Όργιο λεηλασιών

Χάος, αλλά και σκηνές ηρεμίας. Λεηλασίες, πλιάτσικα και αμερικανικά μπλόκα.
Θύλακες ενόπλων Ιρακινών και μάχες σε γειτονιές. Συνθήματα υπέρ του
καθεστώτος, αλλά και αποκαθηλώσεις πορτρέτων του Σαντάμ.

«Έγδυσαν» τα κυβερνητικά κτίρια. Ό,τι μπορούσε ο καθένας κουβαλούσε…

Φόβος για την αμερικανοβρετανική εισβολή στην πόλη, αλλά και υποδοχή των ξένων
στρατιωτών από κάποιους Ιρακινούς. Σύγχυση στον ταλαιπωρημένο πληθυσμό και
απίστευτες τραγωδίες στα νοσοκομεία… Και όλα αυτά καταγράφηκαν ως
αντιφατικές εικόνες κατά την «συγκομιδή» ενός δίωρου οδοιπορικού χθες το πρωί
σε πολλές συνοικίες και στο κέντρο της Βαγδάτης.

Με οδηγό τον Ιρακινό επιχειρηματία Ράμπι Ιμπάς και μαζί με Ισπανούς
συναδέλφους επιχειρήσαμε αυτό το ταξίδι στην πόλη, την ώρα που οι
βομβαρδισμοί, οι χαμηλές πτήσεις πολεμικών αεροπλάνων, οι ανταλλαγές πυρών
βαρέων και ελαφρών όπλων, η επέλαση αμερικανικών αρμάτων συνεχίζονταν κάτω από
έναν ουρανό που άλλη μια φορά είχε σαρώσει η αμμοθύελλα.

Στον δρόμο για την κεντρική πλατεία Αλ Ταχρίρ δεν συναντήσαμε κανένα εμπόδιο.
Ήταν πρωί ακόμα. Γιατί δύο ώρες αργότερα η εικόνα άλλαξε άρδην.

Περάσαμε όλο τον δρόμο, τον παράλληλο με τον ποταμό Τίγρη. Παντού έβλεπες
ανθρώπους με πολιτική περιβολή. Όλα τα ορύγματα εκεί ήταν άδεια. Δεν είδαμε
ένοπλο ούτε για δείγμα, σε σημείο που τα ερωτήματα πέφτανε βροχή: στελέχη του
Μπάαθ και στρατιώτες εγκατέλειψαν τα πάντα; Μήπως τραβήχτηκαν σε άλλες
αμυντικές θέσεις;

Όχι, δεν είναι έτοιμος να πολεμήσει. Κραδαίνει πανηγυρικά τα όπλα που μόλις άρπαξε από αστυνομικό τμήμα

Οι πρώτες γέφυρες που επιχειρήσαμε να περάσουμε, Γκουν Χουρία, Σίνακ, Ρασίντ,
Σουχάντα ήταν κλειστές. Επιλέξαμε την παλιά βρετανική γέφυρα – σιδερένια τη
λένε πολλές φορές – την Σαραφία.

Και τότε μάς αποκαλύφθηκε ένας εντελώς διαφορετικός κόσμος. Στην περιοχή
Ανταφία υπήρχαν όχι απλά πολλοί ένοπλοι Ιρακινοί αλλά όλοι τους κρατούσαν
αντιαρματικά και πολλές ρουκέτες στην πλάτη, σε σακίδια. Στους δρόμους υπήρχαν
ένοπλοι και κάθε λίγο άκουγες ριπές που νόμιζες κάθε στιγμή ότι
διασταυρώνονται στο πέρασμά σου.

Στην οδό Μανσούρ και στην πλατεία Μαζρούμ όλες οι θέσεις άμυνας των Ιρακινών
έχασκαν άδειες. Και δεν έβρισκες ούτε για δείγμα στρατιώτη ή και μαχητή του
κυβερνώντος κόμματος Μπάαθ.

Αλλά η μεγάλη έκπληξη στο οδοιπορικό μας ήταν ότι λίγο πιο κάτω, στο παλιό
αεροδρόμιο της Βαγδάτης, στην οδό Αλ Μουθάνα, δεκάδες Ιρακινοί έμπαιναν κι
έβγαιναν από τις κρατικές αποθήκες κι έκλεβαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους.

Ό,τι μπορούσαν

Το πλιάτσικο ήταν τρομερό. Έπαιρναν ηλεκτρικές συσκευές, κυρίως κλιματιστικά,
ηλεκτρικές κουζίνες και ψυγεία, κινητήρες αυτοκινήτων, διάφορα μηχανήματα,
μέχρι και στρώματα και κρεβάτια. Τα φόρτωναν στα αυτοκίνητά τους και αμέσως
έτρεχαν ιλιγγιωδώς για να φύγουν. Κάποιοι έκλεβαν ακόμη και ολοκαίνουργα
αυτοκίνητα…

Μικροί, μεγάλοι εκμεταλλεύτηκαν τις στιγμές χάους που ζει η ιρακινή πρωτεύουσα

Το πλιάτσικο είχε και ανταλλαγές πυρών – δεν μπόρεσα να καταλάβω αν ήταν
ανάμεσα σε Ιρακινούς – σε σημείο που προκαλούσαν τρόμο. Αν και μια Ισπανίδα
συνάδελφος ήθελε να κατεβούμε από το αυτοκίνητο για να κάνουμε ρεπορτάζ, δεν
την άφησα…

Όλα έδειχναν έκρυθμα. Είχαμε να κάνουμε με έναν όχλο, με φτωχούς ανθρώπους που
βρήκαν την ευκαιρία να κλέψουν διάφορα πράγματα μη ξέροντας πώς θα διαμορφωθεί
από εδώ και πέρα η κατάσταση…

«Ε, τελικά εκατό τα εκατό τελειώσαμε. Πάει πια, δεν υπάρχει κυβέρνηση Σαντάμ.
Ο Σαντάμ πρέπει να έχει φύγει», μου είπε ο οδηγός με έμφαση χωρίς να
επιδέχεται άλλη κουβέντα. Κι όμως, όσο προχωρούσαμε στην πόλη – και παρά το
ότι υπήρχε η αίσθηση πως οι Αμερικανοί απλώνονται παντού – τόσο ακούγονταν
εκρήξεις και πυροβολισμοί.

Στη γέφυρα για την Αδαμία υπήρχαν κι άλλοι ένοπλοι, πάνω και κάτω στα
στηρίγματά της, ενώ ένοπλοι κυκλοφορούσαν σε όλη την περιοχή…

Οι εναλλαγές του τοπίου, απαγορευμένες περιοχές που ελέγχουν οι Αμερικανοί,
κάτοικοι που τους ανάγκασαν να μείνουν μόνο με τη φανέλα για να είναι βέβαιοι
ότι δεν κρατάνε εκρηκτικά, γειτονιές όπου έχει εξαφανιστεί κάθε ίχνος στρατού
ή φενταγίν και κομμάτια της πόλης με ενόπλους, έδιναν χθες την εικόνα ενός
χάους και μιας έκρυθμης κατάστασης.

Στο πέρασμά μας από την παλιά είσοδο της Βαγδάτης, οι πυροβολισμοί ήταν πια
έντονοι, σφαίρες περνούσαν πάνω από το αυτοκίνητό μας. Σκύψαμε ασυναίσθητα, αν
και όλοι μας έχουμε αντιληφθεί πλέον ότι όποια μέτρα ασφάλειας κι αν πάρει
κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος για το αποτέλεσμα. Σε μία τέτοια κατάσταση
χάους όλα ανάγονται σε τελευταία ανάλυση και στο νόμο των πιθανοτήτων…