«Θέλουν να μας εξευτελίσουν»

Τρόμος και μεγάλη αβεβαιότητα για το μέλλον είναι πλέον τα συναισθήματα που
επικρατούν στην τραγική Μεσοποταμία, ακόμα και σε ανθρώπους που αισθάνονται
ανακούφιση για «την εξαφάνιση του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν». Ακόμα και τα
περισσότερα τζαμιά δεν λειτούργησαν χθες, τέτοια ήταν η πίκρα και η
απογοήτευση του κόσμου.

Εισβάλλουν στα σπίτια ανενόχλητοι. Οι Αμερικανοί ράμπο όταν δεν σκορπούν τον τρόμο, απλώς κάνουν βόλτες…

Οι Αμερικανοί ράμπο κάνουν περίπατο παντού, ορισμένοι έχοντας βάλει στο πέτο
πλαστικά λουλούδια που μοιάζουν με αληθινά… Και τα τανκς περιδιαβαίνουν την
πόλη Μανσούρ, συνεχίζοντας να καταστρέφουν στο πέρασμά τους ωραίους δρόμους,
παρτέρια και σιντριβάνια.

Σε τρεις περιοχές της Βαγδάτης, αυτές που πρόλαβα χθες το πρωί να περπατήσω,
στην Αδαμία, την Τζαντρία και τη Μανσούρ, ο πόλεμος συνεχίζεται. Παρά το ότι
φαινομενικά τα πάντα δείχνουν ότι έχουν τελειώσει, Ιρακινοί στελέχη και μέλη
του κόμματος Μπάαθ με καλάσνικοφ και αντιαρματικά επιχειρούν να αντιμετωπίσουν
τους Αμερικανούς στρατιώτες σε άνισες μάχες.

Στο νοσοκομείο Γιρμούκ μετέφεραν χθες το πρωί πολλούς τραυματίες και νεκρούς
Ιρακινούς, ενώ όσο περνούν οι ώρες και ο κόσμος βγαίνει από τα σπίτια του και
περπατάει τόσο ανακαλύπτει κι άλλους νεκρούς, πολλές φορές καταπλακωμένους σε
ερείπια σπιτιών από τους βομβαρδισμούς. Αυτό που συνεχίστηκε και χθες ήταν το
πλιάτσικο από ορισμένους ανεξέλεγκτους Ιρακινούς. Είδα και χθες να μπαίνουν
στο Πανεπιστήμιο της Βαγδάτης, σε υπουργεία, σπίτια κυβερνητικών στελεχών και
ξενοδοχεία και να αρπάζουν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους. Οι περισσότεροι πολίτες
στα παράθυρα και τα μπαλκόνια, ακόμα και στους δρόμους, παρακολουθούσαν με
τρόμο όσα εξελίσσονταν μπροστά στα μάτια τους, χωρίς να τολμούν να παρέμβουν.

Το ακτινολογικό μηχάνημα! Όσα πρόλαβα και είδα στο τραγικό νοσοκομείο
«Αλ Αλουίγια» είναι ενδεικτικά του χάους που επικρατεί στη Βαγδάτη. Την ώρα
που μετέφεραν δύο Ιρακινούς βαριά τραυματισμένους από μάχη στην περιοχή της
Αδαμίας, μπήκαν με απειλητικές διαθέσεις στο νοσοκομείο πέντε άτομα και
μπροστά στους έντρομους γιατρούς προσπάθησαν να μετακινήσουν στο προαύλιο ένα
ακτινολογικό μηχάνημα που ήταν στο ισόγειο. Αφού τους απώθησαν, άρπαξαν έναν
παλιό καναπέ, δύο κατεστραμμένες πολυθρόνες και δύο κρεβάτια του νοσοκομείου.
Τα φόρτωσαν σε ένα φορτηγό και έφυγαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

«Το έκαναν και χθες το βράδυ. Ήρθαν να πάρουν πράγματα και δεν τα κατάφεραν»,
λέει μιλώντας στα «ΝΕΑ» ο γιατρός Μοχάμεντ Ασιστάνι. «Αναγκάστηκα παρ’ ότι δεν
ήθελα και ήρθα μέχρι την πλατεία Ταχρίρ και το είπα σε έναν Αμερικανό
αξιωματικό, να μας στείλει κανένα στρατιώτη για να φυλάξει το νοσοκομείο. Ε,
λοιπόν, ξέρετε τι έκανε ο Αμερικανός που του ζήτησα τη χάρη; Όταν του είπα,
για να τον συγκινήσω, ότι στο νοσοκομείο μας έχουμε κι έναν Βρετανό
δημοσιογράφο του Ρώυτερ, τον Πολ Πασκουάλε, έστειλε τελικά έναν στρατιώτη,
αλλά έξω από το δωμάτιο του δημοσιογράφου».

Μετά τις σφαγές οι Αμερικανοί ράμπο «ξεκουράζονται» στα λεηλατημένα παλάτια του Σαντάμ

«Οι Αμερικανοί αφήνουν να εξελίσσεται η κατάσταση για να εμφανιστούν στη
συνέχεια ως σωτήρες», υποστηρίζει στα «ΝΕΑ» ο καθηγητής της Φυσικής Σαντίβ
Σαραφία. «Μπορούσαν από την πρώτη στιγμή με προειδοποιητικές βολές να έχουν
σταματήσει το φαινόμενο, αλλά δεν το ήθελαν. Θέλουν να μας εξευτελίσουν ως λαό
και να εμφανιστούν στη συνέχεια ως οι άνθρωποι που θα μας έσωζαν». Στο
υπουργείο Εμπορίου, λίγο πιο πέρα από την πλατεία Ταχρίρ απ’ όπου πέρασα χθες
στις 10 το πρωί, δύο ομάδες πλιατσικολόγων πιάστηκαν στα χέρια γιατί δεν
συμφωνούσαν ποιος θα έπαιρνε ένα ψυγείο και ποιος έναν απλό ανεμιστήρα οροφής.
Κάποια στιγμή, ένας από τη μία ομάδα τράβηξε μαχαίρι και το κάρφωσε στο χέρι
του «αντιπάλου», ο οποίος κρατούσε σφικτά τον παλιό ανεμιστήρα.

Πεινούν. Στο πρωινό οδοιπορικό στη Βαγδάτη, είδα και πάλι στους
φούρνους να υπάρχει τεράστια ουρά. Λείπει το αλεύρι και το ψωμί είναι λιγοστό
για τον κόσμο. «Πήγα και είδα τους γονείς μου για λίγο», μας λέει η 23χρονη
μεταφράστρια Σανάρα Αλ Μασάντα. «Δεν είχαν φαγητό εδώ και δύο ημέρες». Ο
κόσμος είχε μαζέψει ρύζι και ξηρά τροφή στο σπίτι, αλλά για σκεφθείτε να
είμαστε χωρίς ηλεκτρικό, νερό και τηλέφωνο τόσο καιρό. Ψάχνουμε μία ημέρα για
να ανακουφιστούμε», μου είπε.