ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΔΑΝΙΚΑΣ Ένας «ταμπάκος» σπάει μια παράδοση… μεγάλου μήκους

Οι τρεις πρωταγωνιστές του μικρού μήκους «Τελευταίου ταμπάκου» του Λευτέρη Δανίκα

Σπανιότατα προβάλλονται ελληνικές ταινίες μικρού μήκους με μεγάλου μήκους
εγχώρια φιλμ, παρά τον νόμο με βάση τον οποίο επιχορηγούνται οι αιθουσάρχες.
Πιο… ελληνικά: πενταροδεκάρες δίνονται στους μικρομηκάδες σε περιπτώσεις
προβολής των ταινιών τους. Αυτή την «παράδοση» σπάει η προβολή (από την
Παρασκευή) της ταινίας μικρού μήκους «Ο τελευταίος ταμπάκος» του Λευτέρη
Δανίκα, που θα προβάλλεται μαζί με την ιρανική ταινία «Άνεμος στις ιτιές».

«Η ταινία μικρού μήκους δεν είναι ξεχωριστό είδος. Είναι μορφή κινηματογράφου
που απορρέει από το μέγεθος της ιστορίας που έχεις να αφηγηθείς. Κι ως εκ
τούτου είναι δύσκολο γιατί μέσα σε λίγα λεπτά πρέπει να αφηγηθείς πειστικά την
ιστορία», λέει ο 45χρονος σκηνοθέτης, 20 χρόνια ήδη στον κινηματογραφικό χώρο.
Έχει γυρίσει πολλές ταινίες μικρού μήκους και ντοκιμαντέρ και το επόμενο
σχεδιό του ειναι μία ταινία μεγάλου μήκους. Στην περίπτωση του «Τελευταίου
ταμπάκου» ακουμπάει στην ελληνική λογοτεχνία -σε ελεύθερη διασκευή του
ομώνυμου διηγήματος του Χριστόφορου Μηλιώνη. Το δε φιλμ έχει ήδη κερδίσει το
Βραβείο Καλύτερης Βαλκανικής Ταινίας στο Φεστιβάλ Δράμας 2001 και το Κρατικό
Βραβείο Ποιότητας του υπουργείου Πολιτισμού. Τι ήταν εκείνο που τον τράβηξε
στο διήγημα του Μηλιώνη (τρεις ηλικιωμένοι άντρες ξενυχτάνε τον νεκρό φίλο
τους); «Η εικόνα και η αίσθηση ενός επαγγέλματος κι ενός κόσμου που χάθηκε
ανεπιστρεπτί. Ενός κόσμου με διαφορετικό ήθος και στάση απέναντι στη ζωή αλλά
και στον θάνατο, με συνείδηση ότι ανήκουμε σε μια νομοτέλεια που εμπεριέχει
και τη ζωή και τον θάνατο», λέει. «Τότε ο άνθρωπος αποδεχόταν πιο πολύ την
κοσμική τάξη πραγμάτων. Σήμερα δεν μπορεί να συμφιλιωθεί με τον θάνατο…».