Φρίκη με ομαδικούς τάφους

Η μεγαλύτερη συμφορά αυτού του πολέμου αποκαλύφθηκε αυτό το Σαββατοκύριακο.
Πολλοί, σε ορισμένες περιπτώσεις ομαδικοί, τάφοι ανοίχτηκαν στα… προαύλια
νοσοκομείων της Βαγδάτης για να ταφούν αμέτρητοι – εδώ και πολλές μέρες άταφοι
– άμαχοι!

Δυο λόγια προσευχής και μετά ταφή με το κεφάλι προς τη Μέκκα. Τούτο μόνο προλαβαίνουν να κάνουν οι Ιρακινοί εθελοντές για τους νεκρούς συμπολίτες τους…

Η συμφορά για τον ιρακινό λαό είναι ακόμα μεγαλύτερη απ’ ό,τι αρχικώς φαινόταν
και είναι διπλή. Πρώτον, γιατί υπάρχουν ελάχιστες πληροφορίες για τους
χιλιάδες νεκρούς στρατιώτες αυτού του πολέμου. Και δεύτερον, γιατί για τους
άμαχους νεκρούς ουδείς μπορεί να πληροφορήσει τους οικείους τους σε ποιο
πρόχειρο τάφο, λίγα μέτρα από τα δωμάτια των ασθενών και των τραυματιών των
νοσοκομείων, βρίσκεται ο δικός τους αδικοχαμένος.

Το έγκλημα για το οποίο ώρα με την ώρα αποκαλύπτονται όλο και περισσότερα
στοιχεία αφορά πλέον αναρίθμητους άμαχους, άνδρες, γυναίκες, γέρους, παιδιά
που έχασαν τη ζωή τους, που έμειναν άταφοι μέρες μέχρι που άρχισαν – όπως
συνέβη βορείως της Βαγδάτης – να τους τρώνε τα σκυλιά…

Οι συγγενείς τους δεν μπορούσαν να τους βρουν ή να τους μεταφέρουν λόγω των
διαφόρων απαγορεύσεων που είχαν επιβάλει οι Αμερικανοί στρατιώτες και δεν
επέτρεπαν την ελεύθερη κυκλοφορία.

Έτσι σε πολλές περιπτώσεις οι νεκροί φορτώθηκαν σε μεγάλα ψυγεία, αυτά που
μεταφέρουν κρέατα, ώσπου να κοπάσουν οι βομβαρδισμοί για να ταφούν έστω στο
χώμα των προαυλίων νοσοκομείων, λίγα μέτρα από εκεί που υποτίθεται ότι θα
έπρεπε να τηρούνται όλοι οι κανόνες υγιεινής για την περίθαλψη ασθενών και
τραυματιών.

Οδοιπορικό

Οι φρικιαστικές αυτές εικόνες καταγράφηκαν από «ΤΑ ΝΕΑ» μέσα σε ένα οδοιπορικό
15 ωρών αυτό το Σαββατοκύριακο σε μια πόλη, η οποία συνεχίζει να φλέγεται, να
καταληστεύεται (πάντα παρουσία Αμερικανών στρατιωτών) και να γεμίζει ώρα με
την ώρα με περισσότερα αμερικανικά στρατεύματα κατοχής. Στρατεύματα που χθες
ειδικά επιδόθηκαν σε εκφοβιστικές υπερπτήσεις με ελικόπτερα πάνω από το κέντρο
της πόλης. Ένα οδοιπορικό σε μία πόλη που γίνεται όλο και ακριβότερη για τους
κατοίκους της, αφού όλες οι τιμές ήδη διπλασιάστηκαν, στην οποία δεν μπορεί να
τελέσει κανείς ούτε τις θρησκευτικές του τελετές – χθες μάλιστα που ήταν των
Βαΐων για τους χιλιάδες καθολικούς στο Ιράκ, αυτό καταγράφηκε καθαρότατα.

Ψάχνει για τον στρατιώτη αδελφό της. Κανείς όμως δεν φαίνεται να είναι σε θέση να της δώσει πληροφορίες

Η «συμβουλή» που έδωσαν οι ιερείς – ανάλογη με αυτήν που θα δώσει την ερχόμενη
Κυριακή και ο παπα-Γιάννης της Ορθόδοξης Εκκλησίας – ήταν: «Φέτος ας μη
γιορτάσουμε το Πάσχα. Τη Μεγάλη Παρασκευή να μη γίνουν οι συνηθισμένες πομπές
αυτοκινήτων που περνάνε από όλους τους ναούς. Το Μεγάλο Σάββατο η Ανάσταση να
γιορταστεί πριν από τις 7 το απόγευμα και να μη ριχτούν καθόλου βεγγαλικά,
γιατί η κατάσταση συνεχίζει να είναι έκρυθμη».

Αλλά για ποια Ανάσταση θα κάνουν λόγο οι ιερείς στο Ιράκ; Τι να πουν οι
ιμάμηδες στα τζαμιά την ερχόμενη Παρασκευή; Ποιος θα μπορέσει με λόγια να
παρηγορήσει έναν λαό που δεν έχει πια πού να θάψει τους νεκρούς του;

Στον μικρό κήπο του παιδιατρικού Νοσοκομείου Σαντάμ, λίγα μόλις μέτρα από την
κεντρική εσωτερική είσοδο, μέτρησα πάνω από 150 τάφους που «γέμιζαν»,
«άδειαζαν» και ξαναγέμιζαν μέσα στο Σαββατοκύριακο σε συνθήκες απερίγραπτης
δυσοσμίας και απελπισίας, παρά τη φιλότιμη προσπάθεια πολλών εθελοντών
Ιρακινών.

Κατάρες

Οι εθελοντές κατέβαζαν έναν έναν του νεκρούς, τους έβαζαν πάνω σε φορεία,
έκαναν μια απόσταση περίπου 3-4 μέτρων και σταματούσαν. Αρκετοί φορούσαν
πρόχειρες μάσκες. Έπιαναν τον νεκρό και τον έβαζαν στο χώμα. Ένας βουτηγμένος
στο παγωμένο αίμα έπεσε στραβά. Προσπάθησαν πολύ έως ότου τον βάλουν στη σωστή
θέση να κοιτάει το κεφάλι του προς τη Μέκκα. Και μετά άκουγες συνθήματα και
κατάρες κατά των Αμερικανών και για ρεφρέν: Ο Θεός είναι μεγάλος…

Έριχναν χώμα από πάνω, έριχναν νερό και φύτευαν πρόχειρα ένα κλαρί. Είδα και
φωτογράφισα πολλές τέτοιες σκηνές. Δεν ήξερα εκείνη την ώρα πού έβρισκα το
κουράγιο. Η Άνχελες Εσπινόσα δάκρυσε. Δεν μπορούσε να φωτογραφίσει. Παρακάλεσε
να το κάνω εγώ για αυτήν…

«Στο Σαμπάλ Μπολ τα σκυλιά κατασπαράζουντα πτώματα»

Μια μάνα που έκλαιγε να την αφήσουν να περάσει μέσα ήθελε να πάρει τον
γιο της. Έμαθε ότι τον είχαν θάψει εκεί πριν από δύο ημέρες. Ευτυχώς, έμαθε
πού ακριβώς. Και παρακάλεσε τους νεκροθάφτες να τον ξεθάψουν…

Όταν έβγαλαν από το χώμα τη σορό του θαμμένου νεκρού, η μυρωδιά ήταν τρομερή.
Η μάνα αγέρωχη κοιτούσε. Τύλιξε τον νεκρό σε ένα λευκό ύφασμα και με τη
βοήθεια δύο Ιρακινών φόρτωσε τη σορό του σε ένα λευκό αυτοκίνητο.

Η σκηνή αυτή επαναλήφθηκε πολλές φορές μπροστά στα μάτια μας, από συγγενείς
που μάθαιναν πού είχε ταφεί ο δικός τους άνθρωπος.

Ορισμένες φορές γίνονταν λάθη στην εκταφή και προσπαθούσαν δύο και τρεις
φορές. Οι τραγικοί εθελοντές, χωρίς να δείχνουν ότι κουράζονται, άνοιγαν τον
τάφο, οι συγγενείς προσπαθούσαν να καταλάβουν αν ο νεκρός ήταν ο δικός τους
και αν δεν ήταν ξανάκλειναν τον τάφο και άνοιγαν άλλον.

Δεν ξέρω πού μπορεί να είναι η κόλαση, αλλά εκεί, στο προαύλιο του νοσοκομείου
Σαντάμ, σίγουρα ούτε ο διάβολος θα είχε ποτέ σκεφτεί να παίξει τόσο πολύ με το
δράμα των ανθρώπων του Ιράκ.

Λίγο αργότερα, και ενώ όλοι με φτυάρια δούλευαν ακατάπαυστα, ανοίγοντας
τάφους, καμιά δεκαριά οπλισμένοι κατευθύνθηκαν στη βόρεια πλευρά του
νοσοκομείου. Έμαθαν ότι έφτασαν και εκεί Αμερικανοί στρατιώτες. Και ήθελαν να
πολεμήσουν.

Ακούσαμε πολλούς πυροβολισμούς… Σκεφτήκαμε ότι δεν είχε νόημα να μείνουμε
άλλο. Άλλωστε, πόσο να αντέξει κανείς αυτές τις σκηνές της ντροπής….

«Υπάρχουν και χειρότερα», μας είπε ο Αχμέτ Μοόσεν. «Είκοσι χιλιόμετρα βορείως
της Βαγδάτης, στο Σαμπάλ Μπολ, δεν προλαβαίνουν να θάβουν τους νεκρούς και
τους τρώνε τα σκυλιά. Έπειτα, και η μεταφορά τραυματιών είναι πολύ επικίνδυνη.
Οι Αμερικανοί έχουν χτυπήσει πολλά νοσοκομειακά αυτοκίνητα. Δείτε αυτό που
έχει γίνει σουρωτήρι… ».