ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα ζόμπι δεν είναι χορτοφάγα

Διάβαζα τις προάλλες «ΤΑ ΝΕΑ». Και έβλεπα εκείνη τη φωτογραφία – αριστερή
σελίδα, αν θυμάμαι καλά – με τους τρεις. Ο κακός – ο πιο κακός – και ο άσχημος
(κακός και αυτός). Αυτοί. Και οι τρεις με το χαμόγελο. Ένα χαμόγελο, το ίδιο
και οι τρεις τους. Σαν να το βρήκαν κάπου φτηνά και να το αγόρασαν ευκαιρία.
Φαινόταν, βρε παιδί μου, το ψεύτικο – κολλημένο στο πρόσωπο, λες και θα έπεφτε
από τη θέση του μόλις γύριζες σελίδα. Ο Φρέντι, ο Τζέισον και ο Μάικ Μάγιερς.
Μαζί εναντίον όλων.

Η νύχτα (τόσες νύχτες τώρα) με τις μάσκες. Ή το άλλο καλύτερα… «Τα ζόμπι δεν
είναι χορτοφάγα».

Ο Φρέντι Κρούγκερ και ο εφιάλτης στον δρόμο με τις λεύκες. Ποιες λεύκες; Ποιος
δρόμος; Ο δολοφόνος με το πριόνι. Να είναι σύμπτωση που ξαναβγαίνει σε ριμέικ;
Εντός ολίγου – είδα τα πρώτα διαφημιστικά πόστερ. Το «Ουρλιαχτό». Η «Λάμψη» με
τους τοίχους που τρέχουν αίμα. «Οι άλλοι», ψυχολογικό το έργο και με ανατροπή.
Την είδατε την ανατροπή, ε; Όπως η «6η αίσθηση» – Ι see dead people.

«Ξέρω τι έκανες πέρσι το καλοκαίρι» (την άνοιξη, πιο συγκεκριμένα). Ο
Δράκουλας των Καρπαθίων. Μα, ακόμη διψάει; Προφητεία και Εξορκιστής. Πώς να
σταματήσεις το κακό; Πόλτεργκαϊστ. Νομίζεις πως θα κλείσεις την τηλεόραση και
θα εξαφανιστεί. Αλλά όχι. Ο… «Κάντιμαν» είναι εδώ. «Ψυχώ» – κληρονομικός ο
τρόμος. To μωρό της Ρόζμαρι. Μεγάλωσε. «The Scream». Θα έχουν σβήσει τον ήχο
και δεν θα ακούνε τίποτε. Περίπου σαν Άλιεν. Τα κοιτάς στα δόντια και βλέπεις
το χαμόγελό τους, ακόμη και όταν επιδεικτικά το κρύβουν μπροστά στις κάμερες.
Εκείνο το χαμόγελο της φωτογραφίας. Της συντροφικότητας. Της καταστροφής.
Τσάμπα πράγμα. Και μερικοί, λοιπόν, εξακολουθούν να πιστεύουν πως ο
αμερικανικός κινηματογράφος είναι ένα ψέμα – από την αρχή έως το τέλος. Κρίμα
που δεν είναι ψέμα αυτή τη φορά.