Ο «άτακτος» και η Σώτη

Σώτη Τριανταφύλλου

Ωραία η καινούργια έκδοση από τον Αιγόκερω του παλιού (από το 1983) εκείνου
βιβλίου της Σώτης Τριανταφύλλου για τον σκηνοθέτη Φρανσουά Τρυφό (σειρά
Κινηματογράφος / Σκηνοθέτες). Αλλά γιατί να μην της ζητηθεί η άδεια για την
επανέκδοσή του; Τέτοιες αντιδεοντολογικές πρακτικές δεν ταιριάζουν σε μια
βιομηχανία βιβλίου σαν τη δική μας που αγωνίζεται να πείσει πως ωρίμασε και
ότι δεν λειτουργεί ερασιτεχνικά ούτε στην τύχη. Άραγε να θεωρήθηκε δεδομένη η
έγκρισή της; Αλλά πώς; Η Τριανταφύλλου που σήμερα «πουλάει», ήταν
πρωτοεμφανιζόμενη τότε, δεν είχε ακονίσει τη γραφή της και, το χειρότερο,
άλλαξε στο μεταξύ άποψη για τον συγκεκριμένο Γάλλο σκηνοθέτη. Όταν λοιπόν
κυκλοφορούν ταυτόχρονα σχεδόν, το «Άλμπατρος» και ο «Τρυφό» – το εντυπωσιακά
καλοδουλεμένο, καινούργιο, πολιτικο-ιστορικο-κοινωνικό μυθιστόρημά της δηλαδή,
ταυτόχρονα με ένα πρωτόλειο δοκίμιό της – δημιουργείται σύγχυση στον αναγνώστη
που αγνοεί ότι τούτο το βιβλιαράκι δεν εκφράζει πια τη συγγραφέα του. Το θέμα
δεν έχει νόημα να πάει στα δικαστήρια, γιατί τα χρήματα που διακυβεύονται
είναι ελάχιστα και ο πόλεμος θα δυσφήμιζε σύσσωμο τον κόσμο του βιβλίου. Θα
άξιζε όμως κάποια επισήμανση στο κάθε αντίτυπο, από τον… άτακτο εκδότη.
Είναι και θέμα κύρους του εκδοτικού χώρου.