[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ο πόλεμος είναι η εποχή που λέγονται τα μεγαλύτερα ψέματα, αλλά και που
ευννοεί, όσο καμιά άλλη, τη μυθοπλασία. Σε αυτό η ιμπεριαλιστική επιχείρηση
στη Μεσοποταμία δεν αποτελεί εξαίρεση, κάθε άλλο μάλιστα…

Ο πρώτος μύθος είναι τα περί «πολέμου του Μπους». Όχι μόνο γιατί η επέμβαση
στο Ιράκ ήταν στο μυαλό της κ. Ολμπράιτ. Αλλά γιατί στην Ιστορία δεν υπάρχει
παράδειγμα χώρας που διέθετε υπεροπλία ανάλογη των ΗΠΑ, η οποία να μη
χρησιμοποίησε τη στρατιωτική βία για να επιβάλει τη θέλησή της. Αν η εξουσία
διαφθείρει, η ισχύς σε βάζει στον πειρασμό να τη χρησιμοποιήσεις.

Ο δεύτερος μύθος είναι, ότι ο πόλεμος γίνεται για το πετρέλαιο και ότι αυτή η
κατάσταση είναι προσωρινή και η επιστροφή στην ομαλότητα θα είναι άμεση,
«αρκεί να αλλάξει η κυβέρνηση στις ΗΠΑ». Όμως η λογική της «εκστρατείας» στη
Μεσοποταμία είναι μια σύγχρονη εκδοχή τού να «προστατεύσουμε τον δρόμο προς
τις Ινδίες». Δεν υπάρχει άνθρωπος στην Ουάσιγκτον που να μη συμμερίζεται την
παραδοχή, ότι οι ΗΠΑ απειλούνται από τη διεθνή τρομοκρατία και ότι αυτή
εκπορεύεται από τον γεωπολιτικό χώρο της Μέσης Ανατολής. Η επέμβαση και
δημιουργία αναχώματος στον συγκεκριμένο χώρο ήταν η απάντηση του κλασικού
ιμπεριαλισμού στην απειλή, και αυτήν τη μέθοδο ακολουθεί η αμερικανική
κυβέρνηση. Ο έλεγχος των πετρελαίων είναι παρελκόμενο – καθόλου βέβαια
δυσάρεστο.

Ο τρίτος μύθος είναι, ότι η δημιουργία ενός αυτόνομου ευρωπαϊκού πόλου υπό
γαλλογερμανική ηγεσία μπορεί να «δαμάσει» και να «συνετίσει» τους Αμερικανούς.
Έτσι εξηγείται και η σπουδή να είμαστε παρόντες στη συνάντηση των Βρυξελλών,
στις 29 Απριλίου. Το έχουμε σκεφτεί καλά;

Γιατί με την Ουάσιγκτον στη λογική του ιμπεριαλισμού, τα περί «συνετισμού»
γίνονται ευσεβείς πόθοι. Στη λογική του ιμπεριαλισμού οι «πόλοι» δεν είναι
εταίροι, αλλά αντίπαλοι. Συνήθως η αντιπαλότητα οδηγεί σε σύγκρουση και
αναρωτιέμαι αν έχουμε σκεφτεί σοβαρά ποια περιοχή προορίζεται για τον ρόλο του
«μαλακού υπογάστριου» του ευρωπαϊκού πόλου. Όχι ασφαλώς η Βόρειος Θάλασσα ούτε
η Δυτική Μεσόγειος…