[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Θα είχε ενδιαφέρον, τούτες τις μέρες, τις τραγικές αλλά και τις λαμπρές
για το επάγγελμα, να αναδημοσιεύαμε τις συχνά ηθελημένες και πάντα ανόητες
γενικεύσεις περί δημοσιογραφίας και δημοσιογράφων, από κάποιους άκαπνους
γραφιάδες αλλά και από κάποιες τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές γλάστρες και των
δύο φύλων. Όλων εκείνων δηλαδή, που προσπαθούν να ταυτίσουν το σινάφι μας με
λίγα άδεια τηλεοπτικά κοστούμια. Η αναδημοσίευση τέτοιων κειμένων και
λογυδρίων θα ήταν χρήσιμο μάθημα και πάντως θα αναδείκνυε το προφανές, που
κάποιοι μάλιστα καμώνονται πως δεν κατανοούν: Ότι δηλαδή το συνολικό
τσουβάλιασμα και η απαξίωση των δημοσιογράφων, εξαιτίας της παρουσίας στον
χώρο μιας χούφτας δημοσιογραφούντων μαφιόζων, εξυπηρετεί πάντα όλους εκείνους,
που δρώντας μέσα σε θεσμοθετημένους ή ατομικούς χώρους επιθυμούν πριν απ’ όλα
να ασκούν την εξουσία τους χωρίς δημόσιο έλεγχο.

Κι αν περιμένουν – όσοι απέμειναν να περιμένουν – κάτι από την Ένωση
Συντακτών, έστω και με αφορμή τη θαρραλέα και ευπρόσωπη παρουσία των
συναδέλφων μας στο Ιράκ, είναι να βρει τρόπους να αντιστρέψει το άδικο. Όχι
βεβαίως με το παπαγάλισμα περί «πνευματικού Σωματείου». Αρκεί ένα στιβαρό,
σοβαρό, σύγχρονο και κυρίως ανεξάρτητο συνδικαλιστικό όργανο. Ούτε με
βερμπαλισμούς και προπετάσματα περί «λειτουργήματος» (τι σημαίνει άραγε;).
Αρκεί να προβάλει και να επιβάλει – αν έχει το κουράγιο – το κυρίως ζητούμενο:
την επαγγελματική επάρκεια και αξιοπρέπεια.

Μίλησα για τους συναδέλφους μας στο Ιράκ που ρισκάρουν σωματική ακεραιότητα
και ζωή. Επειδή η ψύχραιμη κρίση και ο δίκαιος έπαινος τελειώνουν εκεί που
αρχίζει η μεγαλοστομία, ο φαμφαρονισμός και η υποκρισία, ομολογώ πως δεν θα
ήθελα να τους δω, όταν με το καλό γυρίσουν, να βραβεύονται και να υμνούνται
και από εκείνους που μέχρι χθες είτε λοιδορούσαν είτε με ανεγκέφαλους
αφορισμούς και σκηνοθετημένες λογοδιάρροιες συσκότιζαν αυτό που μέσα μας
λάμπει.