανωμένα από τη CIA, κυρίως για το ότι το πλιάτσικο
έγινε και σε νοσοκομεία, με αποτέλεσμα να αισθανθώ κι εγώ ανασφάλεια και να
αναγκαστώ να πάρω περίστροφο».

«Με την εικόνα αυτή οι Αμερικανοί πέτυχαν να παρουσιάσουν το Ιράκ ότι
σπαράσσεται από διαμάχες για να εμφανιστούν σαν σωτήρες και να δικαιολογήσουν
τις αυξημένες στρατιωτικές δυνάμεις τους».

«Το ίδιο έκαναν», καταλήγει ο καθηγητής, «οι Αμερικανοί και στη Μοσούλη και
στο Κιρκούκ, όπου χρησιμοποίησαν τους Κούρδους σε τέτοιο βαθμό που ακόμα και η
Τουρκία αντέδρασε, απλούστατα γιατί δεν θέλει αυτόνομο κουρδικό κράτος στο
μαλακό υπογάστριό της»…

Οι Ιρακινοί περπατούν με τα χέρια ψηλά…

Ισοπεδωμένη πόλη η Βαγδάτη. Εκατοντάδες κτίρια ρημαγμένα από τους
βομβαρδισμούς. Φωτιές παντού, κλοπές, πλιάτσικο…

Πυροβολισμοί ακούγονταν κάθε λίγο και λιγάκι, ενώ έβλεπες να περνούν Ιρακινοί
κρατώντας λευκά μαντίλια μην τους εκλάβουν για στόχο οι Αμερικανοί στρατιώτες.
Ήταν τόσος ο φόβος, που είδαμε ανθρώπους να περνάνε τον δρόμο με τα χέρια ψηλά
χωρίς να τους το έχει ζητήσει κανένας. Στην περιοχή Μανσούρ, η κατάσταση είχε
χειροτερεύσει το Σάββατο σε σχέση με την Παρασκευή. Οι μάχες συνεχίζονταν, ο
κόσμος κυκλοφορούσε με όπλα στα χέρια και υπήρχαν ομάδες φενταγίν. Σταματήσαμε
σε ένα καφενεδάκι, λίγο μακρύτερα από το βομβαρδισμένο εστιατόριο «Αλ Σάαχ»
στην περιοχή του Μανσούρ. Μας έφεραν πίτες και ομελέτες με αυγά. Και ξαφνικά
μαζεύτηκαν γύρω μας πάνω από 30 άνδρες όλων των ηλικιών.

«Μπήκαν και στο σπίτι μου χθες το βράδυ. Ήταν μια ομάδα 12 ατόμων. Αναγκάστηκα
να τραβήξω όπλο για να τους εκφοβίσω. Δεν γινόταν διαφορετικά. Οι κλέφτες ήταν
από την περιοχή μας… Προσπάθησα να αναγνωρίσω κάποιους, αλλά τι νόημα θα
είχε… Πού να τους πάω; Σε ποια δημόσια αρχή;», μας είπε ο Αμπάς Ανί.