Το μυστικό της κάθε τεσσάρας

Ήταν το Σαββατοκύριακο που ο αριθμός τέσσερα είχε την τιμητική του. Και όπως
στον αθλητισμό ακόμα και δύο ίδια νούμερα δεν μοιάζουν μεταξύ τους, οι πολλές
τεσσάρες έφεραν και μεγάλη ποικιλία.

Τον χορό άνοιξε η πιο φορμαρισμένη ποδοσφαιρική ομάδα, η ΑΕΚ του Ντούσαν
Μπάγιεβιτς. Πιστός στην τακτική τού ξεκουράσματος των παικτών, ο προπονητής
του «Δικεφάλου» επινόησε μια πρωτότυπη ενδεκάδα, που πολύ σύντομα έγινε δεκάδα
κι έμεινε μάλιστα πίσω και στο σκορ. Πιστή στην τακτική του αυτομαχαιρώματος,
η εξέδρα διχάστηκε για το αν έπρεπε να εκλάβει αυτή την εξέλιξη ως καλό ή κακό
σημάδι. Πιστή στην τακτική της εμπιστοσύνης στον εαυτό της, η ομάδα εύκολα
ορθοπόδησε με τη βοήθεια κάποιων αλλαγών, μιας μικρής, υπό τη μορφήν
αυτοχειρίας του αντιπάλου, εύνοιας της τύχης και του οίστρου του πιο
ανορθόδοξου αλλά ξαφνικά φέτος και πιο αποτελεσματικού ξένου κυνηγού του
Πρωταθλήματος, του Ίλια Ιβιτς. Τελικά, πάντως, το πιο εντυπωσιακό στοιχείο δεν
ήταν τα τέσσερα γκολ της νίκης, όσο το γεγονός ότι η ΑΕΚ ξαναγύρισε στο γήπεδό
της δέκα μόλις ημέρες αφότου το είχαμε όλοι αποχαιρετίσει με ιστορικές
αναδρομές και οι φίλαθλοί της με δάκρυα και κάποια αναμνηστικά από το γρασίδι
και τις κερκίδες της.

Η τεσσάρα του Ολυμπιακού στην Πάτρα επιτεύχθηκε κι αυτή επί ενός ασθενέστερου
αντιπάλου. Τα ιδιαίτερα στοιχεία εδώ ήταν η ολοκληρωτική μεταμόρφωση των
«ερυθρόλευκων» στο δεύτερο ημίχρονο (δείγμα ομάδας με μεγάλες δυνατότητες αλλά
και αδούλευτης) και ο συνεχώς αυξανόμενος βαθμός αυθυποβολής των οπαδών τους
για τον αγώνα – τελικό με τον αιώνιο αντίπαλο – ο οποίος, όμως, έδωσε το δικό
του μήνυμα, καθώς μπορεί να μην έφθασε τα τέσσερα γκολ, ωστόσο πέτυχε σαφώς τη
νίκη της αγωνιστικής με την ανάσταση του αδικημένου, πρώτα από τον εαυτό του,
Κωνσταντίνου. Εντυπωσιακή για άλλους λόγους και η κακοπιστία των
καταδικασμένων Πατρινών, που έψαξαν, κατά την ελληνική συνήθεια, εξωγενείς και
σκοτεινές αιτίες για την πεντακάθαρη ήττα τους.

Χρήσιμη για σύγκριση είναι η σαββατιάτικη τεσσάρα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ
επί της Λίβερπουλ για το αγγλικό Πρωτάθλημα. Παρά το μάλλον βαρύτερο από την
Παναχαϊκή όνομά τους, οι παίκτες της Λίβερπουλ δεν είπαν λέξη για διαιτητικές
αποφάσεις που έκριναν τον αγώνα και που, αν είχαν συμβεί στην όμορφη χώρα μας,
θα είχαν οδηγήσει σε σύρραξη με κάθε είδους συμβατικά και ασύμβατα πυρά. Η
διαφορά νοοτροπίας είναι τεράστια, καθώς επιτρέπει στις ομάδες να
ανασυνταχθούν κοιτώντας μπροστά, ενώ το παιχνίδι που κι εδώ θα κρίνει τον
τίτλο απασχολεί φιλάθλους και αναλυτές μόνο με τις αγωνιστικές και όχι με τις
λογής θλιβερές παραγηπεδικές διαστάσεις του.

Τα τέσσερα γκολ με τα οποία έκαναν αισθητή την παρουσία τους οι δύο από τις
τρεις ομάδες της Θεσσαλονίκης εικονογραφούν καλά τα σκαμπανεβάσματά τους. Ο
ΠΑΟΚ, ηρωικός και αξιοθαύμαστος μέχρις ενός σημείου, δείχνει, με τον διασυρμό
από τα ώς τώρα ξεδοντιασμένα σαγόνια του Γιάτσεκ, να έχασε εντελώς το δυναμικό
εκείνο στοιχείο, κατ’ εικόνα και ομοίωση του προπονητή του, που του επέτρεπε
να επιβιώνει παρά τα τόσα προβλήματα. Αντίθετα, ο Άρης ξόρκισε το φάντασμα του
εντός έδρας εαυτού του και με δεδομένους τους πολύ πιο προσγειωμένους στόχους
του δικαιούται να ονειρεύεται ακόμα και θετικό συνολικό απολογισμό.

Το τελευταίο και πιο ένδοξο τεσσάρι των ημερών είναι το νούμερο φανέλας του
αρχηγού του Παναθηναϊκού στο μπάσκετ. Ο Αλβέρτης, που, με το δηλητηριώδες χέρι
του, ουσιαστικά χάρισε το Κύπελλο στην ομάδα του κόντρα στον Άρη, ήταν βέβαια
ήδη γνωστός για τα αθλητικά του προσόντα. Φέτος μας έδειξε και πολλά ψυχικά,
αφού όχι μόνο δέχθηκε αδιαμαρτύρητα ρόλο δευτεραγωνιστή στα σχέδια του
προπονητή του, αλλά και απάντησε με τον μόνο τρόπο που μετράει: μέσα στο
γήπεδο, και μάλιστα τη στιγμή που έκαιγε.