Ένοπλα κινήματα και οργανώσεις

Έχω τονίσει σε προηγούμενες «Αρθρώσεις και… εξαρθρώσεις» ότι η εξέταση του
φαινομένου της ένοπλης βίας απαιτεί πολιτική νηφαλιότητα, θεωρητική
μεθοδικότητα και ιστορική ακρίβεια. Τούτο όχι μόνο για να αποφευχθούν οι
συνήθεις ηθικολογίες και απλουστεύσεις, αλλά και επειδή η νηφάλια, μεθοδική
και ακριβής προσέγγιση των ποικίλων εκδοχών της ένοπλης βίας βοηθούν στην
εξαγωγή συμπερασμάτων που υπερβαίνουν κατά πολύ την κατανόηση του φαινομένου
της ένοπλης βίας, επεκτεινόμενα σε ευρύτατα πεδία, από το κοινωνικό
περιεχόμενο του αστικού κοινοβουλευτικού συστήματος μέχρι τα όρια εκδήλωσης
της αμφισβήτησης και το ρόλο της Αριστεράς.

Κατ’ αρχάς υποστηρίζω ότι το φαινόμενο της ένοπλης βίας (διευκρινίζω:
αναφέρομαι σε όλα τα είδη ένοπλης αντικαθεστωτικής δράσης που ασκούνται από
πολιτικά υποκείμενα σε εθνικό ή διεθνικό πεδίο και όχι στη βία κρατών,
διακρατικών συνασπισμών ή παρακρατικών οργανώσεων) προφανώς διαθέτει όλα
εκείνα τα ενοποιητικά χαρακτηριστικά, που το συγκροτούν ως διακριτή πολιτική
συμπεριφορά, αλλά, όπως κάθε φαινόμενο εξάλλου, πίσω από τα κοινά συμπτώματα
περικλείει πολύ διαφορετικές, συχνά απολύτως ανταγωνιστικές μεταξύ τους,
«ουσίες», δηλαδή κοινωνικά προτάγματα, πολιτικές στοχεύσεις, πολιτισμικούς
κώδικες και αξιακά περιεχόμενα.

Ισχυρίζομαι, λοιπόν, ότι μια στοιχειώδης εμβάθυνση στο ζήτημα της ένοπλης βίας
απαιτεί τουλάχιστον:

Πρώτον, την τοποθέτηση του φαινομένου στο εκάστοτε ιστορικοπολιτικό
πλαίσιο εκδήλωσής του.

Δεύτερον, την οριοθέτηση των ποικίλων εκδοχών της ένοπλης βίας με
γενικά κοσμοθεωρητικά αλλά και ειδικότερα ιδεολογικοπολιτικά κριτήρια.

Τρίτον, την εξέταση της σχέσης όλων αυτών των κινημάτων και οργανώσεων
με τις κοινωνίες και τα κινήματα στα οποία απευθύνονται.

Και τέταρτον, την (υποκειμενική βεβαίως…) αξιολόγηση των
αποτελεσμάτων – πρωτογενών και δευτερογενών – της ένοπλης βίας σε συνάρτηση με
τους προαναφερθέντες παράγοντες.

Ο Νίκος Γιαννόπουλος είναι μέλος του Δικτύου για τα Πολιτικά και
Κοινωνικά Δικαιώματα.