ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πανεπιστημίου blues

Είμαστε μια θλιβερή μειοψηφία που ενώ θέλουμε, δεν πάμε διαδήλωση. Δύσκολο να
εξηγήσεις μια στάση που σε αφήνει μέσα κι έξω από την επιθυμία σου. Κάπως έτσι
– σαν να μου ‘πιασε το πόδι η πόρτα – αισθάνθηκα διαβάζοντας ένα ακόμη
γοητευτικό άρθρο του Γιάννη Πρετεντέρη στο «ΒΗΜΑ». Κι εμένα δεν μου αρέσει να
καρπώνονται τη διαμαρτυρία μου οι Κουφοντίνες. Αυτό όμως είναι το λιγότερο. Τα
δικά μου βαρίδια είναι δυστυχώς τρις χειρότερα. Και πρώτα από όλα ο νεανικός
χαρακτήρας των εκδηλώσεων. Αυτός είναι που μου κόβει τη φόρα. Αν κάνω πως
μπαίνω κάτω από τα πανό αυτής της ανοιξιάτικης νεολαίας, θα νιώσω σαν
πολιτικός εφαψίας της χειρίστης υποστάθμης. Δεν αδικώ τους συνομηλίκους μου
που το αποτολμούν. Ίσα – ίσα που ζηλεύω την ευεξία και την άνεσή τους. Για πες
μου όμως γιατρέ μου: Άραγε πειράζει που μου φαίνονται κάπως άσεμνα αυτού του
είδους τα πολιτικά bains mixtes; Όταν μάλιστα με πιάνουν οι κακίες μου, δεν το
‘χω σε τίποτα να κατηγορήσω τους σιτεμένους των διαδηλώσεων για πολιτικό
βαμπιρισμό. Ιδίως εκείνους που δεν προσθέτουν απλώς το κορμί τους, αλλά κυρίως
την τζίφρα και τα παράσημά τους. Τους αγαπώ, αλλά με πληγώνουν. Με πληγώνει το
πείσμα αυτής της χιλιοδιαψευσμένης Αριστεράς που δεν χάνει ευκαιρία να βρεθεί
στο τσακίρ κέφι. Και είναι αντιδραστικό αίσθημα γιατρέ μου η κατάθλιψη; Δεν το
πιστεύω. Δεν πιστεύω ότι η ορμή της νέας γενιάς είναι το prozac των ηττημένων.
Και να ‘θελα, δεν μπορώ να καταβροχθίσω τα παιδιά των διαδηλώσεων. Δεν με
αφήνουν ο Μανώλης Αναγνωστάκης και ο Άρης Αλεξάνδρου.